Δεν θα το πιστέψεις, αλλά δεν έχω (ακόμη) άποψη για το Ποτάμι του Θεοδωράκη

Έχουμε, πάντως ένα θέμα. Ως λαός εννοώ. Είμαστε μονίμως κι a priori απέναντι. Στην απόρριψη.

Χαζός ο ένας, εξυπνάκιας ο άλλος. (Αραχτοί στον καναπέ)

Πολύ νέος ο ένας, πολύ γέρος ο άλλος. (Επαναστατώντας στο Facebook)

Πολύ φθαρμένος ο ένας, εντελώς άπειρος ο άλλος. (Με παρλάτες στο Twitter)

Επαγγελματίας πολιτικός ο ένας, ερασιτέχνης πολιτικός ο άλλος. (…)

Από οικογένεια ο ένας, «ήρθε απ το πουθενά ο άλλος». (…)

Με τις πλάτες γνωστών συμφερόντων ο ένας, ποιος ξέρει ποια σκοτεινά κέντρα εξουσίας προωθούν τον άλλο.

Τελικά τι; Τι θέλουμε; Ποιον θέλουμε; Αν κρίνω απ τις δημοσκοπήσεις θέλουμε τον Κανένα. Ή κάτι περίεργα υβρίδια που χτίζει η φαντασία μας. Ένα πλάσμα, λέει, σαν το Σημίτη, αλλά να μας χαϊδεύει τ’ αυτιά όπως ο Χριστόδουλος (μου το χε πει, σε μια συνέντευξη, στις αρχές του ’13 ο Δημήτρης Μαύρος της MRB, ως πόρισμα έρευνας «360 μοιρών» όπως μου εξηγούσε). Ή θέλουμε ολίγον από ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό Σαμαρά κι άλλα τέτοια όμορφα.

Οι απαντήσεις, βεβαίως, δίνονται συναρτήσει και των ερωτήσεων. Πάμε λοιπόν και στις ερωτήσεις. Να αποφασίσουμε (να κάνουμε ένα Συμβόλαιο που ‘χει ξανάρθει και στη μόδα-κατακαημένε Ρουσσώ τι σου ‘μελλε…) τι ερωτήματα θέλουμε να απαντάμε.

Όσο ο δημοσκόπος θα σε ρωτάει ως τζίνι, τόσο εσύ θα απαντάς μ’ ευχές.

« Άνθρωπέ μου», να μας πουν, «αυτά είναι. Ένα, δύο, τρία. Κουκιά μετρημένα. Δεν θα κοιμηθείς στην Ελλάδα και θα ξυπνήσεις στη Ζυρίχη (ούτε φυσικά και στη Σαουδική Αραβία-ευτυχώς για μας τα κορίτσια, δυστυχώς για τον κ. Σαμαρά που του χαλάμε την προεκλογική ρότα που χαράζει). Κι όταν σε ρωτάμε τι θες για το μέλλον της χώρας, δεν εννοούμε να μας πεις τι θες, όπως, ας πούμε, λένε οι φιναλίστ στα καλλιστεία πως θέλουν παγκόσμια ειρήνη και να μην πεινάνε τα παιδάκια στην Αφρική. Τι θες απ’ όσα φαίνονται εφικτά».

Ποιος αποφασίζει τι είναι εφικτό και τι όχι, θα πεις. Χοντρά -χοντρά, ο κοινός νους. Είναι, ας πούμε, κοινή λογική ότι δεν υπάρχει περίπτωση, την ώρα που είσαι με την πλάτη στον τοίχο, να σου χαρίσει κανένας τίποτε.  Είναι κοινή λογική ότι όταν βγάζεις φιλέτα στο σφυρί για να ξελασπώσεις δεν θα πιάσουν το τίμημα που εύχεσαι (ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, να μας τα αγοράσουν σε τιμή κοσμήματος, όχι απλώς χρυσού). Όλα αυτά λύνονται εύκολα αν απαντήσεις στην ερώτηση ποιος σ’ αυτή τη «μάζωξη» είναι στη δυσκολότερη θέση.

Στο θέμα μας τώρα. Την έφεση στο κράξιμο την θυμάμαι από παλιά (η γράφουσα άλλωστε αντιμάχεται τη ροπή της σ’ αυτό σε καθημερινή βάση, τις περισσότερες φορές με πενιχρά αποτελέσματα). Από κει, όμως, που, όσο είχαμε λεφτά, το εστιάζαμε στη γειτόνισσα και την τάδε τηλεστάρ, με τα καμώματά της στα πρωτοσέλιδα (για θυμήσου) του Λυμπέρη και του Κωστόπουλου, τώρα η μοίρα το ‘φερε, να χουν περιοριστεί οι επιλογές μας.

Τον Σταύρο Θεοδωράκη προσωπικά δεν τον ξέρω. Θα ‘θελα πολύ να τον γνωρίσω για πολλούς λόγους.

(Μεταξύ μας, τώρα, θα ‘θελα, ας πούμε, να μάθω αν γεννήθηκε με το σακίδιο στην πλάτη  ή αν του προέκυψε στην πορεία. Κι ακόμη αν παθαίνει ψυχοσωματικά όταν κάνει πάνω από δίωρο να συγχρωτιστεί με κάποιον απ’ τους λεγόμενους «περιθωριακούς» ή εναλλακτικούς που αγαπά υπέροχα να μας συστήνει τόσα χρόνια).

Για τους Πρωταγωνιστές του έχω άποψη. Για τη δημοσιογραφική του πορεία επίσης (όσο μου επιτρέπει η ηλικία μου- που, πάντως, φτάνει αρκετά πίσω… Απ’ τα χρόνια του Σημίτη ας πούμε). Για το Αλάτσι του έχω άποψη (κι αν και μαθαίνω ότι χρόνια τώρα έχει αλλάξει σεφ, παραμένω κάπως χλιαρή από τη μοναδική μου, μέχρι σήμερα επίσκεψη). Για το γεγονός ότι μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα (όπως αγαπά να μας θυμίζει) κι έφτασε να είναι από μόνος του brand name έχω άποψη επίσης. Για τον πολιτικό Σταύρο Θεοδωράκη και το Ποτάμι του, όμως, θα μου επιτρέψετε να πω ότι επιφυλάσσομαι.

 Το νέο κόμμα ανακοινώθηκε το μεσημέρι κι ως το απόγευμα πρόφτασε να κατέβει στην πλατεία ο όχλος. Μισοί κρατώντας πέτρες, μισοί προσκυνώντας τον νέο Σωτήρα. Ούτε λίγη υπομονή; Να μάθουμε τα πρόσωπα, να δούμε το στίγμα, να το χωνέψουμε; Όχι! Μισοί ανάβουν τις φωτιές για το παλούκωμα κι άλλοι τόσοι προεξοφλούν τη σωτηρία του τόπου.

Κι είναι πάλι θέμα ερώτησης. Πώς μου φαίνεται ο Θεοδωράκης; Ως τι; 

Ως άντρας; Ως δημοσιογράφος; Ως εστιάτορας; Ως μέτοχος του Protagon; Ως εργαζόμενος στο Mega; Ως τι; Έχω απάντηση για όλα αυτά. Όπως έχεις κι εσύ. Στην ερώτηση πώς μου φαίνεται ο Θεοδωράκης ως πολιτικός, δεν έχω. Και δεν έχεις ούτε κι εσύ.

ΥΓ: Βάλε να παίζει στο βάθος το Stray των Calexico. Και μόνο που το ξέθαψαν τα ραδιόφωνα από χθες το μεσημέρι προσφορά στον τόπο είναι… 

ΥΓ1: Το σήμα μου θυμίζει ολίγον από τη στιγμή της γονιμοποίησης, αλλά μπορεί να φταίνε και τα ορμονικά μου...

Τερματικός σταθμός: Στρασβούργο

Τον Απρίλιο του 2012 ο διάσημος τούρκος πιανίστας Φαζίλ Σάι, έκανε μια αξιόλογη παρατήρηση:  Ο μουεζίνης που κάλεσε τους πιστούς για προσευχή, αποφάσισε ότι, γι΄αυτήν τη φορά, η επικοινωνία με τον Προφήτη δεν χρειάζεται να διαρκέσει πάνω από 22 δευτερόλεπτα.

Μετά την αξιόλογη παρατήρηση, όμως, ο Φαζίλ Σάι έκανε και μια «κακή» επιλογή: Αποφάσισε τα δάχτυλα, που τον έχουν κάνει παγκοσμίως γνωστό, να τα χρησιμοποιήσει για ένα τιτίβισμα που θα εξέφραζε την έκπληξή του.

  

 «Γιατί τέτοια βιασύνη; Περιμένει κάποια ερωμένη ή μήπως κάποιο τραπέζι με ρακή;»

Ήταν ένα από τα πολλά tweets που ερέθισαν τα οξυμένα, πολλώ δε μάλλον στην Τουρκία του Ερντογάν, αντανακλαστικά της τουρκικής Δικαιοσύνης.

Τι κοινό, τώρα, μπορεί να έχει ένας διάσημος πιανίστας από την Άγκυρα μ' έναν άσημο υπάλληλο ιχθυοτροφείου από τον Βόλο; Τουλάχιστον ένα: το χιούμορ! Ίσως κι ένα ακόμη: Αμφότεροι απολαμβάνουν του θλιβερού προνομίου να ζουν σε μία από τις χώρες που διατηρούν σε ισχύ αλλά και πλήρη ενέργεια τον νόμο περί βλασφημίας/ περιύβρισης θρησκεύματος.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε τέτοια απόπειρα περιορισμού της έκφρασης θα προσέκρουε στην πρώτη τροπολογία του Συντάγματος (το 1st Amendment που μάθαμε απ το Hollywood). Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο σχετικός νόμος καταργήθηκε το 2008, αλλά παρέμενε νεκρό γράμμα εδώ και χρόνια. Στην Ιταλία, που δεν μπορεί κανείς να πει ότι στερείται θρησκευτικής ευαισθησίας, από το 1999 έχει ψηφιστεί αποποινικοποίηση κι οι σχετικές πράξεις τιμωρούνται με διοικητικές ποινές. Στη Νορβηγία η διάταξη παραμένει ανενεργή για σχεδόν έναν αιώνα.

Στον αντίποδα, βέβαια, θα πεις πως η Ρωσία του Πούτιν πριν από λίγους μήνες ψήφισε νέο "βελτιωμένο" νόμο που τιμωρεί τη βλασφημία. Κι εγώ πάλι θα σου πω πως στη Ρωσία πρόσφατα απαγορεύτηκε και η "gay προπαγάνδα" ή πώς είναι πάνω από 70 τα κράτη που τιμωρούν την ομοφυλοφιλία. Κι έπειτα, όπως καταλαβαίνεις, η συζήτηση μπορεί να συνεχίζεται για πάντα.

(Για την ιστορία πάντως, σε ό,τι αφορά εμάς τους Ευρωπαίους, η Επιτροπή της Βενετίας έχει, από τριετίας, γνωμοδοτήσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης, εισηγουμενη την κατάργηση όλων των διατάξεων που καθιστούν αξιόποινη πράξη τη βλασφημία και στα τελευταία κράτη που τις διατηρούν σε ισχύ.)

  

Θέλει ο θεός εισαγγελέα; Είναι η πίστη τόσο αδύναμη που πλήττεται και σηκώνει προσβολές;

Στην Τουρκία, το θέμα έθεσε, προσφεύγοντας στη Δικαιοσύνη, ένας πολίτης. Στην Ελλάδα, χρειάστηκε (πάλι καλά) να δοθεί μια επιπλέον ώθηση. Και τότε, ως από μηχανής διάολος (θα έγραφα θεός αλλά εδώ πράγματι θα επρόκειτο περί βλασφημίας), εμφανίστηκε ο χρυσαυγίτης βουλευτής και νυν προσωρινά κρατούμενος Χρήστος Παππάς.

Ο χουντικός "αφέτης" έδωσε το σήμα και χαράς ευαγγέλια!

Θεούσες, ψευτοσυντηρητικοί, υπερορθόδοξοι, αργόσχολοι και λοιποί (των οποίων η ψήφος μετράει ακριβώς όσο κι η δική σου) προσεβλήθησαν και βγήκαν στους "δρόμους" των social media για να μας κάνουν να διαπιστώσουμε ότι η απουσία του rexona, που σε γονάτιζε σ εκείνα τα αλησμόνητα συλλαλητήρια για τις ταυτότητες, μπορεί να ταξιδέψει και διαδικτυακά. Α ναι. Και για να αξιώσουν να μην πιάνει τον Γέροντα Παΐσιο στο στόμα του ένας πιτσιρικάς στο Facebook. Κι αν στην Ελεύθερη Ώρα είχαν έστω και μια στάλα χιούμορ, τότε ήταν που έπρεπε να βγει με πρωτοσέλιδο την "προφητεία" του Γέροντος που είχε πει πως "ο εχθρός θα έρθει καβάλα σε οπτική ίνα αλλά θα ηττηθεί από μια γυναίκα με χλαμύδα και ζυγαριά στο χέρι" κι άλλα τέτοια όμορφα, να τρως σαρδέλες  και να μη σου πάει να πετάξεις το εφημεριδόχαρτο του ψαρά.

Κι ύστερα εσύ που βλέπεις όλο αυτό το τσίρκο να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, σαν τότε με το Χυτήριο, σαν τότε με το καρπούζι που προσπάθησε να "γονιμοποιήσει" ο Τότσικας στην Τεχνόπολη, σαν πιο πριν με τη Ζωή του Μπράιαν, και σαν ακόμη πιο παλιά με τον Καζαντζάκη, λες "ε δεν μπορεί, ο δικαστής θα δώσει τη λύση".

Κι έπειτα μαθαίνεις πως τη δίνει. Και μαζί δίνει και λίγο απ αυτό το δίκιο που θέλει το άκρο κι η συντήρηση για να πάει λίγο παραπέρα. Για να φάει δικαίωση και να ηρεμήσει για λίγο. Για να ψηφίσει λίγο αριστερότερα της ακροδεξιάς. Για να θυμηθείς πως μερικά πράγματα, όση ώρα κι αν ταξιδεύουν, δεν πάνε μακριά. Κύκλους κάνουν.

Ο νόμος είναι νόμος. Σχεδόν όλα, όμως, είναι σχετικά θα πει, από πλευράς του, ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής Νομικής. Εν τέλει, ο δικαστής θα αποφασίσει κατά περίπτωση τι συνιστά προσβολή. Είναι αυτές οι αόριστες έννοιες που κάθε φορά περιμένουν κάποιον να τις ερμηνεύσει. Κάπως σαν το "δημόσιο συμφέρον" όπως το έκρινε η Δικαιοσύνη στις προσφυγές κατά των περικοπών μισθών και συντάξεων, στην Ελλάδα των μνημονίων. Aka, έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε...

Στην περίπτωση του τούρκου πιανίστα, στον δεύτερο βαθμό, η ποινή 10μηνης φυλάκισης με 5ετή αναστολή ακυρώθηκε για λόγους τυπικούς. Η δίκη θα επαναληφθεί. Εν τω μεταξύ, έχει μεσολαβήσει παρέμβαση της Κομισιόν κι ο διασυρμός (ακόμη ένας) για τη γείτονα.

Στην περίπτωση του Λοΐζου, θα 'ναι μια διαδρομή που όσο νωρίτερα (στον δεύτερο βαθμό ίσως;) ξαναβρει τον εθνικό δικαστή στο μονοπάτι του ορθού λόγου, τόσο καλύτερα. Αλλιώς, το Στρασβούργο είναι δυο βήματα μακριά κι η χώρα εδώ και χρόνια πρωταθλήτρια στις καταδίκες.

Φέτος το καρναβάλι άρχισε νωρίτερα...

Θλίψη και γέλιο. Αυτά μου προκάλεσε η χθεσινή "Βαβέλ" στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Αντιφατικό; Όχι βέβαια! Είναι, άλλωστε, γνωστό πως κηδεία χωρίς γέλιο δεν γίνεται. Και χθες τον (ξανα)θάψαμε τον μακαρίτη.
Στο κηδειόχαρτο ελεύθερα να γράψεις ό,τι αγαπάς.

Γράψε Παπακωνσταντίνου (αν κι εδώ έχουμε να κάνουμε με μνημόσυνο, όχι κηδεία. Η πολιτική κηδεία του πρώην υπουργού έχει γίνει απ' όταν πέρασε την έξοδο του ΥΠΕΚΑ-και πριν απ' αυτό, τον περιμέναμε καιρό...).

Γράψε κοινοβουλευτική τάξη (κι εδώ για μνημόσυνο πρόκειται. Βλ.κλείσιμο της Βουλής για να παραγραφούν τα αδικήματα του Βατοπεδίου).

Γράψε Σύνταγμα. (Εδώ γελάμε γιατί ο μακαρίτης έχει μείνει μια χούφτα κόκκαλα. βλ. ψήφο κατά συνείδηση/ εξεταστικές επιτροπές/ διασταλτική ερμηνεία-από τη Βουλή και τα δικαστήρια-της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος για να εξυπηρετεί τις εκάστοτε "νομοθετικές ανάγκες"(!)/ πράξεις νομοθετικού περιεχομένου για θέματα γνωστά από μήνες με τεχνητή ταμπέλα κατεπείγοντος.

Γράψε ήθος κοινοβουλευτικό. (Τώρα θα με βρίσεις αλλά κι εδώ τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: Τα παντελόνια του κ.Μειμαράκη, τους νενέκους, τις βρισιές, τα κενά έδρανα ακόμη και σε κρίσιμες συνεδριάσεις...)

Οι βουλευτές αξιοθρήνητοι. Κάποιοι ενεργητικά, άλλοι δια παραλείψεως. Εδώ, το ξέρω, θα τα χαλάσουμε. Οι θλιβεροί αντιπρόσωποι δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων, απλώς καθρέφτης τους. Μικροί, λίγοι...πολύ λίγοι. Λίγοι για να συνεννοηθούν σε πέντε βασικά πράγματα φύσης διαδικαστικής. Μην πας μακριά. Προσπάθησε να θυμηθείς, πόση ώρα σου πήρε να βγάλεις άκρη στην τελευταία συνάντηση των ενοίκων της πολυκατοικίας σου. (Εγώ είμαι χειρότερη, απέχω, όπως ακριβώς κι ο κ. Σαμαράς χθες).

Κι η αλήθεια; Μα τι δουλειά έχει η αλήθεια σ'αυτήν την ιστορία. Αν ήταν το ζητούμενο η αλήθεια, δεν θα υπήρχε άρθρο στο Σύνταγμα που να εξαιρεί τα πολιτικά πρόσωπα από τη συνήθη δικαιοδοτική διαδικασία. Τι δουλειά έχει η Βουλή να λειτουργεί ως δικαστήριο; Για ποιον λόγο οι τυχόν ποινικές ευθύνες, να διερευνώνται όχι από τη δικαιοσύνη αλλά από τους βουλευτές; Με ποια εχέγγυα; Με ποια εμπειρία; Με ποια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ανάγκη να αποκαλυφθεί η αλήθεια και εκείνην της εξυπηρέτησης (μικρό)πολιτικών σκοπιμοτήτων; Λες και δε μας έχει διδάξει αρκετά το παρελθόν. Από τα πιο ανώδυνα (βλ. μη άρση ασυλίας της κ. Αποστολάκη για θέμα επιμέλειας τέκνου-υπόθεση για την οποία καταδικάστηκε η Ελλάδα στο ΕΔΑΔ) ως εκείνα που μας πόνεσαν (Βατοπέδι, Siemens, ομόλογα κτλ κτλ).

Ποιος, αλήθεια, πιστεύει πως η ΝΔ, αν δεν ήταν κυβερνητικός της εταίρος το ΠΑΣΟΚ, θα κρατούσε εκτός προανακριτικής τον Ευάγγελο Βενιζέλο; Ο Τσίπρας, λένε, βρήκε ευκαιρία χθες να σολάρει. Να θυμίσει σε όλους μας τη Siemens, το Βατοπέδι κτλ κτλ. Έτσι μου φάνηκε κι εμένα. Φρόντισε να εξυπηρετήσει το κόμμα και τις σκοπιμότητές του. Έπραξε δηλαδή ακριβώς ό,τι και ο κ. Σαμαράς. Μόνο που ο πρωθυπουργός φρόντισε να ακολουθήσει την ίδια πρακτική δια παραλείψεως. Παραλείψεως ηχηρής και απαράδεκτης. Πώς εξηγείται η απόλυτη σιωπή του πρωθυπουργού την ώρα που συζητείται μια υπόθεση που απασχολεί τη χώρα τόσον καιρό; Πώς εξηγείται η επιλογή του να ψηφίσει μόνο σε μία κάλπη; Από πότε η κάθαρση αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους στην τραγωδία;

"Μα θα έπεφτε η κυβέρνηση, κι αυτήν την πολυτέλεια η χώρα δεν την έχει αυτή τη στιγμή". Έτσι είναι. Έτσι ακριβώς. Να, λοιπόν, για ποιον λόγο (συν τοις άλλοις), δεν έχει καμιά δουλειά η εκτελεστική εξουσία να υποκαθιστά τη δικαστική.

Την αλήθεια για την λίστα δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Το στικάκι, το cd, που ο ένας το πήρε και το έχασε ή το έδωσε στον άλλο που με τη σειρά του το αντέγραψε ή όχι και μετά το έχασε κι ύστερα το βρήκε και το εμπιστεύτηκε σε συνεργάτη του και και και... Η Πετροβασίλη με τη Γιαδικιάρογλου δηλαδή...Οχι στο πανί αυτή τη φορά. Στο θέατρο. Στο θέατρο της πλατείας Συντάγματος. Και μάλιστα σε μια εποχή που τα μέλη του Κοινοβουλίου θα πρέπει να προστατέψουν τον θεσμό περισσότερο από ποτέ και να τον αποκαταστήσουν στα μάτια όλων εκείνων που στρέφονται στους "αντισυστημικούς" με τα μαύρα μπλουζάκια. Αλήθεια, έκανε σε κάνεναν άλλο εντύπωση πώς στο χθεσινό μπάχαλο, η ΧΑ έμεινε αμέτοχη; Τι καλές υπηρεσίες προσέφερε στους φασίστες χθες το κοινοβούλιο. Ένα πρώτης τάξεως διαφημιστικό υλικό για του χρυσαυγίτες που λένε ότι "οι 300 μέσα στη Βουλή νοιάζονται μόνο για το κόμμα και την πάρτη τους".

Αυτή η μπεσαμέλ δεν πρέπει ν' αφήσουμε να δέσει...

-->

Η γενικότερη αναμόχλευση που καταγράφεται στην Ελλάδα, με αφορμή και χρονική αφετηρία το ξέσπασμα της κρίσης, φέρνει όλους και τον καθέναν από μας μπροστά στην ανάγκη ενός επαναπροσδιορισμού της θέσης μας έναντι κρίσιμων ζητημάτων, που μέχρι πρότινος είτε θεωρούσαμε ότι δεν έχουν θέση ως προβληματισμοί στην προοδευτική δυτική μας κοινωνία, είτε στερεοτυπικά η στάση μας ήταν δεδομένη σχεδόν αυτόματα.

Τα κρούσματα τον τελευταίο καιρό είναι πολλά. Από την υπόθεση Κιτσοπούλου και τον διωγμό των μεταναστών (παρανόμων τε και μη), από αυτοχρισθέντες προστάτες της συνοχής μιας «καθαρής» ελληνικής κοινωνίας (την οποία ζητούν ποιοι αλήθεια;), ως την πρόσφατη περίπτωση του "Γέροντος Παστιτσίου".

Την ώρα, λοιπόν, που οι ακρότητες των φανατικών του Ισλάμ τίθενται (και ορθώς) στο στόχαστρο κριτικής στη βάση της ελευθερίας του λόγου και της ανοχής ως αναπόσπαστης αρχής κάθε λειτουργικής δημοκρατίας, η Ελλάδα αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με τους δικούς της δαίμονες. Σκελετοί που παραμένουν κρυμμένοι στην εθνική μας ντουλάπα εδώ και δεκαετίες (τουλάχιστον) και που κάνουν τη θλιβερή τους εμφάνιση κάθε φορά που μια κρίση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, δημιουργούν το απαραίτητο κενό αφήνοντας χώρο σ' εκείνον που κάθε φορά βρίσκεται προ των πυλών.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα είναι σοβαρά. Πολύ σοβαρά. Η Ελλάδα και η κοινωνία της, χαμένη σε μια περιδίνηση που μετρά ήδη μια τριετία χωρίς σαφή χρονικό ορίζοντα εξόδου από τη μεγάλη περιπέτεια, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι κρίσιμο. Ή πορευόμαστε με δυσκολία αλλά αποφασιστικότητα στο μέλλον ή αναζητούμε καταφύγιο στη συντήρηση, τον σκοταδισμό και τον φασισμό, που δίνει πια το “παρών” στην πιο απτή, για τα ελληνικά μέτρα της σύγχρονης πορείας μας, μορφή του.

Σε αυτό το δίλημμα, η ευθύνη του κράτους είναι τεράστια. Ευθύνη που εκτείνεται από την ανάγκη εκκαθάρισης του νομοθετικού μας πλέγματος (αλήθεια, τηρουμένων των αναλογιών πάντα- πόσο απέχει η Αθήνα από την Τεχεράνη ως προς την ποινική αντιμετώπιση της βλασφημίας; ή-για το παρωχημένο του πράγματος- γιατί παραμένει διάταξη για τη μονομαχία στον ποινικό μας κώδικα;), ως την ανάγκη αναθεώρησης αναχρονιστικών, πρωτοφανών για τη σημερινή Ευρώπη, συνταγματικών εθίμων (όρκοι, επίσημη θρησκεία και τα συναφή) και τα αντανακλαστικά των αρμοδίων αρχών κάθε φορά που η δημοκρατία βάλλεται από κάθε είδους νοσηρής ιδεολογίας συμμορίες Αντίστοιχη, ωστόσο, είναι και η ατομική ευθύνη κάθε μέλους που απαρτίζει τον κοινωνικό ιστό. Σε αυτό το δίλημμα η ουδετερότητα δεν αποτελεί επιλογή.

Η πρόσφατη είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο ήλθε να τρομάξει κάθε νηφάλια σκεπτόμενο δημοκρατικό πολίτη. Αυτό καθ αυτό το γεγονός, ωστόσο, ανέδειξε και το μεγαλείο της δημοκρατίας που άφησε χώρο και επέδειξε ανοχή στην έκφραση μιας ιδεολογίας, που κατά πολλούς (της γράφουσας συμπεριλαμβανομένης) θα έπρεπε να έχει τεθεί εκτός νομιμότητας, κινούμενη στις παρυφές (ή και στα ενδότερα ίσως) της εγκληματικής δραστηριότητας. Όσο κι αν η μη απαγόρευση του συγκεκριμένου κόμματος με βρίσκει κάθετα αντίθετη, ως γεγονός έρχεται να υπογραμμίσει την ανοχή της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Το παράδοξο λοιπόν είναι πως την ώρα που αρνητές του Ολοκαυτώματος, υπερεθνικιστές, μισαλλόδοξοι εκφραστές της πιο σκοτεινής ιδεολογίας που γονάτισε την Ευρώπη και τον κόσμο, πριν από λίγες δεκαετίες, έχουν θέση στα έδρανα της Βουλής, ένας 27χρονος που επέλεξε να σατιρίσει τη θρησκοληψία και τους τσαρλατάνους που επενδύουν σ' αυτή, βλέπει να ανοίγει θέση για τον ίδιο στα κρατητήρια και τις δικαστικές αίθουσες.

Διάβασα κάπου πρόσφατα πως ο φονταμενταλισμός δεν έχει θρησκεία. Αυτά τα τελευταία περιστατικά το αποδεικνύουν περίτρανα. Σ' αυτή τη μάχη η Ελλάδα αναμετράται με τις αντοχές της, αντοχές που θα συνδιαμορφώσουμε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά με οξυμένα αντανακλαστικά και σθεναρή αντίσταση σε κάθε προσπάθεια και κρούσμα που δυναμιτίζει τα θεμέλια και των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών κεκτημένων στη χώρα. Η ανοχή της φίμωσης, του ρατσισμού, των ακροτήτων, απ' όπου κι αν προέρχονται, ισοδυναμεί με συστράτευση στο πλάι όσων οραματίζονται την ανάσταση φαντασμάτων από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου.

Περί πατριωτισμού και άλλων δαιμονίων

Ανατριχιάζω  κάθε φορά που ακούω τον εθνικό ύμνο. Συγκινούμαι με ό, τι μπορεί να σκιαγραφεί μπροστά στις αισθήσεις μου το μεγαλείο αυτής της χώρας. Από τα σκαμμένα πρόσωπα των παππούδων, μέχρι τον αγνό κόπο των ψαράδων στο χωριό μου. Από πλάνα των νησιών μας, μέχρι καρέ της υπέροχης τελετής έναρξης του 2004. Αντίδραση ενστικτώδης. Έτσι μεγάλωσα. Νιώθοντας σπουδαία τύχη να γεννιέται κανείς σ αυτή τη χώρα.

Τα τελευταία δύο χρόνια, αυτές τις στιγμές συγκίνησης τις συνοδεύει και μια αγωνία. Ίσως και μια ντροπή. Σαν εκείνη που ένιωθα κάθε φορά που η γιαγιά μου με υποχρέωνε να σταυροκοπιέμαι όποτε το βλέμμα έπεφτε πάνω σε οποιαδήποτε εκκλησία. Εκείνο το χούι, ο οργανισμός με τα χρόνια το πέταξε. Η λογική υπερίσχυσε και η απόφαση ήταν εύκολη, αυτόματη. 

Με το άλλο θέμα όμως;

Είναι που η περιπέτεια της χώρας αναγκάζει πια τον καθένα μας να ορίσει τον εαυτό του πολιτικά με άλλα κριτήρια από κεινα που γνωρίζαμε μέχρι το 2009.

Απ όταν ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια, οι ταμπέλες του παρελθόντος (βλ.αριστεροί-δεξιοί) μένουν κενές νοήματος, να καθορίζουν πια μόνο τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται στους βουλευτές τα έδρανα του Κοινοβουλίου. Ο νέος μπούσουλας επιτάσσει, σ όποιον τουλάχιστον αρνείται να διατηρεί μια βολική ουδετερότητα erga omnes, να επιλέξει αν ανήκει στο "πατριωτικό συντηρητικό μέτωπο", ή αν αντίθετα συντάσσεται των ευρωπαϊστών, των λεγόμενων και μνημονιακών δυνάμεων.

Και μέσα στον ορυμαγδό, μια παρανόηση ή μια απορία. Ποιος είναι πατριώτης; Πώς ορίζεται η έννοια; Ποια είναι τα άκρα της και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να νιώθει υπερήφανος που είναι Έλληνας, πριν φτάσει να χαρακτηρίζεται φασίστας;

Με εξαίρεση τα ακραία φαινόμενα και τους γραφικούς, με σαφείς προβολές αμφότεροι στο νέο πολιτικό σκηνικό, όπως το διαμόρφωσε η κάλπη της 17ης Ιουνίου, το υπόλοιπο τοπίο απλώνεται ομιχλώδες. 

Ποιος είναι εκείνος που αποφασίζει πως η εθνική υπερηφάνεια ταυτίζεται με τον λαϊκισμό, την ξενοφοβία και την επικίνδυνη εσωστρέφεια; Γιατί την ταμπέλα του πατριώτη νέμονται σήμερα εκείνοι που ελάχιστη σχέση έχουν με τις επιταγές της ιστορίας αυτής της χώρας, με εκείνα που διδάσκει η αρχαία της γραμματεία ή που επιβάλλουν οι παραδόσεις και τα ήθη του λαού της;  Και κυρίως, ποιους εξυπηρετεί ο εξοστρακισμός και η ταμπέλα του προδότη, που με τόση ευκολία απονέμεται σε όποιον τολμήσει να μιλήσει για ανάγκη εθνικής αυτοκριτικής; 

Κι απ την ανάποδη. Πώς η χρήση και μόνο λέξεων όπως "το έθνος", "η πατρίδα" κλπ, από πολιτικούς, προετοιμάζει τ αυτιά μας για το γνωστό πατριωτικό ντοπάρισμα, που συνήθως είναι ο πιο βολικός μανδύας για κάθε τοποθέτηση κενή νοήματος, ελλείψει σοβαρής πολιτικής πρότασης και διάθεσης ειλικρινούς  παράθεσης εκείνων (των δεινών) που έρχονται. 

Αυτό το παιχνίδι της σημαίας, που το παίζουν όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως, απ την αριστερά και τους "σοσιαλιστές" μέχρι τους συντηρητικούς και τους φασίστες, είναι που με μπερδεύει. 

Σα να κατοχύρωσαν (και με δικαίωμα αποκλειστικό, όπως μας το σερβίρει ο καθένας), την έννοια της  αγάπης για τη χώρα που μας γέννησε, όποτε αν δεν ακολουθείς με μάτια κλειστά τις ηλιθιότητες περί "εκλεκτών Ελλήνων" κτλ, είσαι με τους άλλους. Αλλά και αντίστροφα: Αν νιώθεις ότι αγαπάς την Ελλάδα, αν σε συγκινούν τα σύμβολα, είσαι με τους γραφικούς. 

Ανατριχιάζω κάθε φορά που ακούω τον εθνικό ύμνο. Δεν πιστεύω, όμως, πως είμαστε μια χώρα 10 εκατομμυρίων θυμάτων, που το φερε η μοίρα ή κάποια διεθνής συνωμοσία να μπούμε στο στόχαστρο. Τις παρελάσεις τις βρίσκω γελοίες και αναχρονιστικές. Τις σχολικές γιορτές (όπως τις θυμάμαι τουλάχιστον με ποιηματάκια και τραγούδια) το ίδιο. Γιατί δεν γίνεται αυτός ο λαός να τα χει κάνει όλα σωστά. Να απαρτίζεται μόνο από ήρωες και να χει ιστορικά το μονοπώλιο του ένδοξου παρελθόντος. 

Η ιδέα του επιτρόπου Μπαρνιέ, σήμερα, να γίνει η ΕΕ Ομοσπονδία με ενθουσιάζει. Είμαι ανθέλλην;  Ανακυκλώνω και το τελευταίο υλικό που μπορεί να επεξεργαστεί το δίκτυο της πόλης και μαζεύω και το τελευταίο σκουπίδι πριν φύγω απ την παραλία. Ποιος είναι πιο πατριώτης; Εγώ ή η παρέα της διπλανής ξαπλώστρας που αφήνει ένα μικρό σκουπιδότοπο κι απομακρύνεται εξακολουθώντας να μιλά για μας που "χτίζαμε Παρθενώνες όταν οι άλλοι ακόμα έτρωγαν βελανίδια"; 

To δράμα ενός αποτυχημένου urban gardener...

Όλα ξεκίνησαν ένα ήσυχο μεσημέρι του περασμένου Σεπτέμβρη. Ξέρεις, από κείνα που μοιάζουν με Κυριακή απόγευμα, αλλά μονάχα με περισσότερη ζέστη και άφθονες υπαρξιακές αναζητήσεις, όπως μόνο το καυτό μπετόν της πρωτεύουσας ξέρει να εμπνέει...

Ατενίζοντας, με αγωνία το άδειο μου μπαλκόνι, πήρα τη μεγάλη απόφαση...Αφού κατάφερα επί 5 χρόνια να κρατήσω ζωντανό και kicking τον Ζαχαρία, ήλθε η ώρα να δοκιμάσω την τύχη μου και με το φυτικό βασίλειο. Άρχισα, θυμάμαι, με μια μέντα, που ακόμη και σήμερα (απότιστη κάνα δίμηνο), εξακολουθεί να φυτο :) ζωεί κι ίσως, ακόμη ακόμη, και να μεγαλώνει... Ακολούθησαν δυο φραουλιές που αγόρασα, σε πείσμα, του φυτωριούχου που μου εξηγούσε ο άνθρωπος ότι θα τις κάψει η παγωνιά. "Όχι" του είπα! "Τις θέλω. Θα τις προσέξω και δε θα πάθουν τίποτε". Δεν τις πρόσεξα ή μάλλον όσο κι αν τις πρόσεξα, έπαθαν. (Έτσι πάνε κάποια πράγματα...Δε πα να χτυπιέσαι, δε σώζεται το θέμα..). Θες έτσι θες αλλιώς, φραουλιές γιοκ. Μετά το ριξα στα σκληρά: Μια ελιά, πιπεριές και δεντρολίβανο. Το σκορ σ αυτό το ματς έκλεισε 2 στα 3 (Η ελιά απολιθώθηκε εξ αιτίας κάποιου μύκητα όπως μου εξήγησαν φίλοι που ξέρουν από ...χόρτα και λοιπά....)

Θα ήμουν τραγικά αχάριση αν παρέλειπα να μιλήσω για τη ρόκα. Αχ η ρόκα! Η πιο easygoing συγκάτοικος που είχα ποτέ. Πότε τη φύτεψα, πότε μεγάλωσε, πότε την έφαγα, ούτε που το κατάλαβα. Εξαιρετική επιλογή. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα...

Κι οι μήνες περνούσαν, και το αυτόματο πότισμα χάλασε, κι η πιπεριά έπαθε ακριβώς αυτό που τοσο παραστατικά εξηγεί και το 43 στο γνωστό έπος...(http://www.youtube.com/watch?v=nGnbXqvG9Mo)

Κι ύστερα ήλθε η άνοιξη και αποφάσισα ότι μετά από το πολύμηνο ζέσταμα, είμαι πια έτοιμη να γίνω και επισήμως ένας urban gardener (έτσι λένε εκείνοι που το προτιμούν πιο σικ, όποιον στήνει μποστανάκι στη βεράντα-δε με χάλασε).

Σκάω πάλι στο γνωστό φυτώριο κι αγοράζω τόσα φυτά, που ο ιδιοκτήτης με ρωτά πόσα τετραγωνικά είναι ο κήπος... Φυτεύω μελιτζανιές, τοματιές, πιπεριές (το φόρτε μου), φραουλιές, σκόρδα, μύρτιλο και μούρα. Α, και βάζω δίπλα στην σαρκοβόρα απέθαντη μέντα, θυμάρι, βασιλικό, μαιντανό και άνιθο.  Ποτίζω, βάζω λίπασμα και περιμένω (η αλήθεια είναι ότι δυο τρεις φορές μπήκα στον πειρασμό και είπα και δυο καλές κουβέντες στις μελιτζανιές μπας και πάρουν τα πάνω τους- τα λένε κάτι τέτοια οι γεωπόνοι, ποτέ δεν ξέρεις...)... Περιμένω, περιμένω, περιμένω....

Κι ώσπου μια μέρα, ξυπνάω, βγαίνω έξω και τι να δω;

Όπως το ακούς κι όπως το βλέπεις! Μεγάλη χαρά! Τότε βέβαια, πίστευα ακόμη ότι είναι η πρώτη απ τις πολλές τομάτες που θα μου κάνουν δώρο τα φυτά που φρόντισα ήδη πόσους μήνες. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα ήταν η πρώτη αλλά η μόνη. Ακριβώς. Αυτή είναι η φετινή μου σοδειά. Κι όπως καταλαβαίνεις, αυτή η συνείδηση της μοναδικότητας του πράγματος μου κέντρισε την προσοχή...Κι από κηπουρός έγινα φωτογράφος...Κι αυτή μεγάλωνε...

Και μεγάλωνε...

Και κοκκίνιζε μέρα με τη μέρα...

όλο και πιο πολύ...

Και τώρα που την ξέρω από πάντα, με τι ψυχή να τη φάω; :)

Παρλάτες παρλάτες παρλάτες... (D.Cameronwise)

Αν υπήρχε κανείς, μέχρι σήμερα, που να θεωρούσε ότι οι παρλάτες "ταχείας καύσεως" προς εσωτερική κατανάλωση αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των ελλήνων πολιτικών, τότε, πράγματι το πρόσφατο λαϊκίστικο παραλήρημα του Ντέιβιντ Κάμερον, λογικά τους εξέπληξε.

Δε θα πρεπε πάντως, αν σκεφτεί κανείς, ότι έρχεται λίγα 24ωρα μετά την, παρόμοιας αποστολής, αποστροφή της καγκελαρίου Μέρκελ αναφορικά με το ευρωομόλογο και τη συνάρτησή του με τη παρουσία της στον μάταιο τούτο κόσμο (και μάλιστα τη βιολογική- ούτε καν την πολιτική).

Γιατί πρόκειται για ατάκα άνευ περιεχομένου; Απλά γιατί, όπως -θέλω να πιστεύω- καλύτερα απ' όλους μας, ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός είναι σε θέση να γνωρίζει, η ελευθερία εγκατάστασης πολιτών/μισθωτών/ ελευθέρων επαγγελματιών εντός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη κεκτημένα του κοινοτικού και μετεπειτα ενωτικού οικοδομήματος (με πρόβλεψη ήδη από το 1957 και την -ιδρυτική της ΕΟΚ- Συνθήκη της Ρώμης).

Επιπλέον, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το ΔΕΚ σχετικές με το εν λόγω δικαίωμα υποθέσεις που κρίνονται ενώπιόν του, έρχεται να επιβεβαιώσει πως εξαιρέσεις από την εφαρμογή του και περιορισμοί μπορούν να γίνονται δεκτοί σε πολύ συγκεκριμένες και επαρκώς αιτιολογημένες  περιπτώσεις). Οι δε γενικές ρήτρες (ασφάλεια/δημόσια τάξη) σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν τόσο διασταλτικά ώστε να ταυτιστούν με απαγόρευση εισόδου και εργασίας σε συγκεκριμένες εθνικότητες (!).

Ακόμη και το γενικό opt out που εξασφάλισε μετά κόπων και βασάνων το Ηνωμένο Βασίλειο, να επιχειρούσε να ενεργοποιήσει για να επιβάλει εμπάργκο σε πολίτες των χρεωκοπημένων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, δεν μπορώ να φανταστώ ούτε έναν νοήμονα πρωτοετή φοιτητή νομικής σχολής οποιουδήποτε κράτους μέλους, που θα θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό ή μπορεί να γίνει δεκτό χωρίς να καταλυθεί στον πυρήνα της η αρχή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης/αμοιβαιότητας. Αυτό για το οποίο μιλά ο κ. Κάμερον θα ισοδυναμούσε με ένα ιδιότυπο apartheid στους κόλπους της Ένωσης. (Εκτός βέβαια, αν όπου Greexit εννοήσουμε όχι την έξοδο απ το ευρώ, αλλά από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, σενάριο που με ξεπερνά-οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας δεν ηταν ποτέ το φόρτε μου.)

Για να μην παρεξηγηθώ, συμφωνώ απολύτως με όλους εκείνους που εξαγριώθηκαν στο άκουσμα αυτών των πρωτοφανών δηλώσεων. Συμφωνώ με όσους ανατρέχουν στην ιστορία που δένει τις δυο χώρες και αξιώνουν μεταχείριση αντάξιά της. Και ναι, θα έπρεπε να συνυπολογίσει ο βρετανός πρωθυπουργός τα κεφάλαια που εισρέουν στη χώρα του από τους χιλιάδες έλληνες φοιτητές, το ελληνικό λόμπυ του City, ακόμη ακόμη και τις Καρυάτιδες, ιφ γου γουίς. Η κρίση, ωστόσο, είναι μεγάλη, τα λεφτά είναι πολλά, πεινασμένοι μαθητές λιποθυμούν και στα βρετανικά σχολεία κι επιπλέον, το γκελ στους θερμοκέφαλους (ναι, "φύεται" και εκτός συνόρων το είδος) ευρωσκεπτικιστές ήταν συχνά πυκνά χαρτί των εκάστοτε ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου.

*Και να μην ξεχάσω να σου μεταφέρω (για να κορδωθείς από εθνική περηφάνεια) - αν το χασες- την αξεπέραστη εξυπνάδα του πρώην υπουργου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων(επί Εργατικών), Ντένις ΜακΣέιν, που είπε (και πολύ λογικά :)) : «Και σαφώς, εάν απαγορεύσουμε σε κάθε Έλληνα να έρθει στη Βρετανία, οι Έλληνες θα απαγορεύσουν σε κάθε Βρετανό να πάνε στην Ελλάδα - εξαιρετικός τρόπος για να αρχίσει κανείς την περίοδο των διακοπών».

Aλλά, ας το δούμε και λίγο απ' την άλλη... Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να ταρακουνήθηκαν λίγο όλοι εκείνοι που μιλούν (και όχι μόνο) για τους μετανάστες στην Ελλάδα; Πόσο πιο "τριτοκοσμικός ανεπιθύμητος βρωμερός μετανάστης" μπορείς να νιώσεις μετά τα σημερινά;