Αυτή η μπεσαμέλ δεν πρέπει ν' αφήσουμε να δέσει...

-->

Η γενικότερη αναμόχλευση που καταγράφεται στην Ελλάδα, με αφορμή και χρονική αφετηρία το ξέσπασμα της κρίσης, φέρνει όλους και τον καθέναν από μας μπροστά στην ανάγκη ενός επαναπροσδιορισμού της θέσης μας έναντι κρίσιμων ζητημάτων, που μέχρι πρότινος είτε θεωρούσαμε ότι δεν έχουν θέση ως προβληματισμοί στην προοδευτική δυτική μας κοινωνία, είτε στερεοτυπικά η στάση μας ήταν δεδομένη σχεδόν αυτόματα.

Τα κρούσματα τον τελευταίο καιρό είναι πολλά. Από την υπόθεση Κιτσοπούλου και τον διωγμό των μεταναστών (παρανόμων τε και μη), από αυτοχρισθέντες προστάτες της συνοχής μιας «καθαρής» ελληνικής κοινωνίας (την οποία ζητούν ποιοι αλήθεια;), ως την πρόσφατη περίπτωση του "Γέροντος Παστιτσίου".

Την ώρα, λοιπόν, που οι ακρότητες των φανατικών του Ισλάμ τίθενται (και ορθώς) στο στόχαστρο κριτικής στη βάση της ελευθερίας του λόγου και της ανοχής ως αναπόσπαστης αρχής κάθε λειτουργικής δημοκρατίας, η Ελλάδα αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με τους δικούς της δαίμονες. Σκελετοί που παραμένουν κρυμμένοι στην εθνική μας ντουλάπα εδώ και δεκαετίες (τουλάχιστον) και που κάνουν τη θλιβερή τους εμφάνιση κάθε φορά που μια κρίση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, δημιουργούν το απαραίτητο κενό αφήνοντας χώρο σ' εκείνον που κάθε φορά βρίσκεται προ των πυλών.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα είναι σοβαρά. Πολύ σοβαρά. Η Ελλάδα και η κοινωνία της, χαμένη σε μια περιδίνηση που μετρά ήδη μια τριετία χωρίς σαφή χρονικό ορίζοντα εξόδου από τη μεγάλη περιπέτεια, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι κρίσιμο. Ή πορευόμαστε με δυσκολία αλλά αποφασιστικότητα στο μέλλον ή αναζητούμε καταφύγιο στη συντήρηση, τον σκοταδισμό και τον φασισμό, που δίνει πια το “παρών” στην πιο απτή, για τα ελληνικά μέτρα της σύγχρονης πορείας μας, μορφή του.

Σε αυτό το δίλημμα, η ευθύνη του κράτους είναι τεράστια. Ευθύνη που εκτείνεται από την ανάγκη εκκαθάρισης του νομοθετικού μας πλέγματος (αλήθεια, τηρουμένων των αναλογιών πάντα- πόσο απέχει η Αθήνα από την Τεχεράνη ως προς την ποινική αντιμετώπιση της βλασφημίας; ή-για το παρωχημένο του πράγματος- γιατί παραμένει διάταξη για τη μονομαχία στον ποινικό μας κώδικα;), ως την ανάγκη αναθεώρησης αναχρονιστικών, πρωτοφανών για τη σημερινή Ευρώπη, συνταγματικών εθίμων (όρκοι, επίσημη θρησκεία και τα συναφή) και τα αντανακλαστικά των αρμοδίων αρχών κάθε φορά που η δημοκρατία βάλλεται από κάθε είδους νοσηρής ιδεολογίας συμμορίες Αντίστοιχη, ωστόσο, είναι και η ατομική ευθύνη κάθε μέλους που απαρτίζει τον κοινωνικό ιστό. Σε αυτό το δίλημμα η ουδετερότητα δεν αποτελεί επιλογή.

Η πρόσφατη είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο ήλθε να τρομάξει κάθε νηφάλια σκεπτόμενο δημοκρατικό πολίτη. Αυτό καθ αυτό το γεγονός, ωστόσο, ανέδειξε και το μεγαλείο της δημοκρατίας που άφησε χώρο και επέδειξε ανοχή στην έκφραση μιας ιδεολογίας, που κατά πολλούς (της γράφουσας συμπεριλαμβανομένης) θα έπρεπε να έχει τεθεί εκτός νομιμότητας, κινούμενη στις παρυφές (ή και στα ενδότερα ίσως) της εγκληματικής δραστηριότητας. Όσο κι αν η μη απαγόρευση του συγκεκριμένου κόμματος με βρίσκει κάθετα αντίθετη, ως γεγονός έρχεται να υπογραμμίσει την ανοχή της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Το παράδοξο λοιπόν είναι πως την ώρα που αρνητές του Ολοκαυτώματος, υπερεθνικιστές, μισαλλόδοξοι εκφραστές της πιο σκοτεινής ιδεολογίας που γονάτισε την Ευρώπη και τον κόσμο, πριν από λίγες δεκαετίες, έχουν θέση στα έδρανα της Βουλής, ένας 27χρονος που επέλεξε να σατιρίσει τη θρησκοληψία και τους τσαρλατάνους που επενδύουν σ' αυτή, βλέπει να ανοίγει θέση για τον ίδιο στα κρατητήρια και τις δικαστικές αίθουσες.

Διάβασα κάπου πρόσφατα πως ο φονταμενταλισμός δεν έχει θρησκεία. Αυτά τα τελευταία περιστατικά το αποδεικνύουν περίτρανα. Σ' αυτή τη μάχη η Ελλάδα αναμετράται με τις αντοχές της, αντοχές που θα συνδιαμορφώσουμε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά με οξυμένα αντανακλαστικά και σθεναρή αντίσταση σε κάθε προσπάθεια και κρούσμα που δυναμιτίζει τα θεμέλια και των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών κεκτημένων στη χώρα. Η ανοχή της φίμωσης, του ρατσισμού, των ακροτήτων, απ' όπου κι αν προέρχονται, ισοδυναμεί με συστράτευση στο πλάι όσων οραματίζονται την ανάσταση φαντασμάτων από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου.

Περί πατριωτισμού και άλλων δαιμονίων

Ανατριχιάζω  κάθε φορά που ακούω τον εθνικό ύμνο. Συγκινούμαι με ό, τι μπορεί να σκιαγραφεί μπροστά στις αισθήσεις μου το μεγαλείο αυτής της χώρας. Από τα σκαμμένα πρόσωπα των παππούδων, μέχρι τον αγνό κόπο των ψαράδων στο χωριό μου. Από πλάνα των νησιών μας, μέχρι καρέ της υπέροχης τελετής έναρξης του 2004. Αντίδραση ενστικτώδης. Έτσι μεγάλωσα. Νιώθοντας σπουδαία τύχη να γεννιέται κανείς σ αυτή τη χώρα.

Τα τελευταία δύο χρόνια, αυτές τις στιγμές συγκίνησης τις συνοδεύει και μια αγωνία. Ίσως και μια ντροπή. Σαν εκείνη που ένιωθα κάθε φορά που η γιαγιά μου με υποχρέωνε να σταυροκοπιέμαι όποτε το βλέμμα έπεφτε πάνω σε οποιαδήποτε εκκλησία. Εκείνο το χούι, ο οργανισμός με τα χρόνια το πέταξε. Η λογική υπερίσχυσε και η απόφαση ήταν εύκολη, αυτόματη. 

Με το άλλο θέμα όμως;

Είναι που η περιπέτεια της χώρας αναγκάζει πια τον καθένα μας να ορίσει τον εαυτό του πολιτικά με άλλα κριτήρια από κεινα που γνωρίζαμε μέχρι το 2009.

Απ όταν ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια, οι ταμπέλες του παρελθόντος (βλ.αριστεροί-δεξιοί) μένουν κενές νοήματος, να καθορίζουν πια μόνο τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται στους βουλευτές τα έδρανα του Κοινοβουλίου. Ο νέος μπούσουλας επιτάσσει, σ όποιον τουλάχιστον αρνείται να διατηρεί μια βολική ουδετερότητα erga omnes, να επιλέξει αν ανήκει στο "πατριωτικό συντηρητικό μέτωπο", ή αν αντίθετα συντάσσεται των ευρωπαϊστών, των λεγόμενων και μνημονιακών δυνάμεων.

Και μέσα στον ορυμαγδό, μια παρανόηση ή μια απορία. Ποιος είναι πατριώτης; Πώς ορίζεται η έννοια; Ποια είναι τα άκρα της και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να νιώθει υπερήφανος που είναι Έλληνας, πριν φτάσει να χαρακτηρίζεται φασίστας;

Με εξαίρεση τα ακραία φαινόμενα και τους γραφικούς, με σαφείς προβολές αμφότεροι στο νέο πολιτικό σκηνικό, όπως το διαμόρφωσε η κάλπη της 17ης Ιουνίου, το υπόλοιπο τοπίο απλώνεται ομιχλώδες. 

Ποιος είναι εκείνος που αποφασίζει πως η εθνική υπερηφάνεια ταυτίζεται με τον λαϊκισμό, την ξενοφοβία και την επικίνδυνη εσωστρέφεια; Γιατί την ταμπέλα του πατριώτη νέμονται σήμερα εκείνοι που ελάχιστη σχέση έχουν με τις επιταγές της ιστορίας αυτής της χώρας, με εκείνα που διδάσκει η αρχαία της γραμματεία ή που επιβάλλουν οι παραδόσεις και τα ήθη του λαού της;  Και κυρίως, ποιους εξυπηρετεί ο εξοστρακισμός και η ταμπέλα του προδότη, που με τόση ευκολία απονέμεται σε όποιον τολμήσει να μιλήσει για ανάγκη εθνικής αυτοκριτικής; 

Κι απ την ανάποδη. Πώς η χρήση και μόνο λέξεων όπως "το έθνος", "η πατρίδα" κλπ, από πολιτικούς, προετοιμάζει τ αυτιά μας για το γνωστό πατριωτικό ντοπάρισμα, που συνήθως είναι ο πιο βολικός μανδύας για κάθε τοποθέτηση κενή νοήματος, ελλείψει σοβαρής πολιτικής πρότασης και διάθεσης ειλικρινούς  παράθεσης εκείνων (των δεινών) που έρχονται. 

Αυτό το παιχνίδι της σημαίας, που το παίζουν όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως, απ την αριστερά και τους "σοσιαλιστές" μέχρι τους συντηρητικούς και τους φασίστες, είναι που με μπερδεύει. 

Σα να κατοχύρωσαν (και με δικαίωμα αποκλειστικό, όπως μας το σερβίρει ο καθένας), την έννοια της  αγάπης για τη χώρα που μας γέννησε, όποτε αν δεν ακολουθείς με μάτια κλειστά τις ηλιθιότητες περί "εκλεκτών Ελλήνων" κτλ, είσαι με τους άλλους. Αλλά και αντίστροφα: Αν νιώθεις ότι αγαπάς την Ελλάδα, αν σε συγκινούν τα σύμβολα, είσαι με τους γραφικούς. 

Ανατριχιάζω κάθε φορά που ακούω τον εθνικό ύμνο. Δεν πιστεύω, όμως, πως είμαστε μια χώρα 10 εκατομμυρίων θυμάτων, που το φερε η μοίρα ή κάποια διεθνής συνωμοσία να μπούμε στο στόχαστρο. Τις παρελάσεις τις βρίσκω γελοίες και αναχρονιστικές. Τις σχολικές γιορτές (όπως τις θυμάμαι τουλάχιστον με ποιηματάκια και τραγούδια) το ίδιο. Γιατί δεν γίνεται αυτός ο λαός να τα χει κάνει όλα σωστά. Να απαρτίζεται μόνο από ήρωες και να χει ιστορικά το μονοπώλιο του ένδοξου παρελθόντος. 

Η ιδέα του επιτρόπου Μπαρνιέ, σήμερα, να γίνει η ΕΕ Ομοσπονδία με ενθουσιάζει. Είμαι ανθέλλην;  Ανακυκλώνω και το τελευταίο υλικό που μπορεί να επεξεργαστεί το δίκτυο της πόλης και μαζεύω και το τελευταίο σκουπίδι πριν φύγω απ την παραλία. Ποιος είναι πιο πατριώτης; Εγώ ή η παρέα της διπλανής ξαπλώστρας που αφήνει ένα μικρό σκουπιδότοπο κι απομακρύνεται εξακολουθώντας να μιλά για μας που "χτίζαμε Παρθενώνες όταν οι άλλοι ακόμα έτρωγαν βελανίδια"; 

To δράμα ενός αποτυχημένου urban gardener...

Όλα ξεκίνησαν ένα ήσυχο μεσημέρι του περασμένου Σεπτέμβρη. Ξέρεις, από κείνα που μοιάζουν με Κυριακή απόγευμα, αλλά μονάχα με περισσότερη ζέστη και άφθονες υπαρξιακές αναζητήσεις, όπως μόνο το καυτό μπετόν της πρωτεύουσας ξέρει να εμπνέει...

Ατενίζοντας, με αγωνία το άδειο μου μπαλκόνι, πήρα τη μεγάλη απόφαση...Αφού κατάφερα επί 5 χρόνια να κρατήσω ζωντανό και kicking τον Ζαχαρία, ήλθε η ώρα να δοκιμάσω την τύχη μου και με το φυτικό βασίλειο. Άρχισα, θυμάμαι, με μια μέντα, που ακόμη και σήμερα (απότιστη κάνα δίμηνο), εξακολουθεί να φυτο :) ζωεί κι ίσως, ακόμη ακόμη, και να μεγαλώνει... Ακολούθησαν δυο φραουλιές που αγόρασα, σε πείσμα, του φυτωριούχου που μου εξηγούσε ο άνθρωπος ότι θα τις κάψει η παγωνιά. "Όχι" του είπα! "Τις θέλω. Θα τις προσέξω και δε θα πάθουν τίποτε". Δεν τις πρόσεξα ή μάλλον όσο κι αν τις πρόσεξα, έπαθαν. (Έτσι πάνε κάποια πράγματα...Δε πα να χτυπιέσαι, δε σώζεται το θέμα..). Θες έτσι θες αλλιώς, φραουλιές γιοκ. Μετά το ριξα στα σκληρά: Μια ελιά, πιπεριές και δεντρολίβανο. Το σκορ σ αυτό το ματς έκλεισε 2 στα 3 (Η ελιά απολιθώθηκε εξ αιτίας κάποιου μύκητα όπως μου εξήγησαν φίλοι που ξέρουν από ...χόρτα και λοιπά....)

Θα ήμουν τραγικά αχάριση αν παρέλειπα να μιλήσω για τη ρόκα. Αχ η ρόκα! Η πιο easygoing συγκάτοικος που είχα ποτέ. Πότε τη φύτεψα, πότε μεγάλωσε, πότε την έφαγα, ούτε που το κατάλαβα. Εξαιρετική επιλογή. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα...

Κι οι μήνες περνούσαν, και το αυτόματο πότισμα χάλασε, κι η πιπεριά έπαθε ακριβώς αυτό που τοσο παραστατικά εξηγεί και το 43 στο γνωστό έπος...(http://www.youtube.com/watch?v=nGnbXqvG9Mo)

Κι ύστερα ήλθε η άνοιξη και αποφάσισα ότι μετά από το πολύμηνο ζέσταμα, είμαι πια έτοιμη να γίνω και επισήμως ένας urban gardener (έτσι λένε εκείνοι που το προτιμούν πιο σικ, όποιον στήνει μποστανάκι στη βεράντα-δε με χάλασε).

Σκάω πάλι στο γνωστό φυτώριο κι αγοράζω τόσα φυτά, που ο ιδιοκτήτης με ρωτά πόσα τετραγωνικά είναι ο κήπος... Φυτεύω μελιτζανιές, τοματιές, πιπεριές (το φόρτε μου), φραουλιές, σκόρδα, μύρτιλο και μούρα. Α, και βάζω δίπλα στην σαρκοβόρα απέθαντη μέντα, θυμάρι, βασιλικό, μαιντανό και άνιθο.  Ποτίζω, βάζω λίπασμα και περιμένω (η αλήθεια είναι ότι δυο τρεις φορές μπήκα στον πειρασμό και είπα και δυο καλές κουβέντες στις μελιτζανιές μπας και πάρουν τα πάνω τους- τα λένε κάτι τέτοια οι γεωπόνοι, ποτέ δεν ξέρεις...)... Περιμένω, περιμένω, περιμένω....

Κι ώσπου μια μέρα, ξυπνάω, βγαίνω έξω και τι να δω;

Όπως το ακούς κι όπως το βλέπεις! Μεγάλη χαρά! Τότε βέβαια, πίστευα ακόμη ότι είναι η πρώτη απ τις πολλές τομάτες που θα μου κάνουν δώρο τα φυτά που φρόντισα ήδη πόσους μήνες. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα ήταν η πρώτη αλλά η μόνη. Ακριβώς. Αυτή είναι η φετινή μου σοδειά. Κι όπως καταλαβαίνεις, αυτή η συνείδηση της μοναδικότητας του πράγματος μου κέντρισε την προσοχή...Κι από κηπουρός έγινα φωτογράφος...Κι αυτή μεγάλωνε...

Και μεγάλωνε...

Και κοκκίνιζε μέρα με τη μέρα...

όλο και πιο πολύ...

Και τώρα που την ξέρω από πάντα, με τι ψυχή να τη φάω; :)

Παρλάτες παρλάτες παρλάτες... (D.Cameronwise)

Αν υπήρχε κανείς, μέχρι σήμερα, που να θεωρούσε ότι οι παρλάτες "ταχείας καύσεως" προς εσωτερική κατανάλωση αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των ελλήνων πολιτικών, τότε, πράγματι το πρόσφατο λαϊκίστικο παραλήρημα του Ντέιβιντ Κάμερον, λογικά τους εξέπληξε.

Δε θα πρεπε πάντως, αν σκεφτεί κανείς, ότι έρχεται λίγα 24ωρα μετά την, παρόμοιας αποστολής, αποστροφή της καγκελαρίου Μέρκελ αναφορικά με το ευρωομόλογο και τη συνάρτησή του με τη παρουσία της στον μάταιο τούτο κόσμο (και μάλιστα τη βιολογική- ούτε καν την πολιτική).

Γιατί πρόκειται για ατάκα άνευ περιεχομένου; Απλά γιατί, όπως -θέλω να πιστεύω- καλύτερα απ' όλους μας, ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός είναι σε θέση να γνωρίζει, η ελευθερία εγκατάστασης πολιτών/μισθωτών/ ελευθέρων επαγγελματιών εντός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη κεκτημένα του κοινοτικού και μετεπειτα ενωτικού οικοδομήματος (με πρόβλεψη ήδη από το 1957 και την -ιδρυτική της ΕΟΚ- Συνθήκη της Ρώμης).

Επιπλέον, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το ΔΕΚ σχετικές με το εν λόγω δικαίωμα υποθέσεις που κρίνονται ενώπιόν του, έρχεται να επιβεβαιώσει πως εξαιρέσεις από την εφαρμογή του και περιορισμοί μπορούν να γίνονται δεκτοί σε πολύ συγκεκριμένες και επαρκώς αιτιολογημένες  περιπτώσεις). Οι δε γενικές ρήτρες (ασφάλεια/δημόσια τάξη) σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν τόσο διασταλτικά ώστε να ταυτιστούν με απαγόρευση εισόδου και εργασίας σε συγκεκριμένες εθνικότητες (!).

Ακόμη και το γενικό opt out που εξασφάλισε μετά κόπων και βασάνων το Ηνωμένο Βασίλειο, να επιχειρούσε να ενεργοποιήσει για να επιβάλει εμπάργκο σε πολίτες των χρεωκοπημένων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, δεν μπορώ να φανταστώ ούτε έναν νοήμονα πρωτοετή φοιτητή νομικής σχολής οποιουδήποτε κράτους μέλους, που θα θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό ή μπορεί να γίνει δεκτό χωρίς να καταλυθεί στον πυρήνα της η αρχή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης/αμοιβαιότητας. Αυτό για το οποίο μιλά ο κ. Κάμερον θα ισοδυναμούσε με ένα ιδιότυπο apartheid στους κόλπους της Ένωσης. (Εκτός βέβαια, αν όπου Greexit εννοήσουμε όχι την έξοδο απ το ευρώ, αλλά από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, σενάριο που με ξεπερνά-οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας δεν ηταν ποτέ το φόρτε μου.)

Για να μην παρεξηγηθώ, συμφωνώ απολύτως με όλους εκείνους που εξαγριώθηκαν στο άκουσμα αυτών των πρωτοφανών δηλώσεων. Συμφωνώ με όσους ανατρέχουν στην ιστορία που δένει τις δυο χώρες και αξιώνουν μεταχείριση αντάξιά της. Και ναι, θα έπρεπε να συνυπολογίσει ο βρετανός πρωθυπουργός τα κεφάλαια που εισρέουν στη χώρα του από τους χιλιάδες έλληνες φοιτητές, το ελληνικό λόμπυ του City, ακόμη ακόμη και τις Καρυάτιδες, ιφ γου γουίς. Η κρίση, ωστόσο, είναι μεγάλη, τα λεφτά είναι πολλά, πεινασμένοι μαθητές λιποθυμούν και στα βρετανικά σχολεία κι επιπλέον, το γκελ στους θερμοκέφαλους (ναι, "φύεται" και εκτός συνόρων το είδος) ευρωσκεπτικιστές ήταν συχνά πυκνά χαρτί των εκάστοτε ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου.

*Και να μην ξεχάσω να σου μεταφέρω (για να κορδωθείς από εθνική περηφάνεια) - αν το χασες- την αξεπέραστη εξυπνάδα του πρώην υπουργου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων(επί Εργατικών), Ντένις ΜακΣέιν, που είπε (και πολύ λογικά :)) : «Και σαφώς, εάν απαγορεύσουμε σε κάθε Έλληνα να έρθει στη Βρετανία, οι Έλληνες θα απαγορεύσουν σε κάθε Βρετανό να πάνε στην Ελλάδα - εξαιρετικός τρόπος για να αρχίσει κανείς την περίοδο των διακοπών».

Aλλά, ας το δούμε και λίγο απ' την άλλη... Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να ταρακουνήθηκαν λίγο όλοι εκείνοι που μιλούν (και όχι μόνο) για τους μετανάστες στην Ελλάδα; Πόσο πιο "τριτοκοσμικός ανεπιθύμητος βρωμερός μετανάστης" μπορείς να νιώσεις μετά τα σημερινά;

Γιατί μ' αρέσει το facebook...

Γιατί με μαθαίνει μουσικές που δεν ήξερα.

 Γιατί με βομβαρδίζει με εικόνες που αλλιώς δεν θα ψαχνα, δεν θα βλεπα.

 Γιατί σε βρήκα μετά από 25 χρόνια κοριτσάκι που έμενες στην ίδια πολυκατοικία και μετά μετακόμισες κι έμεινα να θυμάμαι τ όνομά σου και πώς χτενίζαμε παρέα τις κούκλες μας.

 Γιατί σου μιλάω αν και είσαι μακριά πολύ.

 Γιατί είναι σαν να υπάρχει πάντα σε μια οθόνη μια παρέα, όταν δεν θέλω μόνη και δεν έχω να επιλέξω αλλιώς.

 Γιατί διαβάζω πως το like σε σχόλιο προξενεί αντίδραση συγγενή του οργασμού (! Ναι κι εγώ απόρησα το ίδιο)

 Γιατί βλέπω πιο άμεσα από ποτέ πως υπάρχουν και χειρότερα.

 Γιατί βλέπω πιο άμεσα από ποτέ πως υπάρχουν και καλύτερα.

 Γιατί το τελευταίο βιβλίο που μου πρότεινες φίλε συγγραφευ (φευ) δεν άξιζε μία, αλλά, όπως και να χει, μ έκανε να σπεύσω στο βιβλιοπωλείο.

 Γιατί ικανοποιεί το ένστικτο της κλειδαρότρυπας (έλα που δεν ξέρεις).

 Γιατί βλέπω back stage photos από εκείνους που τα cd τους αγόραζα μαθήτρια με τα λεφτά του κουμπαρά :)

 Γιατί έχει πλάκα.

 Γιατί όταν χρειάζομαι επειγόντως να τσατιστώ με κάτι, αρκούν το πολύ 90 δευτερόλεπτα για να το βρω.

 Γιατί απόψε που είχε πανσέληνο, κατάφερα να τη δω στο Γκάζι, στην Ακρόπολη, στο Σούνιο, στον Λυκαβηττό, στην Κέρκυρα και όπου αλλού.

 Γιατί είναι απ τους εθισμούς ο πιο ακίνδυνος (?)

 Γιατί θα μείνει σαν το ημερολόγιο που ποτέ δεν κατάφερα να μην απογοητεύσω με την ασυνέπειά μου...

Όχι! Τα κακάκια του σκύλου σου δεν είναι χαριτωμένα!

Δεν ξέρω από που ξεκίνησε το θέμα, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πρόκειται για μια απ τις πολλές παρανοήσεις, που συνόδευσαν το είδος μας όταν, εδώ και λίγες δεκαετίες, έφυγε απ' το όμορφο χωριό του με προορισμό την πρωτεύουσα... Λογικό. Σε ποιο χωριό κάθεται ο βοσκός να μαζεύει τα κακά του τσοπανόσκυλου (ή ακόμη περισσότερο αυτά τα αναρίθμητα που αφήνουν πίσω τους οι κατσίκες, τα προβατα κτλ κτλ); Να συμφωνήσω. Στο μεταξύ όμως, ήλθες κι εγκαταστάθηκες σε μια πόλη, που για να συναντήσεις χώμα πρέπει να κάνεις τάμα στον άγιο Φανούριο και το κοντινότερο πράμα σε στάνη που μπορείς να συναντήσεις είναι το ομώνυμο γαλακτοπωλείο στο κέντρο. Κι όπως κατάλαβες πως δεν ενδείκνυται η μικρή μας πόλη για φλογέρες και άρμεγμα, έτσι χρειάζεται σιγά σιγά τώρα, να προχωρήσουμε μαζί όλοι και στον επόμενο συνειρμό...Το βλέπεις, ότι έχει παντού μπετόν και κάδους για σκουπίδια. Πόσο μυαλό θέλει για να αντιληφθείς ότι το να αφήνεις τα περιττώματα του σκύλου σου, κάθε που τον βγάζεις βόλτα, δεν απέχει ιδιαίτερα απ' το να ρχεσαι και να τ' αμολάς εσύ ο ίδιος έξω απ την πόρτα μου;

Έχω την αίσθηση-βαθιά πεποίθηση είναι μάλλον- πως ο ορισμός του ζωόφιλου πρέπει λίγο να επαναπροσδιοριστεί (χωρίς σε καμια περίπτωση να διεκδικώ τον τίτλο προσωπικά). Δεν αρκεί, πάντως, να χεις έναν σκύλο και να τον ξαμολάς δεξια κι αριστερά σφυρίζοντας αδιάφορα.

ΜΑΖΕΥΕ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝ ΚΑΙ  !@#!#@#

Κι ας το δούμε κι αλλιώς. Μένοντας στο κέντρο της Αθήνας, νιώθω κι εγώ πολύ συχνά να απειλούμαι, ειδικά όταν το βράδυ βγαίνουμε βόλτα με τον "συγκάτοικο". Ε λοιπόν, δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο μέσο αυτοπροστασίας από τα κακάκια του τυλιγμένα στο προεκλογικό φυλλάδιο του Γιώργου Ανατολάκη (ένα από τα πολλά που 'χω κρατήσει κάβα απ΄ τις εκλογές για αυτήν ακριβώς τη δουλειά). Κραδαίνοντάς τα νομίζω ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα...(εκτός από κατσαρίδα βέβαια).

Πως να στο πω, δες το κι έτσι. Κι έπειτα, με δεδομένο ότι τα σκυλάκια είναι και μία από τις αποτελεσματικότερες "παγίδες", σκέψου τι εντύπωση προκαλείς, την ώρα που σε κοιτά κανείς να αφήνεις τον σκύλο σου να ανακουφίζεται, δημιουργώντας έναν πρώτης τάξεως λοφίσκο που περιμένει ανυπόμονα να εγκλωβίσει την επόμενη σαγιονάρα που θα κάνει το λάθος -τα χει πει ο σοφός λαός αυτά εδώ και χρόνια με τις λάσπες και τις νύχτες κτλ κτλ- να τον διαβεί.

Κι επιτέλους, μην το αναλύουμε περαιτέρω. Η Αθήνα είναι γεμάτη περιττώματα ζώων σε βαθμό τέτοιο που σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποιο είναι το πραγματικό ζώον της υπόθεσης.
Κι ύστερα, υπάρχει και το σοφό ρητό που είδα κολλημένο στο αυτοκίνητο μιας γειτόνισσας πρόσφατα: Αν σιχαίνεσαι να τα μαζεύεις, πάρε γάτα!

Προσοχή! Κίνδυνος εξιδανίκευσης...

Στην αρχή είναι η μάνα σου. Κι ο πατέρας κι οι παππούδες...Είναι κι ο λούτρινος λαγός που έχεις μάθει να σφίγγεις κάθε που σου καρφώνεται πως κάτω απ το παιδικό σου κρεββάτι σου την έχει στημένη ένας κροκόδειλος από κείνους που (αλήθεια γιατί;) είδες στην εικονογράφηση του τελευταίου παραμυθιού που σου διάβασε η ιδανική σου μαμά, πριν σε φιλήσει για καληνύχτα.

Μετά είναι η δασκάλα σου που έχει όλες τις απαντήσεις κι ο συμπαθέστατος κύριος απ το ουράνιο τόξο της κρατικής, που σου μαθαίνει πράξεις, ζώα, χρώματα και χειροτεχνίες. Τα χρόνια περνούν και έρχεται η αποκαθήλωση. Εκεί κάπου στην εφηβεία αρχίζεις να αποδομείς την ιδανική μαμά σου, τον πατέρα σου που τελικά, ανάμεσα στις τόσες απαντήσεις, είπε και δυο τρεις μπαρούφες για να μην εκτεθεί ή -ακόμη ακόμη- για να σταματήσεις να τον ζαλίζεις. Ο καθηγητής έχει εγκαταλείψει το βάθρο προ πολλού- εκτός αν παίζεις στον κύκλο των χαμένων ποιητών- κι όσο για τον παρουσιαστή του ουράνιου τόξου, έχεις πια βάσιμες υποψίες ότι αυτό που έβλεπες και προβάλλεται ακόμη, ήταν πάντα μια κονσέρβα που έπαιζε για να περνά μηνύματα και να ελέγχει τη σκέψη σου.

Έπειτα είναι ο έρωτας. Ο πρώτος. Το φιλί που σε παραλύει και που γυρνώντας σπίτι σου είσαι τόσο σίγουρος πως έιναι γραμμένο στο μέτωπό σου. Αυτός ο πρώτος "σύντροφος"  έρχεται να γεμίσει το βάθρο που μετά από τόσα χρόνια με πυγμή κι επαναστατική αμφισβήτηση τόλμησες να αδειάσεις.

Κι είναι πολλά ακόμη στο ίδιο μοτίβο. Ιδανικοί ηγέτες. Ιδανική πατρίδα, ιδανικός λαός, ιδανικοί πολίτες, ιδανικός εαυτός, ιδανικό νόμισμα και ούτω καθ εξής.

Αλήθεια πόσες ζωές χρειάζεται για να γκρεμίσεις το βάθρο; Πόση δύναμη χρειάζεται για να αποτινάξεις την ανάγκη για ιδανικές καταστάσεις και ιδανικούς ανθρώπους; Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά με μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, όλο το οικοδόμημα αποδομείται. Ιδανικός δεν ήταν για την πλειοψηφία του κόσμου το 81 ο Αντρέας; Ιδανικός δεν ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που βγήκε απ τη ζωή σου ξαφνικά; Καταλαβαίνεις...
Στις 17 Ιουνίου οι έλληνες θα πάμε να ψηφίσουμε κι αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, 1 στους 3 τσιμπάει με μια πρόταση ιδανική...όσο κι ανεφάρμοστη.

Πόσο απελευθερωτικό θα ήταν, σε κάθε τομέα της ζωής μας, να μπορούσαμε να αρκεστούμε στο χρήσιμο, το σωστό, το εντυπωσιακό, το ηδονικό, το πρακτικό, το αποτελεσματικό αλλά όχι σ αυτό που φαντάζει ιδανικό, μυθικό! Αν είναι too good to be true, να σαι σίγουρος πως είναι έτσι ακριβώς...