To δράμα ενός αποτυχημένου urban gardener...

Όλα ξεκίνησαν ένα ήσυχο μεσημέρι του περασμένου Σεπτέμβρη. Ξέρεις, από κείνα που μοιάζουν με Κυριακή απόγευμα, αλλά μονάχα με περισσότερη ζέστη και άφθονες υπαρξιακές αναζητήσεις, όπως μόνο το καυτό μπετόν της πρωτεύουσας ξέρει να εμπνέει...

Ατενίζοντας, με αγωνία το άδειο μου μπαλκόνι, πήρα τη μεγάλη απόφαση...Αφού κατάφερα επί 5 χρόνια να κρατήσω ζωντανό και kicking τον Ζαχαρία, ήλθε η ώρα να δοκιμάσω την τύχη μου και με το φυτικό βασίλειο. Άρχισα, θυμάμαι, με μια μέντα, που ακόμη και σήμερα (απότιστη κάνα δίμηνο), εξακολουθεί να φυτο :) ζωεί κι ίσως, ακόμη ακόμη, και να μεγαλώνει... Ακολούθησαν δυο φραουλιές που αγόρασα, σε πείσμα, του φυτωριούχου που μου εξηγούσε ο άνθρωπος ότι θα τις κάψει η παγωνιά. "Όχι" του είπα! "Τις θέλω. Θα τις προσέξω και δε θα πάθουν τίποτε". Δεν τις πρόσεξα ή μάλλον όσο κι αν τις πρόσεξα, έπαθαν. (Έτσι πάνε κάποια πράγματα...Δε πα να χτυπιέσαι, δε σώζεται το θέμα..). Θες έτσι θες αλλιώς, φραουλιές γιοκ. Μετά το ριξα στα σκληρά: Μια ελιά, πιπεριές και δεντρολίβανο. Το σκορ σ αυτό το ματς έκλεισε 2 στα 3 (Η ελιά απολιθώθηκε εξ αιτίας κάποιου μύκητα όπως μου εξήγησαν φίλοι που ξέρουν από ...χόρτα και λοιπά....)

Θα ήμουν τραγικά αχάριση αν παρέλειπα να μιλήσω για τη ρόκα. Αχ η ρόκα! Η πιο easygoing συγκάτοικος που είχα ποτέ. Πότε τη φύτεψα, πότε μεγάλωσε, πότε την έφαγα, ούτε που το κατάλαβα. Εξαιρετική επιλογή. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα...

Κι οι μήνες περνούσαν, και το αυτόματο πότισμα χάλασε, κι η πιπεριά έπαθε ακριβώς αυτό που τοσο παραστατικά εξηγεί και το 43 στο γνωστό έπος...(http://www.youtube.com/watch?v=nGnbXqvG9Mo)

Κι ύστερα ήλθε η άνοιξη και αποφάσισα ότι μετά από το πολύμηνο ζέσταμα, είμαι πια έτοιμη να γίνω και επισήμως ένας urban gardener (έτσι λένε εκείνοι που το προτιμούν πιο σικ, όποιον στήνει μποστανάκι στη βεράντα-δε με χάλασε).

Σκάω πάλι στο γνωστό φυτώριο κι αγοράζω τόσα φυτά, που ο ιδιοκτήτης με ρωτά πόσα τετραγωνικά είναι ο κήπος... Φυτεύω μελιτζανιές, τοματιές, πιπεριές (το φόρτε μου), φραουλιές, σκόρδα, μύρτιλο και μούρα. Α, και βάζω δίπλα στην σαρκοβόρα απέθαντη μέντα, θυμάρι, βασιλικό, μαιντανό και άνιθο.  Ποτίζω, βάζω λίπασμα και περιμένω (η αλήθεια είναι ότι δυο τρεις φορές μπήκα στον πειρασμό και είπα και δυο καλές κουβέντες στις μελιτζανιές μπας και πάρουν τα πάνω τους- τα λένε κάτι τέτοια οι γεωπόνοι, ποτέ δεν ξέρεις...)... Περιμένω, περιμένω, περιμένω....

Κι ώσπου μια μέρα, ξυπνάω, βγαίνω έξω και τι να δω;

Όπως το ακούς κι όπως το βλέπεις! Μεγάλη χαρά! Τότε βέβαια, πίστευα ακόμη ότι είναι η πρώτη απ τις πολλές τομάτες που θα μου κάνουν δώρο τα φυτά που φρόντισα ήδη πόσους μήνες. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα ήταν η πρώτη αλλά η μόνη. Ακριβώς. Αυτή είναι η φετινή μου σοδειά. Κι όπως καταλαβαίνεις, αυτή η συνείδηση της μοναδικότητας του πράγματος μου κέντρισε την προσοχή...Κι από κηπουρός έγινα φωτογράφος...Κι αυτή μεγάλωνε...

Και μεγάλωνε...

Και κοκκίνιζε μέρα με τη μέρα...

όλο και πιο πολύ...

Και τώρα που την ξέρω από πάντα, με τι ψυχή να τη φάω; :)

Παρλάτες παρλάτες παρλάτες... (D.Cameronwise)

Αν υπήρχε κανείς, μέχρι σήμερα, που να θεωρούσε ότι οι παρλάτες "ταχείας καύσεως" προς εσωτερική κατανάλωση αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των ελλήνων πολιτικών, τότε, πράγματι το πρόσφατο λαϊκίστικο παραλήρημα του Ντέιβιντ Κάμερον, λογικά τους εξέπληξε.

Δε θα πρεπε πάντως, αν σκεφτεί κανείς, ότι έρχεται λίγα 24ωρα μετά την, παρόμοιας αποστολής, αποστροφή της καγκελαρίου Μέρκελ αναφορικά με το ευρωομόλογο και τη συνάρτησή του με τη παρουσία της στον μάταιο τούτο κόσμο (και μάλιστα τη βιολογική- ούτε καν την πολιτική).

Γιατί πρόκειται για ατάκα άνευ περιεχομένου; Απλά γιατί, όπως -θέλω να πιστεύω- καλύτερα απ' όλους μας, ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός είναι σε θέση να γνωρίζει, η ελευθερία εγκατάστασης πολιτών/μισθωτών/ ελευθέρων επαγγελματιών εντός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη κεκτημένα του κοινοτικού και μετεπειτα ενωτικού οικοδομήματος (με πρόβλεψη ήδη από το 1957 και την -ιδρυτική της ΕΟΚ- Συνθήκη της Ρώμης).

Επιπλέον, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το ΔΕΚ σχετικές με το εν λόγω δικαίωμα υποθέσεις που κρίνονται ενώπιόν του, έρχεται να επιβεβαιώσει πως εξαιρέσεις από την εφαρμογή του και περιορισμοί μπορούν να γίνονται δεκτοί σε πολύ συγκεκριμένες και επαρκώς αιτιολογημένες  περιπτώσεις). Οι δε γενικές ρήτρες (ασφάλεια/δημόσια τάξη) σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν τόσο διασταλτικά ώστε να ταυτιστούν με απαγόρευση εισόδου και εργασίας σε συγκεκριμένες εθνικότητες (!).

Ακόμη και το γενικό opt out που εξασφάλισε μετά κόπων και βασάνων το Ηνωμένο Βασίλειο, να επιχειρούσε να ενεργοποιήσει για να επιβάλει εμπάργκο σε πολίτες των χρεωκοπημένων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, δεν μπορώ να φανταστώ ούτε έναν νοήμονα πρωτοετή φοιτητή νομικής σχολής οποιουδήποτε κράτους μέλους, που θα θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό ή μπορεί να γίνει δεκτό χωρίς να καταλυθεί στον πυρήνα της η αρχή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης/αμοιβαιότητας. Αυτό για το οποίο μιλά ο κ. Κάμερον θα ισοδυναμούσε με ένα ιδιότυπο apartheid στους κόλπους της Ένωσης. (Εκτός βέβαια, αν όπου Greexit εννοήσουμε όχι την έξοδο απ το ευρώ, αλλά από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, σενάριο που με ξεπερνά-οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας δεν ηταν ποτέ το φόρτε μου.)

Για να μην παρεξηγηθώ, συμφωνώ απολύτως με όλους εκείνους που εξαγριώθηκαν στο άκουσμα αυτών των πρωτοφανών δηλώσεων. Συμφωνώ με όσους ανατρέχουν στην ιστορία που δένει τις δυο χώρες και αξιώνουν μεταχείριση αντάξιά της. Και ναι, θα έπρεπε να συνυπολογίσει ο βρετανός πρωθυπουργός τα κεφάλαια που εισρέουν στη χώρα του από τους χιλιάδες έλληνες φοιτητές, το ελληνικό λόμπυ του City, ακόμη ακόμη και τις Καρυάτιδες, ιφ γου γουίς. Η κρίση, ωστόσο, είναι μεγάλη, τα λεφτά είναι πολλά, πεινασμένοι μαθητές λιποθυμούν και στα βρετανικά σχολεία κι επιπλέον, το γκελ στους θερμοκέφαλους (ναι, "φύεται" και εκτός συνόρων το είδος) ευρωσκεπτικιστές ήταν συχνά πυκνά χαρτί των εκάστοτε ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου.

*Και να μην ξεχάσω να σου μεταφέρω (για να κορδωθείς από εθνική περηφάνεια) - αν το χασες- την αξεπέραστη εξυπνάδα του πρώην υπουργου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων(επί Εργατικών), Ντένις ΜακΣέιν, που είπε (και πολύ λογικά :)) : «Και σαφώς, εάν απαγορεύσουμε σε κάθε Έλληνα να έρθει στη Βρετανία, οι Έλληνες θα απαγορεύσουν σε κάθε Βρετανό να πάνε στην Ελλάδα - εξαιρετικός τρόπος για να αρχίσει κανείς την περίοδο των διακοπών».

Aλλά, ας το δούμε και λίγο απ' την άλλη... Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να ταρακουνήθηκαν λίγο όλοι εκείνοι που μιλούν (και όχι μόνο) για τους μετανάστες στην Ελλάδα; Πόσο πιο "τριτοκοσμικός ανεπιθύμητος βρωμερός μετανάστης" μπορείς να νιώσεις μετά τα σημερινά;

Γιατί μ' αρέσει το facebook...

Γιατί με μαθαίνει μουσικές που δεν ήξερα.

 Γιατί με βομβαρδίζει με εικόνες που αλλιώς δεν θα ψαχνα, δεν θα βλεπα.

 Γιατί σε βρήκα μετά από 25 χρόνια κοριτσάκι που έμενες στην ίδια πολυκατοικία και μετά μετακόμισες κι έμεινα να θυμάμαι τ όνομά σου και πώς χτενίζαμε παρέα τις κούκλες μας.

 Γιατί σου μιλάω αν και είσαι μακριά πολύ.

 Γιατί είναι σαν να υπάρχει πάντα σε μια οθόνη μια παρέα, όταν δεν θέλω μόνη και δεν έχω να επιλέξω αλλιώς.

 Γιατί διαβάζω πως το like σε σχόλιο προξενεί αντίδραση συγγενή του οργασμού (! Ναι κι εγώ απόρησα το ίδιο)

 Γιατί βλέπω πιο άμεσα από ποτέ πως υπάρχουν και χειρότερα.

 Γιατί βλέπω πιο άμεσα από ποτέ πως υπάρχουν και καλύτερα.

 Γιατί το τελευταίο βιβλίο που μου πρότεινες φίλε συγγραφευ (φευ) δεν άξιζε μία, αλλά, όπως και να χει, μ έκανε να σπεύσω στο βιβλιοπωλείο.

 Γιατί ικανοποιεί το ένστικτο της κλειδαρότρυπας (έλα που δεν ξέρεις).

 Γιατί βλέπω back stage photos από εκείνους που τα cd τους αγόραζα μαθήτρια με τα λεφτά του κουμπαρά :)

 Γιατί έχει πλάκα.

 Γιατί όταν χρειάζομαι επειγόντως να τσατιστώ με κάτι, αρκούν το πολύ 90 δευτερόλεπτα για να το βρω.

 Γιατί απόψε που είχε πανσέληνο, κατάφερα να τη δω στο Γκάζι, στην Ακρόπολη, στο Σούνιο, στον Λυκαβηττό, στην Κέρκυρα και όπου αλλού.

 Γιατί είναι απ τους εθισμούς ο πιο ακίνδυνος (?)

 Γιατί θα μείνει σαν το ημερολόγιο που ποτέ δεν κατάφερα να μην απογοητεύσω με την ασυνέπειά μου...

Όχι! Τα κακάκια του σκύλου σου δεν είναι χαριτωμένα!

Δεν ξέρω από που ξεκίνησε το θέμα, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πρόκειται για μια απ τις πολλές παρανοήσεις, που συνόδευσαν το είδος μας όταν, εδώ και λίγες δεκαετίες, έφυγε απ' το όμορφο χωριό του με προορισμό την πρωτεύουσα... Λογικό. Σε ποιο χωριό κάθεται ο βοσκός να μαζεύει τα κακά του τσοπανόσκυλου (ή ακόμη περισσότερο αυτά τα αναρίθμητα που αφήνουν πίσω τους οι κατσίκες, τα προβατα κτλ κτλ); Να συμφωνήσω. Στο μεταξύ όμως, ήλθες κι εγκαταστάθηκες σε μια πόλη, που για να συναντήσεις χώμα πρέπει να κάνεις τάμα στον άγιο Φανούριο και το κοντινότερο πράμα σε στάνη που μπορείς να συναντήσεις είναι το ομώνυμο γαλακτοπωλείο στο κέντρο. Κι όπως κατάλαβες πως δεν ενδείκνυται η μικρή μας πόλη για φλογέρες και άρμεγμα, έτσι χρειάζεται σιγά σιγά τώρα, να προχωρήσουμε μαζί όλοι και στον επόμενο συνειρμό...Το βλέπεις, ότι έχει παντού μπετόν και κάδους για σκουπίδια. Πόσο μυαλό θέλει για να αντιληφθείς ότι το να αφήνεις τα περιττώματα του σκύλου σου, κάθε που τον βγάζεις βόλτα, δεν απέχει ιδιαίτερα απ' το να ρχεσαι και να τ' αμολάς εσύ ο ίδιος έξω απ την πόρτα μου;

Έχω την αίσθηση-βαθιά πεποίθηση είναι μάλλον- πως ο ορισμός του ζωόφιλου πρέπει λίγο να επαναπροσδιοριστεί (χωρίς σε καμια περίπτωση να διεκδικώ τον τίτλο προσωπικά). Δεν αρκεί, πάντως, να χεις έναν σκύλο και να τον ξαμολάς δεξια κι αριστερά σφυρίζοντας αδιάφορα.

ΜΑΖΕΥΕ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝ ΚΑΙ  !@#!#@#

Κι ας το δούμε κι αλλιώς. Μένοντας στο κέντρο της Αθήνας, νιώθω κι εγώ πολύ συχνά να απειλούμαι, ειδικά όταν το βράδυ βγαίνουμε βόλτα με τον "συγκάτοικο". Ε λοιπόν, δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο μέσο αυτοπροστασίας από τα κακάκια του τυλιγμένα στο προεκλογικό φυλλάδιο του Γιώργου Ανατολάκη (ένα από τα πολλά που 'χω κρατήσει κάβα απ΄ τις εκλογές για αυτήν ακριβώς τη δουλειά). Κραδαίνοντάς τα νομίζω ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα...(εκτός από κατσαρίδα βέβαια).

Πως να στο πω, δες το κι έτσι. Κι έπειτα, με δεδομένο ότι τα σκυλάκια είναι και μία από τις αποτελεσματικότερες "παγίδες", σκέψου τι εντύπωση προκαλείς, την ώρα που σε κοιτά κανείς να αφήνεις τον σκύλο σου να ανακουφίζεται, δημιουργώντας έναν πρώτης τάξεως λοφίσκο που περιμένει ανυπόμονα να εγκλωβίσει την επόμενη σαγιονάρα που θα κάνει το λάθος -τα χει πει ο σοφός λαός αυτά εδώ και χρόνια με τις λάσπες και τις νύχτες κτλ κτλ- να τον διαβεί.

Κι επιτέλους, μην το αναλύουμε περαιτέρω. Η Αθήνα είναι γεμάτη περιττώματα ζώων σε βαθμό τέτοιο που σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποιο είναι το πραγματικό ζώον της υπόθεσης.
Κι ύστερα, υπάρχει και το σοφό ρητό που είδα κολλημένο στο αυτοκίνητο μιας γειτόνισσας πρόσφατα: Αν σιχαίνεσαι να τα μαζεύεις, πάρε γάτα!

Προσοχή! Κίνδυνος εξιδανίκευσης...

Στην αρχή είναι η μάνα σου. Κι ο πατέρας κι οι παππούδες...Είναι κι ο λούτρινος λαγός που έχεις μάθει να σφίγγεις κάθε που σου καρφώνεται πως κάτω απ το παιδικό σου κρεββάτι σου την έχει στημένη ένας κροκόδειλος από κείνους που (αλήθεια γιατί;) είδες στην εικονογράφηση του τελευταίου παραμυθιού που σου διάβασε η ιδανική σου μαμά, πριν σε φιλήσει για καληνύχτα.

Μετά είναι η δασκάλα σου που έχει όλες τις απαντήσεις κι ο συμπαθέστατος κύριος απ το ουράνιο τόξο της κρατικής, που σου μαθαίνει πράξεις, ζώα, χρώματα και χειροτεχνίες. Τα χρόνια περνούν και έρχεται η αποκαθήλωση. Εκεί κάπου στην εφηβεία αρχίζεις να αποδομείς την ιδανική μαμά σου, τον πατέρα σου που τελικά, ανάμεσα στις τόσες απαντήσεις, είπε και δυο τρεις μπαρούφες για να μην εκτεθεί ή -ακόμη ακόμη- για να σταματήσεις να τον ζαλίζεις. Ο καθηγητής έχει εγκαταλείψει το βάθρο προ πολλού- εκτός αν παίζεις στον κύκλο των χαμένων ποιητών- κι όσο για τον παρουσιαστή του ουράνιου τόξου, έχεις πια βάσιμες υποψίες ότι αυτό που έβλεπες και προβάλλεται ακόμη, ήταν πάντα μια κονσέρβα που έπαιζε για να περνά μηνύματα και να ελέγχει τη σκέψη σου.

Έπειτα είναι ο έρωτας. Ο πρώτος. Το φιλί που σε παραλύει και που γυρνώντας σπίτι σου είσαι τόσο σίγουρος πως έιναι γραμμένο στο μέτωπό σου. Αυτός ο πρώτος "σύντροφος"  έρχεται να γεμίσει το βάθρο που μετά από τόσα χρόνια με πυγμή κι επαναστατική αμφισβήτηση τόλμησες να αδειάσεις.

Κι είναι πολλά ακόμη στο ίδιο μοτίβο. Ιδανικοί ηγέτες. Ιδανική πατρίδα, ιδανικός λαός, ιδανικοί πολίτες, ιδανικός εαυτός, ιδανικό νόμισμα και ούτω καθ εξής.

Αλήθεια πόσες ζωές χρειάζεται για να γκρεμίσεις το βάθρο; Πόση δύναμη χρειάζεται για να αποτινάξεις την ανάγκη για ιδανικές καταστάσεις και ιδανικούς ανθρώπους; Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά με μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, όλο το οικοδόμημα αποδομείται. Ιδανικός δεν ήταν για την πλειοψηφία του κόσμου το 81 ο Αντρέας; Ιδανικός δεν ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που βγήκε απ τη ζωή σου ξαφνικά; Καταλαβαίνεις...
Στις 17 Ιουνίου οι έλληνες θα πάμε να ψηφίσουμε κι αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, 1 στους 3 τσιμπάει με μια πρόταση ιδανική...όσο κι ανεφάρμοστη.

Πόσο απελευθερωτικό θα ήταν, σε κάθε τομέα της ζωής μας, να μπορούσαμε να αρκεστούμε στο χρήσιμο, το σωστό, το εντυπωσιακό, το ηδονικό, το πρακτικό, το αποτελεσματικό αλλά όχι σ αυτό που φαντάζει ιδανικό, μυθικό! Αν είναι too good to be true, να σαι σίγουρος πως είναι έτσι ακριβώς...

Εσύ, το δίπλωμά σου πόσο το πήρες;

Πριν από λίγες μέρες, άκουσα μια φίλη να μιλά στο τηλέφωνο με μια δική της φίλη που της ανακοίνωνε ότι πήρε τελικά το δίπλωμα οδήγησης...Και θα πρέπει να είναι εξαιρετικής ποιότητας το συγκεκριμένο, αν αναλογιστεί κανείς ότι το αγόρασε έναντι 250 ευρώ. Προφανώς, κανείς δεν πέφτει απ τα σύννεφα πόσο μάλλον η αφεντιά μου, που περίπου τόσο είχε αγοράσει και το δικό της πριν από 11 χρόνια...Τουλάχιστον η κρίση συγκρατεί τις τιμές.

Να λοιπόν γιατί σε αυτήν την χώρα πολύ δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα. Και σ αυτήν την κλίμακα δεν μας φταίει κανένα κόμμα και κανένας αποτυχημένος, λαϊκιστής, ανεύθυνος ή διεφθαρμένος πολιτικός με ακριβά γούστα (που είναι και επίκαιρο). Πόσο δύσκολο είναι να αρχίσουν οι καταγγελίες κατά των διεφθαρμέων εξεταστών -αλλά και των δασκάλων που έχουν τα ποσοστά τους επί του λαδώματος; Πόσο μυαλό χρειάζεται, επιπλέον, για να σκεφτεί κανείς ότι η επανεξέταση θα πρέπει να έχει συμβολικό κόστος, ώστε να μην έρχεται ο υποψήφιος οδηγός στη θέση να λαδώνει γιατί το αντίθετο είναι ασύμφορο;

Όσο αυτής της κλίμακας την παραβατικότητα την ανεχόμαστε όλοι ως κάτι αυτονόητο και απολύτως ανεκτό- ακόμη ακόμη και ως αφορμή για χιούμορ, η Ελλάδα θα παραμένει ένα τριτοκοσμικό μαγαζί με φρεσκογυαλισμένη ευρωπαϊκή μαρκίζα.
Όπου λάδωμα στο δίπλωμα ας βάλει ο καθένας μας ό,τι αντίστοιχο μπορεί να σκεφτεί. Από το τελάρο που με τόση ευκολία βάζει η γειτόνισσά μου στη θέση του αυτοκινήτου του άντρα της κάθε πρωί που εκείνος φεύγει για τη δουλειά, ως τις αυθαιρεσίες στη δόμηση και τη μη έκδοση απόδειξης απ το μανάβικο της γειτονιάς.
Με ευρώ, με δραχμή, με φοίνικα ή με μνα, αν αυτά δεν τα αλλάξουμε, στον αιώνα τον άπαντα θα παίζουμε τον γραφικό Nick δε Γκρικ και το σόι του, στη συνείδηση των εταίρων μας διεθνώς.

Πάρε το "μαζί τα φάγαμε" και κάντο "μαζί το χάσαμε το τρένο". Το  γεγονός ότι διατηρούνται τέτοιου είδους στρεβλώσεις ακόμη και μετά από δυο χρόνια σαρωτικής κρίσης, προφανώς εκεί οδηγεί.   

Κάντε εκλογές! Δημοκρατία είναι η λέξη που ψάχνετε...

Γιατί βρε άνθρωπε σου κάνει εντύπωση που δεν τα βρίσκουν; Από πού κι ως πού το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου στρώνει το χαλί για συνεργασίες όλων με όλους;
Αφήνοντας για λίγο στην άκρη το όλο αφήγημα περί τρομακτικών συνεπειών της ακυβερνησίας, που προφανώς το ενστερνίζομαι υπό την προϋπόθεση ότι διαρκεί όχι λίγες μέρες αλλά αρκετούς μήνες, ποια ένδειξη εκπορεύεται της κάλπης που να καθιστά τόσο φυσική κατάληξη των διεργασιών που ακολουθήθηκαν τον σχηματισμό κυβέρνησης;

Τι συζητάμε; Ποιοι με ποιους και βάσει ποιας σύγκλισης; Το εκλογικό σώμα εμφανίζεται σαφώς κατακερματισμένο την ώρα που οι εκλογές της 6ης Μαΐου ήλθαν να δώσουν στον λαό φωνή και δυνατότητα να δώσει εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης που προφανώς -αυτή τη φορά- θα απηχεί την πραγματική του βούληση.

Ξεχνάμε πόσο αναντίστοιχη ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, που με άλλη ατζέντα εξελέγη και εντελώς άλλη πολιτική εφήρμοσε; Ξεχνάμε τι συνέβη όταν ο τότε πρωθυπουργός πρότεινε την νομιμοποίηση της όποιας κρίσιμης επιλογής δια δημοψηφίσματος; Ξεχνάμε με ποιον τρόπο, υπό ποιες συνθήκες και κατόπιν τι είδους διεργασιών προέκυψε το ιδιότυπο γκοβέρνο Παπαδήμου;

Ναι, η κάλπη κατέδειξε περίτρανα εκείνο που καθένας από μας, με στοιχειώδη νου και επίσης στοιχειώδη αγωνία για το μέλλον το δικό του και της χώρας, γνώριζε εκ των προτέρων: επικρατεί η απόλυτη σύγχυση.  Εξ ου και το 20% από δω, το 17% από κει κτλ κτλ.

Κυβερνητικές συνεργασίες; Βεβαίως! Όχι όμως με λογική μπακαλίστικη-κουκιά να 'ναι κι ό,τι να 'ναι- αλλά επί τη βάσει προγραμματικών συγκλίσεων που καθίστανται στο εκλογικό σώμα γνωστές πριν ανοίξουν οι κάλπες. Να ψηφίσω και να ξέρω σε ποιο μόρφωμα προσμετράται η ψήφος μου. Τι τραβεστί σχήματα είναι αυτά που αναλύονται ως πιθανά σενάρια όλες αυτές τις μέρες; Η ΝΔ που τόσον καιρό δεν συγκυβερνούσε, με το ΠΑΣΟΚ που σε λίγο θα καταγράφει ποσοστά μονοψήφια και που όψιμα αποφάσισε ότι ο μύθος της επαναδιαπραγμάτευσης δεν είναι και τόσο μύθος τελικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις γνωστές του θέσεις για σειρά ζητημάτων και τις ανύπαρκτες (ή εκείνες που προσπαθούν και καταφέρνουν με μεγάλη επιτυχία να κρατήσουν μυστικές τα στελέχη του, με τις λαμπρές εξαιρέσεις των αναγκαστικών δανείων και των εγγυημένων καταθέσεων που θα αξιοποιηθούν) προτάσεις για την οικονομία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του κ Καμμένου που υπάρχει χάρη στα τσιτάτα περί δοσίλογων, προδοτών κτλ κτλ, χωρίς σαφές και ρεαλιστικό πρόγραμμα;
Η ΔΗΜΑΡ που φρόντισε καθ όλη τη διάρκεια της προεκλογικης περιόδου να μην ενοχλήσει κανέναν εφαρμόζοντας τον χρυσό κανόνα "η σιωπή είναι χρυσός" με το ΚΚΕ που δεν συνεργάζεται και δεν κυβερνά ποτέ, κτλ κτλ.
Όσο κιαν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την παραπάνω σκιαγράφηση, υποψιάζομαι πως όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι οι γέφυρες (ουσιαστικής και βιώσιμης ) συνεργασίας στην πολιτική απαιτούν πραγματικές συγκλίσεις και πολύ δουλειά. 

(Περιττό εδώ να επισημανθεί η εξαίρεση της Χρυσής Αυγής που αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση και εξετάζεται χωριστά, εφόσον και η ίδια εξαιρεί κατά το καταστατικό της εαυτόν από την προσήλωση στο δημοκρατικό πολίτευμα.)


Το καλύτερο που θα είχαν, λοιπόν, να κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας είναι, αντί να συνεχίζουν τις διαβουλεύσεις που ακόμη κιαν τελεσφορήσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων θα δώσουν ένα κυβερνητικό σχήμα με πολλούς καπετάνιους καμία νομιμοποίηση και λίγους μήνες ζωής, να φροντίσουν μέσω σειράς διαβουλεύσεων και επαφών να εμφανιστούν στο εκλογικό σώμα με πρόγραμμα σαφές και ατζέντα συγκλίσεων και σκοπούμενων συνεργασιών. Στις εκλογές του Ιουνίου (εκτός αν αυτή η διάσκεψη, που είναι σε εξέλιξη τούτη την ώρα και της οποίας το συνταγματικό έρεισμα ελέγχεται, τελεσφορήσει) οι ψηφοφόροι πρέπει να ξέρουμε ποιος προτίθεται να συνεργαστεί με ποιον, με ποια πολιτική και ποιους στόχους. Αυτή είναι η ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων. Ας σταματήσουμε να ψέγουμε τα κόμματα για την αδυναμία συνεργασίας. Το εκλογικό σώμα δεν έδωσε σαφή εντολή σχετικά, γεγονός βεβαια που καθιστά ακόμη πιο εύκολες τις ποικίλες και αντικρουόμενες αναγνώσεις του αποτελέσματος.

Αυτό που δεν μπορούν να διαβάσουν οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να ζητησουν από τον λαό να τους το ξαναπει με μεγαλύτερη σαφήνεια. Άλλες λύσεις του τύπου: οικουμενική κυβέρνηση, προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας και τεχνοκράτες μόνο κακό μπορούν να κάνουν.  Ο δεύτερος κατά σειρά σχηματισμός κυβέρνησης που δεν προέκυψε κατ εντολή του εκλογικού σώματος, ας σκεφτεί ο καθένας μας τι αποτελεί και πόσο απέχει από την εκτροπή. Κανείς δεν εξουσιοδότησε τον ΠτΔ ή τους αρχηγούς κομμάτων με δύναμη που πολύ απέχει των ποσοστών αυτοδυναμίας, να επιβάλουν μια κυβέρνηση μη εκλεγμένη από τον λαό. Εδώ, οι δικαιολογίες και τα άλλοθι του Νοεμβρίου δεν έχουν θέση. Οι εκλογές έγιναν και πρέπει να ξαναγίνουν. Να γίνουν το συντομότερο δυνατό. Όλα τα άλλα είναι σαφώς αντιτιθέμενα στο Σύνταγμα και την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος κι ας αναλογιστεί ο καθένας αν είναι η χώρα σε θέση να αντιμετωπίσει και κρίση πολιτειακή και μάλιστα προκληθείσα εκ των ένδον.

Όσο για εκείνους που υποστηρίζουν πως η χώρα θα βρεθεί εκτός ευρώ και ΕΕ λόγω της ακυβερνησίας, η απάντηση είναι προφανής και σαφής. Η δημοκρατία και οι κανόνες της δεν επιδέχονται εκπτώσεων. Πέραν των όποιων πιέσεων, που είναι λογικό να μας ασκούνται, κανένας εταίρος μας δεν μπορεί και δεν πρόκειται, μετά το συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα, να επιβάλει έτσι απροκάλυπτα την όποια πολιτική εξέλιξη. Ήδη, δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων από διάφορες χώρες της ΕΕ αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο να αποφασίσει.


Κι επιτέλους, αν το 20, ή το 30 αύριο, τοις εκατό του σώματος απαρτίζεται από ανώριμους, ηλιθίους, ασχέτους, επικίνδυνους ανθρώπους που δεν διστάζουν την ώρα που στέκεται η χώρα στο χείλος του γκρεμού να κάνουν ένα βήμα μπρος (γιατί αυτός είναι ένας φόβος που εκφράζεται εκατέρρωθεν και διατυπώνεται απερίφραστα τουλάχιστον στον διάλογο που έχει ανοίξει στα social media), τότε so be it. Είναι η δημοκρατία ηλίθιε (και ευτυχώς)!