Εσύ, το δίπλωμά σου πόσο το πήρες;

Πριν από λίγες μέρες, άκουσα μια φίλη να μιλά στο τηλέφωνο με μια δική της φίλη που της ανακοίνωνε ότι πήρε τελικά το δίπλωμα οδήγησης...Και θα πρέπει να είναι εξαιρετικής ποιότητας το συγκεκριμένο, αν αναλογιστεί κανείς ότι το αγόρασε έναντι 250 ευρώ. Προφανώς, κανείς δεν πέφτει απ τα σύννεφα πόσο μάλλον η αφεντιά μου, που περίπου τόσο είχε αγοράσει και το δικό της πριν από 11 χρόνια...Τουλάχιστον η κρίση συγκρατεί τις τιμές.

Να λοιπόν γιατί σε αυτήν την χώρα πολύ δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα. Και σ αυτήν την κλίμακα δεν μας φταίει κανένα κόμμα και κανένας αποτυχημένος, λαϊκιστής, ανεύθυνος ή διεφθαρμένος πολιτικός με ακριβά γούστα (που είναι και επίκαιρο). Πόσο δύσκολο είναι να αρχίσουν οι καταγγελίες κατά των διεφθαρμέων εξεταστών -αλλά και των δασκάλων που έχουν τα ποσοστά τους επί του λαδώματος; Πόσο μυαλό χρειάζεται, επιπλέον, για να σκεφτεί κανείς ότι η επανεξέταση θα πρέπει να έχει συμβολικό κόστος, ώστε να μην έρχεται ο υποψήφιος οδηγός στη θέση να λαδώνει γιατί το αντίθετο είναι ασύμφορο;

Όσο αυτής της κλίμακας την παραβατικότητα την ανεχόμαστε όλοι ως κάτι αυτονόητο και απολύτως ανεκτό- ακόμη ακόμη και ως αφορμή για χιούμορ, η Ελλάδα θα παραμένει ένα τριτοκοσμικό μαγαζί με φρεσκογυαλισμένη ευρωπαϊκή μαρκίζα.
Όπου λάδωμα στο δίπλωμα ας βάλει ο καθένας μας ό,τι αντίστοιχο μπορεί να σκεφτεί. Από το τελάρο που με τόση ευκολία βάζει η γειτόνισσά μου στη θέση του αυτοκινήτου του άντρα της κάθε πρωί που εκείνος φεύγει για τη δουλειά, ως τις αυθαιρεσίες στη δόμηση και τη μη έκδοση απόδειξης απ το μανάβικο της γειτονιάς.
Με ευρώ, με δραχμή, με φοίνικα ή με μνα, αν αυτά δεν τα αλλάξουμε, στον αιώνα τον άπαντα θα παίζουμε τον γραφικό Nick δε Γκρικ και το σόι του, στη συνείδηση των εταίρων μας διεθνώς.

Πάρε το "μαζί τα φάγαμε" και κάντο "μαζί το χάσαμε το τρένο". Το  γεγονός ότι διατηρούνται τέτοιου είδους στρεβλώσεις ακόμη και μετά από δυο χρόνια σαρωτικής κρίσης, προφανώς εκεί οδηγεί.   

Κάντε εκλογές! Δημοκρατία είναι η λέξη που ψάχνετε...

Γιατί βρε άνθρωπε σου κάνει εντύπωση που δεν τα βρίσκουν; Από πού κι ως πού το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου στρώνει το χαλί για συνεργασίες όλων με όλους;
Αφήνοντας για λίγο στην άκρη το όλο αφήγημα περί τρομακτικών συνεπειών της ακυβερνησίας, που προφανώς το ενστερνίζομαι υπό την προϋπόθεση ότι διαρκεί όχι λίγες μέρες αλλά αρκετούς μήνες, ποια ένδειξη εκπορεύεται της κάλπης που να καθιστά τόσο φυσική κατάληξη των διεργασιών που ακολουθήθηκαν τον σχηματισμό κυβέρνησης;

Τι συζητάμε; Ποιοι με ποιους και βάσει ποιας σύγκλισης; Το εκλογικό σώμα εμφανίζεται σαφώς κατακερματισμένο την ώρα που οι εκλογές της 6ης Μαΐου ήλθαν να δώσουν στον λαό φωνή και δυνατότητα να δώσει εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης που προφανώς -αυτή τη φορά- θα απηχεί την πραγματική του βούληση.

Ξεχνάμε πόσο αναντίστοιχη ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, που με άλλη ατζέντα εξελέγη και εντελώς άλλη πολιτική εφήρμοσε; Ξεχνάμε τι συνέβη όταν ο τότε πρωθυπουργός πρότεινε την νομιμοποίηση της όποιας κρίσιμης επιλογής δια δημοψηφίσματος; Ξεχνάμε με ποιον τρόπο, υπό ποιες συνθήκες και κατόπιν τι είδους διεργασιών προέκυψε το ιδιότυπο γκοβέρνο Παπαδήμου;

Ναι, η κάλπη κατέδειξε περίτρανα εκείνο που καθένας από μας, με στοιχειώδη νου και επίσης στοιχειώδη αγωνία για το μέλλον το δικό του και της χώρας, γνώριζε εκ των προτέρων: επικρατεί η απόλυτη σύγχυση.  Εξ ου και το 20% από δω, το 17% από κει κτλ κτλ.

Κυβερνητικές συνεργασίες; Βεβαίως! Όχι όμως με λογική μπακαλίστικη-κουκιά να 'ναι κι ό,τι να 'ναι- αλλά επί τη βάσει προγραμματικών συγκλίσεων που καθίστανται στο εκλογικό σώμα γνωστές πριν ανοίξουν οι κάλπες. Να ψηφίσω και να ξέρω σε ποιο μόρφωμα προσμετράται η ψήφος μου. Τι τραβεστί σχήματα είναι αυτά που αναλύονται ως πιθανά σενάρια όλες αυτές τις μέρες; Η ΝΔ που τόσον καιρό δεν συγκυβερνούσε, με το ΠΑΣΟΚ που σε λίγο θα καταγράφει ποσοστά μονοψήφια και που όψιμα αποφάσισε ότι ο μύθος της επαναδιαπραγμάτευσης δεν είναι και τόσο μύθος τελικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις γνωστές του θέσεις για σειρά ζητημάτων και τις ανύπαρκτες (ή εκείνες που προσπαθούν και καταφέρνουν με μεγάλη επιτυχία να κρατήσουν μυστικές τα στελέχη του, με τις λαμπρές εξαιρέσεις των αναγκαστικών δανείων και των εγγυημένων καταθέσεων που θα αξιοποιηθούν) προτάσεις για την οικονομία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του κ Καμμένου που υπάρχει χάρη στα τσιτάτα περί δοσίλογων, προδοτών κτλ κτλ, χωρίς σαφές και ρεαλιστικό πρόγραμμα;
Η ΔΗΜΑΡ που φρόντισε καθ όλη τη διάρκεια της προεκλογικης περιόδου να μην ενοχλήσει κανέναν εφαρμόζοντας τον χρυσό κανόνα "η σιωπή είναι χρυσός" με το ΚΚΕ που δεν συνεργάζεται και δεν κυβερνά ποτέ, κτλ κτλ.
Όσο κιαν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την παραπάνω σκιαγράφηση, υποψιάζομαι πως όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι οι γέφυρες (ουσιαστικής και βιώσιμης ) συνεργασίας στην πολιτική απαιτούν πραγματικές συγκλίσεις και πολύ δουλειά. 

(Περιττό εδώ να επισημανθεί η εξαίρεση της Χρυσής Αυγής που αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση και εξετάζεται χωριστά, εφόσον και η ίδια εξαιρεί κατά το καταστατικό της εαυτόν από την προσήλωση στο δημοκρατικό πολίτευμα.)


Το καλύτερο που θα είχαν, λοιπόν, να κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας είναι, αντί να συνεχίζουν τις διαβουλεύσεις που ακόμη κιαν τελεσφορήσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων θα δώσουν ένα κυβερνητικό σχήμα με πολλούς καπετάνιους καμία νομιμοποίηση και λίγους μήνες ζωής, να φροντίσουν μέσω σειράς διαβουλεύσεων και επαφών να εμφανιστούν στο εκλογικό σώμα με πρόγραμμα σαφές και ατζέντα συγκλίσεων και σκοπούμενων συνεργασιών. Στις εκλογές του Ιουνίου (εκτός αν αυτή η διάσκεψη, που είναι σε εξέλιξη τούτη την ώρα και της οποίας το συνταγματικό έρεισμα ελέγχεται, τελεσφορήσει) οι ψηφοφόροι πρέπει να ξέρουμε ποιος προτίθεται να συνεργαστεί με ποιον, με ποια πολιτική και ποιους στόχους. Αυτή είναι η ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων. Ας σταματήσουμε να ψέγουμε τα κόμματα για την αδυναμία συνεργασίας. Το εκλογικό σώμα δεν έδωσε σαφή εντολή σχετικά, γεγονός βεβαια που καθιστά ακόμη πιο εύκολες τις ποικίλες και αντικρουόμενες αναγνώσεις του αποτελέσματος.

Αυτό που δεν μπορούν να διαβάσουν οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να ζητησουν από τον λαό να τους το ξαναπει με μεγαλύτερη σαφήνεια. Άλλες λύσεις του τύπου: οικουμενική κυβέρνηση, προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας και τεχνοκράτες μόνο κακό μπορούν να κάνουν.  Ο δεύτερος κατά σειρά σχηματισμός κυβέρνησης που δεν προέκυψε κατ εντολή του εκλογικού σώματος, ας σκεφτεί ο καθένας μας τι αποτελεί και πόσο απέχει από την εκτροπή. Κανείς δεν εξουσιοδότησε τον ΠτΔ ή τους αρχηγούς κομμάτων με δύναμη που πολύ απέχει των ποσοστών αυτοδυναμίας, να επιβάλουν μια κυβέρνηση μη εκλεγμένη από τον λαό. Εδώ, οι δικαιολογίες και τα άλλοθι του Νοεμβρίου δεν έχουν θέση. Οι εκλογές έγιναν και πρέπει να ξαναγίνουν. Να γίνουν το συντομότερο δυνατό. Όλα τα άλλα είναι σαφώς αντιτιθέμενα στο Σύνταγμα και την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος κι ας αναλογιστεί ο καθένας αν είναι η χώρα σε θέση να αντιμετωπίσει και κρίση πολιτειακή και μάλιστα προκληθείσα εκ των ένδον.

Όσο για εκείνους που υποστηρίζουν πως η χώρα θα βρεθεί εκτός ευρώ και ΕΕ λόγω της ακυβερνησίας, η απάντηση είναι προφανής και σαφής. Η δημοκρατία και οι κανόνες της δεν επιδέχονται εκπτώσεων. Πέραν των όποιων πιέσεων, που είναι λογικό να μας ασκούνται, κανένας εταίρος μας δεν μπορεί και δεν πρόκειται, μετά το συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα, να επιβάλει έτσι απροκάλυπτα την όποια πολιτική εξέλιξη. Ήδη, δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων από διάφορες χώρες της ΕΕ αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο να αποφασίσει.


Κι επιτέλους, αν το 20, ή το 30 αύριο, τοις εκατό του σώματος απαρτίζεται από ανώριμους, ηλιθίους, ασχέτους, επικίνδυνους ανθρώπους που δεν διστάζουν την ώρα που στέκεται η χώρα στο χείλος του γκρεμού να κάνουν ένα βήμα μπρος (γιατί αυτός είναι ένας φόβος που εκφράζεται εκατέρρωθεν και διατυπώνεται απερίφραστα τουλάχιστον στον διάλογο που έχει ανοίξει στα social media), τότε so be it. Είναι η δημοκρατία ηλίθιε (και ευτυχώς)!

Μιλάμε για παράνοια...

Τη φοβάμαι. Δεν τη σιχαίνομαι. Τη φοβάμαι, την τρέμω. Κάθε που φτάνει η θερμοκρασία να ξεπερνά τους 20 μετά τη δύση του ήλιου, οι άλλοι καλωσορίζουν το υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι κι εγώ οχυρώνομαι σαν την τρελή.

Μην μου πεις να το εκλογικεύσω. Δεν αρκεί δυστυχώς. Ξέρω πως είναι ακίνδυνη-τουλάχιστον δεν δαγκώνει με δηλητήριο όπως ο σκορπιός και τα φίδια, που συναντάω και προσπερνάω σα να μην τρέχει τίποτε τα καλοκαίρια στη Λευκάδα. Ξέρω πως είναι μικροσκοπική και πως το πρωί θα έχει εξαφανιστεί γιατί το φως δεν το γουστάρει καθόλου. 

Έφτασα 30 και κάθομαι πέντε η ώρα το πρωί να κάνω αναρτηση-ψυχοθεραπεία. Έχει προηγηθεί τετράωρο τελετουργικό που περιλαμβάνει: Καθάρισμα, ψεκασμό με φονικά δηλητήρια και φυσικά κλειστές μπαλκονόπορτες, κλάμα, υστερία, φαγούρα ακατάσχετη κι ενοχλητική, σπασμούς και ουρλιαχτά κάθε φορά που μια τούφα απ τα μαλλιά μου απροειδοποίητα ακουμπά το δέρμα μου. 

Μάταια προσπαθώ τόσα χρόνια να το ξεπεράσω στο μυαλό. Όλο τον χειμώνα προετοιμάζομαι και λέω ότι φέτος και να υπάρξει συναπάντημα, θα ναι αλλιώς. Αγγούρια. Την είδα απόψε, για πρώτη φορά μετά από δυο χρόνια και κάτι ζωής σ αυτό το σπίτι. Κατάφερε η άθλια να τρυπώσει ποιος ξέρει από που. Τι που σαν τη μουρλή κλείνω μπανιέρες, νιπτήρες και νεροχύτες κάθε που κάνω μπάνιο/πλένω τα χέρια μου/ πλένω πιάτα; Τι που τσεκάρω δυο φορές την εβδομάδα μια μια τις νάιλον σακούλες του σούπερ μάρκετ μην τυχόν και έχουν αβγά, φωλιές κτλ (το γνωστό: ό,τι μαλακία σου πει κάποιος για τη φοβία σου, καρφώνεται στον εγκέφαλο και γίνεται ψυχαναγκασμός); Αυτή καθόταν σήμερα στο χαλάκι του μπάνιου και κουνούσε τις κεραίες της σα να μην τρέχει τίποτε. 

Την τελευταία φορά που σε σπίτι που ζούσα δέχθηκα τέτοια επίσκεψη, μετακόμισα το ίδιο βράδυ και η ζωή μου πήρε βόλτες απερίσκεπτες...Για μία κατσαρίδα. Έτσι. Τετοια παράνοια. 

Ρωτάω τη μάνα μου να μου πει τι μπορεί να συνέβη όταν ήμουν μωρό ακόμη και ζω από τότε μ αυτόν τον εφιάλτη. Μη γελάς, εφιάλτης είναι για όποιον το ζει (και ζει και μόνος). Μάταια. Μου λέει πως όταν κάνω παιδιά θα αναγκαστώ να το ξεπεράσω για να τα "προστατεύσω" σε αντίστοιχη συνάντηση. Μ άλλα λόγια, τρία πουλάκια κάθονταν. 

Για μια περίοδο με είχαν πείσει πως αν δεν τις λέω κατσαρίδες αλλά βρω μια άλλη λέξη, μπορεί να το ξεπεράσω...Δε θέλω να σου πω τι έγινε στο πρώτο συναπάντημα, μετά από μήνες που αναφερόμουν σ αυτήν ως "κομμάντο"; Άστα...

Ωδή στον Λάμπρο είναι αυτό το κομμάτι. Αυτός, ως άνθρωπος καρδιάς είναι εκεί για μένα πάντα. Να τις σκοτώνει και να με αντέχει. Να ξεπερνάω τη γελοιοποίησή μου και να μην νιώθω άσχημα που τρόμαξα όλη τη γειτονιά λες και με σφάζουν μέσα στο σπίτι μου, μία η ώρα το πρωί. Να παραδίδω την αξιοπρέπειά μου και να γίνομαι παρανοική ζητώντας του να γεμίσει με φύλλα δάφνης όλες τις ήδη μονωμένες με σιλικόνη πρώην χαραμάδες του σπιτιού. Να αντέχει να κοιμάται-όπως τώρα που σου γράφω- στα μαξιλάρια του καναπέ, μην τυχόν και χρειαστεί να κάνει το κομμάντο ξημερώματα. 

Αν ξέρεις κάποιον που το χε και το γιάτρεψε, κάνε έναν κόπο και δώσε τα φώτα σου...Το καλοκαίρι δεν έχει καν σηκώσει αυλαία κι αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, φέτος δε με βλέπω καλά. 

ΥΓ: Γίνεται σας παρακαλώ, σε άρθρα για την αντιμετώπιση του θέματος να μη βάζετε σχετικές φωτό; Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να καταλάβεις ότι το άρθρο απευθύνεται σε αυτούς που έχουν τη συγκεκριμένη φοβία και που το τελευταίο που θέλουν είναι να τη δούν, έστω και ζωγραφιστή;

ΥΓ1:Επίσης, αν ξέρει κανείς αν αυτό με τα φύλλα δάφνης πιάνει, ας ενημερώσει γιατί έχω κάνει το σπίτι να μυρίζει σα στιφάδο...Μερσί εκ των προτέρων.

* Στη φωτό με τον ήρωα της βραδιάς σε κάποιες εκλογές του 984...

Το πολύ βολικό δόγμα της "θυμωμένης ψήφου"

Προσπαθώντας κανείς να εξαγάγει κάποια πρώτα συμπεράσματα από την εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου, χρήσιμο θα ήταν, κυρίως εξαιτίας της σύγχυσης που επικρατεί, να διακρίνει και να επιχειρήσει να ερμηνεύσει όχι συνολικά αλλά κατά περίπτωση. Σαφώς, έχουμε λοιπόν νικητές και ηττημένους. Στο δεύτερο μέτωπο είναι προφανές ότι κατατάσσονται αφενός τα δύο μέχρι πρότινος, αποκαλούμενα, και κόμματα εξουσίας, ο ΛΑΟΣ αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στο πρώτο αναμφισβήτητα ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου, η Χρυσή Αυγή, αλλά- κι ας το βρει κανείς ενδεχομένως υπερβολικό, το νεοσύστατο "Δημιουργία Ξανά" του Θάνου Τζήμερου. Στις πρώτες αναγνώσεις του εκλογικού αποτελέσματος θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι η ήττα των μεν συνδέεται με τη νίκη των δε. Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ίσως θα πρεπε να αφήσουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτές οι δύο συμπεριφορές να μην είναι παραπληρωματικές, να μην είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Για τους ηττημένους της υπόθεσης το μήνυμα είναι σαφές. Μπορεί οι ίδιοι να αποδίδουν την επιλογή του εκλογικού σώματος, εν όλω, σε "δικαιολογημένη οργή", αυτή η ερμηνεία, ωστόσο, παρότι εξαιρετικά βολική, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να επιβεβαιώνει το πόσο έχουν απωλέσει την επαφή τους με την πραγματικότητα και τον παλμό της κοινωνίας (του εκλογικού σώματος, αν προτιμάτε) οι άλλοτε μεγάλες δυνάμεις της ελληνικής πολιτικής σκηνής.  Είναι μια προσέγγιση αφενός αλαζονική, αφετέρου εξαιρετικά υποτιμητική για τους πολίτες που άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα. Είναι σαν να έχει εθιμικά καθιερωθεί ένα "τεκμήριο νίκης" για τα δύο "μεγάλα" κόμματα. Ας ξεκαθαριστεί καταρχάς αυτό: η ιστορία και οι πολίτες που συγκροτούν το εκλογικό σώμα δεν χρωστούν την εξουσία σε κανέναν. Το γεγονός ότι συγκεκριμένοι πολιτικοί φορείς πρωταγωνιστούν εδώ και δεκαετίες δεν έχει παγιώσει κάποιο εκλογικό κεφάλαιο σώνει και ντε αδιαπραγμάτευτο.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καταψηφίστηκαν όχι μόνο γιατί οι πολίτες είναι δυσαρεστημένοι γιατί τους μείωσαν μισθούς και κατήργησαν προνόμια, αλλά γιατί επέλεξαν αυτόν τον δρόμο προκειμένου να μην ταράξουν τα νερά της παλαιοκομματικής πελατειακής τους κοίτης (λιμνάζοντα από δεκαετίες). Γιατί δεν στάθηκαν ικανοι να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση ή έστω να κάνει κάποια αποφασιστικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι έβαλαν πλάτη για μεγάλο χρονικό διάστημα από την αρχή αυτής της περιπέτειας. Καταψηφίστηκαν γιατί καθυστέρησαν να κάνουν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Απορρίφθηκαν γιατί φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Γιατί κατήργησαν εν τοις πράγμασι κάθε εναπομείναν ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης.  Γιατί δεν έμειναν πιστοί στον λόγο τους. Γιατί  υποτίμησαν τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων τόσο με τα πεπραγμένα της θητείας τους, όσο και με το προεκλογικό τους αφήγημα (εδώ ας προστεθούν και τα προεκλογικά θαύματα εξάρθρωσης κυκλωμάτων διαφθοράς, προστασίας της δημόσιας υγείας, σύλληψης πρώην υπουργού κτλ κτλ). Με λίγα λόγια, γιατί η πολιτική τους απέτυχε. Τι πιο απλό από αυτό; Τι πιο αρκετό για να δικαιολογήσει την απόρριψη; Δεν είναι καταψήφιση από θυμό και οργή λοιπόν. Είναι ενσυνείδητη πολιτική επιλογή που συνίσταται στο πολύ απλό: "εγκαταλείπω τις πολιτικές δυνάμεις που ενώ δοκιμάστηκαν ξανά και ξανά, απέτυχαν παταγωδώς". 

Η απόπειρα να εγκλωβιστούν οι πολίτες σε τρομοκρατικά ή εκβιαστικά διλήμματα τύπου "στάση πληρωμών αμέσως μετά τις κάλπες αν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό" ή τα τσιτάτα όπως "δίνη ακυβερνησίας" κτλ., δεν τελεσφόρησαν, όχι γιατί οι ψηφοφόροι γίναμε ξαφνικά οπαδοί της μπλόφας, που φαίνεται να πουλάει ο κ. Τσίπρας και ο κ. Καμμένος, αλλά γιατί υπάρχει ακόμη στην πολιτική μας νοοτροπία αξιωματικά αποτυπωμένο το νόημα και η αξία των εκλογών ως της ύψιστης και αδιαπραγμάτευτης δημοκρατικής λειτουργίας. Κοινώς, απέναντι στον τραμπουκισμό, ο πολίτης-προστατευμένος πίσω από την ανωνυμία της ψήφου του- ανθίσταται.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν τη χρυσή ευκαιρία να κάνουν πράξη αυτό που ψευδεπίγραφα επαγγέλλονται εδώ και χρόνια: την αλλαγή και την ανανέωση. Απ όταν ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών αλλά και προεκλογικά ο κ. Βενιζέλος συνήθιζε να λέει ότι είναι ανάγκη "να ξαναγνωριστούμε και να οργανώσουμε τη φυγή προς τα μπρος". Η Μεταπολίτευση, που γέννησε το ΠΑΣΟΚ από χθες πέρασε στην ιστορία. Αν δεν θέλουν να ακολουθήσει την ίδια πορεία και η "δημοκρατική παράταξη", πρέπει να σιωπήσουν, να ξαναγνωριστούν και κατόπιν να μας ξανασυστηθούν προτείνοντας το επόμενο "κοινωνικό συμβόλαιο".

Ως προς τη Νέα Δημοκρατία αποκλειστικά,  ίσως εδώ τα πράγματα να είναι κάπως διαφορετικά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κι εδώ ο πολίτης δεν καταψήφισε σε κάθε περίπτωση από οργή και μόνο. Η ανεύθυνη ρητορική που αναπτύχθηκε από την ηγεσία του κόμματος αναφορικά με το μνημόνιο, ενώ όλοι βλέπαμε και γνωρίζαμε ότι είναι θέμα χρόνου η αλλαγή στρατοπέδου, η διολίσθηση προς τα άκρα της δεξιάς, το όψιμο ενδιαφέρον για θέματα μείζονος σημασίας όπως το μεταναστευτικό- που ανέβηκε στην ατζέντα μόνο όταν έγινε αντιληπτό ότι η Χ.Α. ενισχύεται επικίνδυνα,οι σταλινικές πρακτικές στον χειρισμό των εσωκομματικών που οδήγησε στον κατακερματισμό και την γέννηση a priori ηρωοποιημένων πολιτικών φορέων (βλ. Ανεξάρτητοι Έλληνες), είναι ορισμένες από τις συνιστώσες της εκλογικής συντριβής. Εκ των ων ουκ άνευ σ αυτόν τον απολογισμό της ήττας και τα πεπραγμένα της Νέας Δημοκρατίας. Πόσοι έχουν ξεχάσει την καταστροφική οικονομική πολιτική του Κώστα Καραμανλή; Δεν πάνε πια και τόσα χρόνια από τότε...

Μετά την δεδηλωμένη που απωλέσθη, είναι καιρός το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να εγκαταλείψουν και την κεκτημένη τους ταχύτητα. Αυτή που κτήθηκε μέσω της εξουσίας χρόνο με τον χρόνο από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.


Για τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Η κωλοτούμπα στην κωλοτούμπα (και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ δεν γίνεται), το γεγονός ότι οι δυο μεγάλες φίρμες του μαγαζιού (βλ. Γεωργιάδης και Βορίδης) εμφανίζονται πια σε μεγαλύτερη πίστα αλλά και η εμφάνιση της Χρυσής Αυγής που έκανε τον εθνικισμό και τη φασιστική ρητορική του ΛΑΟΣ να παραπέμπει σε παιδική χαρά, έθεσαν τον κ. Καρατζαφέρη εκτός. (Τι να τον κάνεις τον γιαλαντζί φασίστα όταν έχεις τον original;)


Απλά φαίνεται να είναι τα πράγματα και για τον αριστερό χαμένο της υπόθεσης. Το ΚΚΕ προβάλει σαν ατού του αυτό που φαίνεται για τον ψηφοφόρο να είναι το μεγάλο του μειονέκτημα. Το πρόγραμμα του κόμματος είναι ίδιο από τη γέννησή του. Την ώρα που και τα τελευταία προπύργια του κομμουνισμού κάνουν παραχωρήσεις και εκλογικεύσεις για να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα, το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα παραμένει προσκολλημένο στις ανέφικτες μονολιθικές του προτάσεις. Και κάτι ακόμη: το ΚΚΕ δεν επιθυμεί να κυβερνήσει και δεν επιθυμεί να παραμείνει η Ελλάδα στην ΕΕ.

Το μήνυμα της κάλπης ήταν ηχηρό. Οι πολιτικές δυνάμηεις της ήττας έχουν την ιστορική ευκαιρία να αφουγκραστούν τους πολίτες και, χωρίς να διολισθήσουν στον λαϊκισμό που τις ανέδειξε κατά το πρόσφατο παρελθόν, να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία τους. Αν δεν τα καταφέρουν, πολύ δύσκολα θα αποσπάσουν ως θετική ψήφο, ποσοστά αντίστοιχα της ιστορίας τους.


*Η φωτό κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο. Ο ψηφοφόρος -η πολιτική ωριμότητα του οποίου ελέγχεται, αν αυτό το ψηφοδέλτιο έριξε στην κάλπη- αγνοείται!

Δεν θα το πιστέψεις, στην Αθήνα ανθεί η παράνομη πορνεία

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε πάνω στα κεφάλια εκατομμυρίων ανυποψίαστων ανθρώπων σε αυτή τη χώρα η είδηση της διάδοσης του HIV μέσα σε οίκους ανοχής στην Αθήνα. Πρόκειται για υπόθεση που μας συνεκλόνισε όλους, γιατί ποιος θα το φανταζόταν ότι στην Ελλάδα ανθεί η παράνομη ή ημι-νόμιμη πορνεία διακυβεύοντας σοβαρά τη δημόσια υγεία; 

 Πόση υποκρισία περισσεύει σε μία κοινωνία που σπεύδει- όπως και τα ΜΜΕ της- να σταυρώσει μια γυναίκα 21 ετών  αλλά αφήνει στο απυρόβλητο εκατοντάδες ανεύθυνους ανθρώπους που εκτονώνονται πάνω της και επιλέγουν να δίνουν κάτι παραπάνω για να μην προφυλάξουν την υγεία τους;

Δηλαδή, για να καταλάβω, πόσο μυαλό χρειάζεται για να σκεφτείς εσύ ο πελάτης ότι, και με τις πιθανότητες να το πάρεις, αν ένας άνθρωπος κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη με δεκάδες αγνώστους ανθρώπους την ημέρα, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι φορέας κάποιου αφροδίσιου νοσήματος;

Επιπλέον, αν δεν έχει αλλάξει κάτι συγκλονιστικά σε επιστημονικό επίπεδο, μέχρι πρότινος οι ειδικοί μας ενημέρωναν ότι ο ιός μπορεί να χρειαστεί να περάσουν μήνες από τη μόλυνση, έως ότου εντοπιστεί σε εξετάσεις ανθρώπου που είναι φορέας του. Επομένως, αν κανείς θέλει να αφήσει τον τύπο και να μπει στην ουσία του πράγματος, ακόμη και πιστοποιητικό υγείας να ζητήσει ο πελάτης σε οίκο ανοχής, ή οποιοσδήποτε από εμάς πριν από κάθε συνεύρεσή του, η προφύλαξη είναι μονόδρομος λογικής.

 Για εκείνους δε που χαίρονται για τη δημοσιοποίηση των στοιχείων της 21χρονης ιερόδουλης, αν κόπτονται τόσο για τη δημόσια υγεία, ας αποτρέψουν όλους εκείνους που μόλις πέσει η νύχτα σπεύδουν να βιάσουν επί πληρωμή 14χρονες αφρικανές μέσα σε κλούβες σε κεντρικά και ευρέως γνωστά σημεία της Αθήνας (για να τα γνωρίζω εγώ, τα ξέρει, φανταζομαι και η αστυνομία). Όλοι αυτοί οι τύποι, που είναι πολλοί και με τη ζήτηση που δημιουργούν φροντίζουν να υπάρχει πάντα η αντίστοιχη προσφορά -και δίνουν δουλειά στους δουλέμπορους- είναι άντρες μας, γιοι μας, πατεράδες μας, φίλοι μας.  Και όλοι αυτοί είναι αν όχι περισσότερο, τουλάχιστον το ίδιο ένοχοι με μία ιερόδουλη (ελληνίδα ή μη καμία σημασία δεν έχει), που μολύνει τους πελάτες της.

Καλό θα είναι επίσης, να έχει κάθε ενδιαφερόμενος κατά νου ότι κάθε φορά που εισέρχεται σε χώρο που φέρει την επιγραφή "studio", μπαίνει σε ένα παράνομο πορνείο, που λειτουργεί χωρίς να υπόκειται σε κανέναν έλεγχο υγειονομικής ή άλλης φύσης. 

Και κάτι ακόμη. Όλο αυτό με την ενημέρωση του κοινού, τους ελέγχους από τις αρμόδιες υπηρεσίες, τα αντανακλαστικά του κράτους μας και την επαγρύπνηση των αρμοδίων θα ήταν πολύ ελπιδοφόρο αν δε συνέβαινε παραμονές εκλογών. Την ίδια περίοδο δηλαδή που, μεταξύ άλλων, κατά σατανική σύμπτωση:
-συλλαμβάνονται υπουργοί με τις καλοντυμένες συζύγους τους να παραδίδονται βορά στα θηρία -εξαρθρώνονται κυκλώματα διαφθοράς στο δημόσιο
-το ΚΥΣΕΑ αρνείται να παραλάβει προβληματικά αεροσκάφη για να μη ζημιωθεί το δημόσιο κατά δεκάδες εκατομμύρια.
Άντε να γίνουν οι εκλογές να επιστρέψω στη μπανανία μου...

Αυτό δεν είναι εκλογές, καλλιστεία "πατριωτισμού" είναι...

Είναι, λοιπόν, αυτή η κουβέντα ανοιχτή εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Κι όπως κάθε κουβέντα που ανοίγει και πολύ βολικά μένει να παραπαίει, άλλοτε στο περιθώριο κι άλλοτε στο επίκεντρο του δημόσιου βίου, αντί να μας κάνει σοφότερους, δημιουργεί και βοηθά να αποκρυσταλλωθούν συγκεκριμένα, εξίσου βολικά στερεότυπα. Ένα από αυτά, το επιβεβαίωσα και προσωπικά, μέσω των αντιδράσεων που μου διατυπώθηκαν για την προηγούμενη ανάρτηση, αναφορικά με το βίντεο της κ. Μουτσάτσου. Η πλειοψηφία εκείνων που μου επιτέθηκαν για το συγκεκριμένο κείμενο, έσπευδαν να με χαρακτηρίσουν όχι τόσο ως ανθελληνίδα κτλ αλλά κυρίως ως αριστερή. Ο συνειρμός απλός και μετά από τόσα χρόνια αυτοματοποιημένος: αν δεν διατυμπανίζεις  τη λατρεία και την αφοσίωσή σου στην ένδοξη ηρωική πατρίδα, τότε είσαι "αριστεροκομμούνι, συριζολάγνα, ταγάρι" κτλ...

Σε πόση σύγχυση μπορεί να έχει περιπέσει μια ολόκληρη κοινωνία; Από πότε η δεξιά, όπως αυτή κάθε φορά σκιαγραφείται- μονοπωλεί τον πατριωτισμό και την αγάπη για τη χώρα; Κρεμάς τη γαλανόλευκη στο μπαλκόνι και αυτό αρκεί για να είσαι "καλός πατριώτης" κι ας είναι το μπαλκόνι αυθαίρετο. Μιλάς για το ένδοξο παρελθόν και δοξάζεσαι αντιστοίχως κι ας μην έχεις ανέβει ούτε μια φορά στην Ακρόπολη. Παρακαλείς για ρουσφέτια και διευκολύνσεις όλη σου τη ζωή και όλα παραγράφονται αν επαναλαμβάνεις συστηματικά πως ο τόπος σου γέννησε τη δημοκρατία κι αν κάνεις τον σταυρό σου κάθε που περνάς από εκκλησία.

Είναι τυχαίο που καθ όλη τη διάρκεια αυτής της προεκλογικής περιόδου το ενδιαφέρον και η προσοχή έχουν μετατοπιστεί από το ουσιώδες που είναι ο χειρισμός των ζητημάτων της οικονομίας, της ανεργίας και της ανάπτυξης στο εύκολο που είναι ο φόβος, το μεταναστευτικό και το μίσος συναρτήσει των δύο προηγουμένων;

Η ανησυχητική διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι η πατριδοκαπηλεία δεν περιορίζεται πια στα άκρα της δεξιάς αλλά εξαπλώνεται σε όλα τα πατώματα του συντηρητικού οικοδομήματος, σχηματοποιώντας έναν πρωτοφανή σε εύρος πολιτικό χώρο. Δεν είναι πια μόνο η Χρυσή Αυγή που πολιτεύεται με συνθήματα όπως το "για να ξεβρωμίσει ο τόπος" και υποψηφίους που παραπέμπουν στο ηρωικό 1821...

Δεν είναι μόνο ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός που κατεβαίνει στην προεκλογική μάχη με διακηρύξεις συνεπείς προς τις πάγιες θέσεις του κ. Καρατζαφέρη, που πριν από λίγους μήνες είχε προτείνει να πνίγουμε τους μετανάστες που επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα στη χώρα μας.  Αξίζει ενδεικτικά να ρίξει κανείς μια ματιά σε μια από τις χαρακτηριστικές προεκλογικές αφίσες του κόμματος...

Στο ίδιο πεδίο, στον φόβο για το διαφορετικό, την ανασφάλεια και την ψευδαίσθηση ότι είναι οι μετανάστες που φταίνε για όλα τα δεινά της Ελλάδας κι αν φύγουν, θα ξαναβρούμε τον χαμένο μας παράδεισο, παρατηρώ ότι επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τη δύναμή του και ο κ. Σαμαράς. Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας καλεί συχνά πυκνά να συσπειρωθούμε και -προφανώς δίνοντάς του ισχυρή λαϊκή εντολή- να "ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας". Αλήθεια, πόσο ακριβώς διαφέρει το κάλεσμά του από την πρόσφατη πρόταση Καρατζαφέρη περί οπλοφορίας, άμυνας και αυτοδικίας;

Θα πει κανείς, και σωστά ίσως, ότι, ειδικά για την περίπτωση του κ. Σαμαρά, η προσφυγή σε τσιτάτα τέτοιου τύπου είναι προεκλογικά η πιο σωστή συνταγή για να πλήξει τα πραγματικά άκρα, αυξάνοντας τη δύναμή του αλλά και προστατεύοντας τη δημοκρατία μας. Η ακροδεξιά, φασιστική ή φασίζουσα γυμναστική, όμως, φέρνει και την αντίστοιχη εξοικείωση. Μας κάνει έννοιες που προκαλούσαν αποστροφή στο παρελθόν, χρόνο με τον χρόνο πιο ανεκτές... Η ρητορική της Χρυσής Αυγής, για παράδειγμα, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν στο μυαλό όλων σχεδόν σχηματοποιημένη ως ταμπού, ξαφνικά θα βρει θέση, όπως όλα δείχνουν, μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Προφανώς δεν τρελλάθηκε το 3 ή το 5% των ψηφοφόρων, ούτε (ελπίζω) θα αρχίσουμε από την 7η Μαΐου να χαιρετιόμαστε με heil...Οπωσδήποτε, ωστόσο, το ταμπού έσπασε και η παράνοια του οποιουδήποτε εξ ημών αρχίζει πια να γίνεται έστω και κατ' αυτό το ελάχιστο λιγότερο νοσηρή.

Πρόσφατα η Γαλλία συγκλονίστηκε από το μακελειό σε εβραϊκό κολλέγιο στην Τουλούζη. Το περιστατικό βύθισε τη χώρα στο πένθος και ανάγκασε ακόμη και τον Νικολά Σαρκοζί να αναστείλει για κάποια 24ωρα την προεκλογική του δραστηριότητα. Εκείνο που ελάχιστα σχολιάστηκε και συσχετίστηκε από τα μέσα ενημέρωσης είναι το γεγονός ότι στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της δραστηριότητας, ο Σαρκοζί είχε από καιρό ανεβάσει τους τόνους με τσιτάτα, αντίστοιχα εκείνων που ακούει και ο έλληνας ψηφοφόρος για τους μετανάστες και τις διάφορες κοινότητες της χώρας. Κίνητρο, προφανώς κι εδώ ήταν η υφαρπαγή ψήφων από τη θυγατέρα Λεπέν που σάρωσε στον πρώτο γύρο. Σε κάθε μάχη, όμως, υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες.

Δεν υπαρχει αμφιβολία ότι είμαστε πια μια κοινωνία που φοβάται. Όχι μόνο εμείς εδώ στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Κι αν λένε αρκετοί ότι η οργή είναι κακός σύμβουλος μπροστά στην κάλπη, άλλο τόσο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κι ο φόβος και το μίσος δεν μπορεί να είναι συνιστώσες κρίσης και επιλογής.
Αλλά και πρακτικά, ας πάρει κανείς, για παράδειγμα το μεταναστευτικό. Πόσο πιθανό είναι να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά και αποτελεσματικά το πρόβλημα; Χρειάζεται οτιδήποτε παραπάνω από κοινή λογική για να αντιληφθεί κανείς ότι όσο ο μισός πλανήτης πεινάει, καταδυναστεύεται ή πλήττεται από καταστροφές, οι κάτοικοί του θα επιχειρούν να εισχωρήσουν στον υπόλοιπο μισό ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους;  Με πόσους ανθρώπους που έτυχε να μείνουν στην Ελλάδα έχετε μιλήσει που να πιστεύουν ότι στη χώρα τους θα είναι καλύτερα ακόμη κι από αυτό το μαρτύριο που ζουν κάθε μέρα χωρίς στέγη, φαγητό, υγεία, μέλλον για τα παιδιά τους;  Ασφαλώς και μπορεί η κατάσταση να τεθεί υπό έναν κάποιο έλεγχο. Αυτό, όμως, θα συμβεί μόνο αν η χώρα μας και οι υπόλοιπες που αντιμετωπίζουν, λόγω γεωγραφικής θέσης, το ίδιο πρόβλημα καταφέρουν να καταστήσουν το ζήτημα ευρωπαϊκό και φέρουν τις Βρυξέλλες προ των ευθυνών τους. Κανένα "ναυάγιο" στη Λαμπεντούζα δεν έλυσε το μεταναστευτικό για τη Ρώμη.

Στο μεταξύ, όσο στη χώρα μας γερμανοτσολιάδες τε και πατριώτες ράβουν κοστούμια ορκωμοσίας, στη Νορβηγία, οι απόγονοι των Βίκινγκς παραδίδουν μαθήματα δημοκρατίας, ανοχής, κοινωνικής συνοχής και πολιτισμού, κι ας μην ήταν οι δικοί τους πρόγονοι που όρισαν αυτές τις έννοιες. Την ώρα που λογοδοτούσε ενώπιον δικαστηρίου ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, σαράντα χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στο Όσλο όχι μόνο για να τιμήσουν τα 77 θύματα ενός ανθρώπου, του οποίου το μανιφέστο είχε βρει θιασώτες και στην Ελλάδα, αλλά για να στείλουν το μήνυμα ότι η κοινωνία τους θα υπερισχύσει έναντι κάθε παραληρήματος και κάθε παράνοιας. Αντί να κάψουν, να σπάσουν, να βανδαλίσουν, προτίμησαν να πουν όλοι μαζί ένα παιδικό τραγούδι. Λέγεται "τα παιδιά του ουράνιου τόξου" και για τον Μπρέιβικ είναι "μαρξιστική προπαγάνδα που κάνει πλύση εγκεφάλου στους νέους της Νορβηγίας ώστε να ανέχονται τους μετανάστες".

Απόσπασμα των στίχων σε ελεύθερη απόδοση: ΄
"Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια,
ένας γαλάζιος ωκεανός ως εκεί που φτάνει το βλέμμα
και μια γη, όπου μεγαλώνουν τα λουλούδια.
Αλήθεια, για τι παραπάνω μπορεί να ελπίσει κανείς;

Μαζί θα ζήσουμε, κάθε αδελφός, κάθε αδελφή,
παιδιά του ουράνιου τόξου, πάνω σε χώμα γόνιμο.

Να πεις όμως σε όλα τα παιδιά
να πεις στον πατέρα σου,
να πεις στην μητέρα σου,
ότι αυτή είναι η τελευταία μας
ευκαιρία να μοιραστούμε μια ελπίδα
κι έναν κόσμο..."

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, ο Μπρέιβικ εκτέλεσε περισσότερους από εβδομήντα ανθρώπους στο νησί Οτόγια. Πριν το μακελειό, ο ίδιος είχε δημοσιοποιήσει τις απόψεις του εν είδει μανιφέστου. Η ανοχή που έδειξαν απέναντί του τόσο οι αρμόδιες αρχές όσο και η κοινωνία στο σύνολό της οδήγησε στην πιο αιματηρή επίθεση στην ιστορία της χώρας.
Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι η ανοχή των ελλήνων ψηφοφόρων απέναντι σε αντίστοιχα φαινόμενα, που εκδηλώνονται και μάλιστα υπό θεσμικό μανδύα, αλλά και η ανεύθυνη στάση πολιτικών που επενδύουν στο μίσος για να εξαργυρώσουν σε ψήφους, θα φέρει αργά ή γρήγορα χιλιάδες έλληνες στο Σύνταγμα, μετά από μια δική μας Οτόγια. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε εκεί.  

Άρες μάρες κουκουνάρες...Μουτσάτσος...

Εδώ και δύο εικοσιτετράωρα βλέπω να κάνει το γύρο του διαδικτύου ένα βίντεο με πρωταγωνίστρια την Κατερίνα Μουτσάτσου, σ' έναν υστερικό μονόλογο, που το μόνο που καταφέρνει είναι να επιβεβαιώσει τα χειρότερα στερεότυπα για την Ελλάδα και τους Έλληνες... Φανταστείτε, αν δεν έχει τύχει να το δείτε ως τώρα, ένα εθνοπατριωτικό μασάζ σε ύφος αντίστοιχο μ΄εκείνο που ο προπονητής του Ρόκυ Μπαλμπόα χρησιμοποιούσε για να πει στον "ιταλό επιβήτορα" πως "είναι μια μπουλντόζα".


Ή ακόμη, για να μην φαντάζεστε, ιδού:

Δεν πίνει, λέει, ούζο και δεν σπάει πιάτα. Επιπλέον, μιλάει πολλές ξένες γλώσσες και ουρλιάζει ότι συνέλαβε (αλήθεια, η Μουτσάτσου προσωπικώς το συνέλαβε;) την έννοια της δημοκρατίας, της ελεύθερης αγοράς και της κριτικής. Μ' άλλα λόγια, αν δεν ήταν η κ. Μουτσάτσου, εσύ που με διαβάζεις κι εγώ που γράφω, όλος ο πλανήτης θα πηδούσε από κλαδί σε κλαδί μουγκρίζοντας και θα τρωγε μπανάνες.  Ευτυχώς, δηλαδή, για τη Δύση, που υπάρχει ο νεοέλληνας (neo-hellene) γιατί αλλιώς ακόμη θα κυνηγιόμασταν με τα ρόπαλα...

Πολύ συγκινητικό το βίντεο...Ειδικά όταν άκουσα να μπαίνει από κάτω κι ο εθνικός ύμνος σε ένα αργό ανατριχιαστικό κρεσέντο, προς στιγμή, μ' έκανε να ξεχάσω πως:

" Με λένε Νίκη και είμαι ελληνίδα. Και ουζάκι πίνω και πιάτα σπάω και ξέρω πολλούς Νίκους και Κώστηδες απ την Ελλάδα, που άλλοι είναι μια χαρά παιδιά κι άλλοι όχι και τόσο. Οι πρόγονοί μου-αν και οι απόψεις διίστανται και ιστορικός δεν είμαι- πράγματι συνέλαβαν την έννοια της Δημοκρατίας κι έτσι εγώ σήμερα με περισσό καμάρι έκανα υπουργό έναν πρώην (;) δηλωμένο φασίστα και ετοιμάζομαι να βάλω στη Βουλή τη Χρυσή Αυγή.

Είμαι ελληνίδα. Οι πρόγονοί μου επίσης (με τον αστερίσκο να παραμένει) συνέλαβαν την ιδέα της ελεύθερης αγοράς, αυτό κατά την κ. Μουτσάτσου γιατί μέχρι σήμερα, νόμιζα ότι αυτή τη "λαμπρή ιδέα" την οφείλουμε στον Adam Smith, οπότε αυτό καθιστά απολύτως θεμιτό το να δανείζομαι για ν'αγοράζω τσάντες των 700 ευρώ ή να πηγαίνω διακοπές με δανεικά στα Παρίσια και τα Λονδίνα και σήμερα να μην έχω να φάω.
 Επιπλέον, οι πρόγονοί μου συνέλαβαν και την ιδέα της κριτικής σκέψης, την οποία ως γνωστόν κατοχύρωσαν ες αεί, απαγορεύοντας σε οποιονδήποτε μη Hellene να κάνει χρήση της, χωρίς να πληρώσει τα σχετικά δικαιώματα (άλλωστε, αν δεν διαθέτεις και το σχετικό γαλανόλευκο dna, και να θες, δεν μπορείς).

Είμαι ελληνίδα κι επειδή είμαι απόγονος του Αριστοτέλη και του Ευκλείδη, νομιμοποιούμαι να χρεώνω τη χωριάτικη 7 ευρώ και να κλέβω τον τουρίστα που παίρνω κούρσα από το Ελ. Βενιζέλος. Αυτός είναι βλάκας γιατί δεν είχε παππού τον Σωκράτη και την Ξανθίππη όπως εγώ.

Το Πυθαγόρειο θεώρημα μου δίνει το δικαίωμα να κατουράω και να φτύνω όπου βρω, ενώ τα έπη του Ομήρου έχουν ξεστραβώσει εκατομμύρια δυτικούς, γεγονός που επιτρέπει να κλείνω το λιμάνι, τα νησιά, τους αρχαιολογικούς χώρους, το κέντρο της Αθήνας και τις υπηρεσίες αυτής της χώρας, όποτε  μου καπνίσει.

Με λένε Νίκη και είμαι ελληνίδα. Οι προγονοί μου κι εσύ κι εγώ- απ ό,τι μ' ενημερώνει το βιντεάκι, θεμελιώσαμε τα πάντα κι έτσι, μαγκιά μας που ο παρολίγον πρωθυπουργός της χώρας τσέπωσε δεκάδες εκατομμύρια σε μίζες και τα κανε γάμους και πανηγύρια, νεοκλασσικά και παντόφλες Hermes των 900 ευρώ.

Ο Μέγας Αλέξανδρος που κατέκτησε τους βαρβάρους με τον πάπυρο στο χέρι και ευτυχώς τους έκανε ανθρώπους, φρόντισε να μπορώ εγώ σήμερα να παίρνω αγροτικές επιδοτήσεις και να τις κάνω Porsche και μπουζούκια και λογαριασμό να μη δίνω σε κανέναν κουτόφραγκο.

Είμαι ελληνίδα και σιχαίνομαι τους Γάλλους γιατί είναι σοβινιστές. Δεν ξέρουν πολλές ξένες γλώσσες όπως εγώ κι επίσης, όλο λένε ότι προσέφεραν στον δυτικό πολιτισμό, εξελίσσοντας τη Δημοκρατία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες, την τέχνη και τα γράμματα. Κουραφέξαλα. Αν δεν ήταν οι αρχαίοι hellenes κι εσύ κι εγώ προσωπικά, ακόμα ο Σαρκοζί θα σερνε την Κάρλα στη σπηλιά του, τραβώντας την απ' τα μαλλιά μην του γεμίσει άμμο".


Προφανώς, όπως άλλωστε σε κάθε περίπτωση, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Μετά απ' όσα έχουν συμβεί σ αυτή τη χώρα, την ιστορία, ίσως, θα πρεπε να την προσεγγίζουμε μάλλον αυτοκριτικά παρά με ναρκισσισμό. Όσα ισχύουν από αυτά που νευρωτικά (αλήθεια, δε σκέφτηκε ότι τώρα όλοι οι ξένοι θα μας έχουν για υστερικές;) διακηρύσσει η hellene του βίντεο, ας αφήσουμε τους άλλους να τα εντοπίσουν.

Παρενθετικά, προτιμώ κι εγώ το HELLAS από το GREECE και αντιστοίχως το Hellene από το Greek, θεωρώ, όμως, υπεραπλουστευτικό να πιστεύει κανείς ότι θα επιτευχθεί το περιβόητο rebranding μας, αν επιβάλουμε αυτή την αλλαγή αλλά κρατήσουμε τη χωριάτικη στα 7 ευρώ...