Μπα! Και δηλαδή γιατί δε σου αρέσει η κυβέρνηση;

Ήταν λίγο μετά τις 6 το απόγευμα. Ο ήλιος χάιδευε απαλά τα κεφάλια μας, ακριβώς όπως, λίγες ώρες νωρίτερα, το Άγιο Πνεύμα χάιδεψε ως πύρινη γλώσσα την κόμη του πρωθυπουργού. Η ανακοίνωση που ακολούθησε από τη νέα εκπρόσωπο της κυβέρνησης δικαίωσε τις προσδοκίες μας αλλά και την επιλογή του Αντώνη Σαμαρά να κάνει ανασχηματισμό τέτοια μέρα. Πληροφορίες από το περιβάλλον του πρωθυπουργού, άλλωστε, τον θέλουν εφεξής για ανασχηματισμό να προτιμά του Αγ. Πνεύματος στο θερινό εξάμηνο και των Φώτων για το χειμερινό, όπου, για ευνόητους λόγους, αντί για πύρινη γλώσσα, η επιφοίτηση θα έρχεται με κουτσουλιά από λευκό περιστέρι.

Τα κανάλια είχαν από νωρίς φροντίσει για τη λεγόμενη αναμονή κοινού. Ανά 5 με 10 λεπτά οι καλοί συνάδελφοι των τηλεοπτικών σταθμών διέκοπταν το πρόγραμμά τους (κάτι επαναλήψεις από τον καιρό του Νώε) λόγω έκτακτης επικαιρότητας. Όπου έκτακτη επικαιρότητα, το τάδε ή το δείνα όνομα που «στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού» ενημέρωνε ότι αναλαμβάνει ή δεν αναλαμβάνει ή πιθανόν να κληθεί να αναλάβει ή τον παίρνουμε αλλά δεν έχει σήμα εκεί που είναι κι άλλα τέτοια μεγαλειώδη. Λες και έχει μεγάλη σημασία για τον μέσο πολίτη της χώρας αν θα μάθει 10 λεπτά νωρίτερα ποιος θα είναι ο επόμενος υφυπουργός υγείας. Δημοσιογραφικός αυτισμός (και τσάμπα τηλεοπτικό πρόγραμμα).

Ε, η συνέχεια ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Άνθρωποι άφθαρτοι, με νέες ιδέες και όρεξη για δουλειά. Άνδρες και γυναίκες (αλλά βασικά άνδρες) έτοιμοι να δώσουν το 100% τους για να ενισχύσουν τη μεγάλη εθνική προσπάθεια. Ο καθένας τους κορυφαίος στον τομέα που καλείται να υπηρετήσει μετά τη λαμπρή τελετή της ορκωμοσίας. Ποιον να πρωτοαναφέρεις;! (Κανέναν δεν θα πρωτοαναφέρεις γιατί, όπως λέει κι ένας συνάδελφος αγαπημένος, τι ανοίγεις μέτωπα; Άσε τον καθένα να νομίζει ότι μιλάς για τον διπλανό του).  

Η ανακοίνωση του νέου σχήματος σκόρπισε ρίγη συγκίνησης απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, απ’ την πινέζα ως τη Γαύδο κι απ το Καστελλόριζο ως τους Παξούς βγήκαν στους δρόμους κι ο τόπος έζησε σκηνές που όμοιές του δεν είχε δει η χώρα απ’ όταν ο Χαριστέας έβαλε εκείνο το απίστευτο μέσα στο ΝταΛουθ κι έγινε ο νέος Νίκος Γκάλης.

Ωραία θα ΄ταν...

Η αλήθεια, όμως, είναι πως ο κόσμος δεν έμεινε ικανοποιημένος από τους νέους υπουργούς. Στο εκλογικό σώμα που ψήφισε τον Θοδωρή Ζαγοράκη και την Εύα Καϊλή για το Ευρωκοινοβούλιο, φάνηκε χαμηλό το επίπεδο των νέων υπουργών. Στο διαδικτυακό καφενείο οι χρήστες απόρησαν με τη λογική του πρωθυπουργού και την αποτελεσματικότητα του νέου σχήματος, στο καφενείο το κανονικό, η συζήτηση έγινε ακόμη πιο συγκεκριμένη, με τους εμβληματικούς γέροντες, αυτούς που κάποτε σκοτώνονταν για τον Παπανδρέου και τον Καραμανλή, να αρκούνται τώρα στη γνωστή εθνική κατάρα: «Που να τους πάρει και να τους σηκώσει και τους τρακόσιους που τρακόσιες να ‘ναι οι ώρες τους κι εκείνες στο κρεβάτι».  

Και να σκεφτείς πως, αυτή τη φορά, ο ανασχηματισμός έρχεται μισό μήνα μετά από εκλογές. Ούτε τα παραβάν απ το στεγνωτήριο δεν έχουμε βγάλει καλά καλά.

ΥΓ: Για την ιστορία, πάντως, το μήνυμα των εκλογών ο Σαμαράς το έλαβε  μια χαρά: 1)Βόλεψε το ΠΑΣΟΚ να μη φύγει ο Βαγγέλης! 2)Βόλεψε τον Λοβέρδο για να υπάρχει Ελιά! 3)Κλείσε το μάτι στην ακροδεξιά (κι άλλο γιατί, μεταξύ μας, τι θα απογίνουμε χωρίς Μπαλτάκο; Ο άνθρωπος αυτός ήταν μια κάποια λύση)και 4) κάνε υπουργούς όσους βουλευτές προέρχονται από περιφέρειες που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖA !

Ευρωπαίος πολίτης ή κουκί και φέτος;

Σαν τη μέρα της μαρμότας ξεδιπλώνονται, η μία μετά την άλλη, οι προεκλογικές περίοδοι στη χώρα «που γέννησε τη Δημοκρατία». Το διακύβευμα σταθερό σε κάθε αναμέτρηση ανεξαρτήτως αν πρόκειται για εκλογές τοπικές, αυτοδιοικητικές, ευρωπαικές: Το μέλλον των κομμάτων.

Και θα πεις τωρα... Μα καλά, μόνο στην Ελλάδα νοιάζονται τα κόμματα για την επιβίωσή τους; Προφανώς όχι! Απλώς στις άλλες χώρες, σε αρκετές εξ αυτών τουλάχιστον, τη βιωσιμότητά τους τα κόμματα προσπαθούν να την εξασφαλίσουν μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις. Κι ακόμη κι αν κάτι τέτοιο δεν ισχύει, και πάλι υπάρχει πρόθεση, έστω και στοιχειωδώς, να τηρηθούν τα προσχήματα. Μην πεις φόρα παρτίδα στον ψηφοφόρο ότι τον βλέπεις κουκί.

Εμείς, λοιπόν, οι εν Ελλάδι ψηφοφόροι, στις 25 του μήνα, μάθαμε, ψηφίζουμε όχι για να ενισχύσουμε τη μία ή την άλλη ομάδα της Ευρωβουλής. Όχι για να καθορίσουμε την ταυτότητα του ευρωπαίου νομοθέτη, που ορίζει πια τα πάντα, από τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας, μέχρι το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Θεός φυλάξοι! Γι’ αυτά ας ψηφίσουν οι άλλοι, οι κουτόφραγκοι.

Εμείς οι Hellenes, που λέει και η υποψηφία του ΕΠΑΜ, είμαστε ξύπνιοι και δεν μασάμε με τέτοιες σαχλαμάρες. Στις 25 Μαΐου ψηφίζουμε είτε για να φύγει αυτή η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ), είτε για να μην φύγει το ΠΑΣΟΚ απ΄αυτή την κυβέρνηση (Βενιζέλος), είτε για να μη γίνουμε Ουκρανία, Τουρκία, χώρα του Μαγκρέμπ (Γρηγοράκος), είτε για να μην επιστρέψει (;!) η χώρα στην κρίση (ΝΔ-Σαμαράς).

Ακολουθούν ορισμένα χρήσιμα αξιώματα, όπως αυτά προέκυψαν από ρήσεις πολιτικών ανδρών αυξημένου εκτοπίσματος, στο πλαίσιο της προεκλογικής περιόδου.

-Εις περίπτωσιν κατά την οποία το άθροισμα των ποσοστών των δύο κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού είναι μικρότερο εκείνου που θα συγκεντρώσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση οφείλει να πέσει από μόνη της για να πάει η χώρα σε εθνικές εκλογές.

-Εις περίπτωσιν κατά την οποία το ποσοστό της Ελιάς δεν ικανοποιήσει το πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση θα πέσει. (Ποιος έχασε τις μαράκες του εξάλλου;)

-Εις περίπτωσιν κατά την οποία οι ψηφοφόροι σταυρώσουν στις ευρωεκλογές ΣΥΡΙΖΑ παραπάνω απ’ όσο μπορεί να ανεχθεί η ιδιοσυγκρασία του πρωθυπουργού, τότε, πάνω που γυρίσαμε σελίδα, θα επιστρέψουμε στην προηγούμενη και η χώρα μας, που έχει ξεπεράσει την κρίση, θα γυρίσει στην ύφεση.

Η ανεργία, που καταπολεμήθηκε, θα αυξηθεί. Οι επενδύσεις που φτάνουν η μία μετά την άλλη, θα φύγουν. Άραβας δεν θα κυκλοφορεί στην Ελλάδα ούτε για τουρισμό και ενδέχεται να πέσει και θανατικό στα πρωτότοκα παιδιά καθε οικογένειας, γεγονός που, σε συνδυασμό με τα σμήνη ακρίδων που θα καταλερώσουν τα Cayenne στον Θεσσαλικό κάμπο, θα πλήξουν καίρια τον έλληνα παραγωγό, το πιο ζωντανό κομμάτι του παραγωγικού ιστού της χώρας.   

Ας συνεχίσουμε να θεωρούμε ότι το Στρασβούργο κι οι Βρυξέλλες είναι περιοχές στο Game of Thrones κι ας περιμένουμε το μεταναστευτικό, το τραπεζικό, το αγροτικό κλπ να λυθούν από τον «θεό της Ελλάδας».

Καλό βόλι

Πολύ κο κο κο κι από αυγό (σχεδόν) τίποτε...

Μετεωρολόγος δεν είμαι βέβαια, αλλά η βροχή τον Απρίλη δεν μου κολλάει καλά από καμία πλευρά.

Επικοινωνιολόγος δεν είμαι βέβαια, αλλά οι τυμπανοκρουσίες για κάθε τι που έχει προαναγγελθεί και μια και δυο και τρεις φορές, επίσης δεν μου κολλάει καλά, όπως και να το δω.

Οικονομολόγος δεν είμαι βέβαια, αλλά είναι προφανές ότι ο συμψηφισμός ΦΠΑ είναι καλό πράγμα. Απολύτως καλό και απαραίτητο, ταυτόχρονα, μου φαίνεται και το πείραμα της Ελλάδας να επαναπροσεγγίσει τις αγορές. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο μάλλον έχει όρεξη για θεωρητικές αναλύσεις επί της αποτελεσματικότητας του καπιταλιστικού μοντέλου. Και κάτι τέτοιο, για να επιστρέψω στην επικείμενη έκδοση ομολόγων, προφανώς θα γίνει σε προστατευμένο περιβάλλον και με προεξοφλημένη την καλή έκβαση, με τρόπο στημένο λοιπόν, που λέει κι ο ΣΥΡΙΖΑ και ευτυχώς κι αλίμονο αν ήταν αλλιώς! 

Εκείνο που με εξοργίζει, όμως, είναι η επικοινωνιακή φανφάρα του πράγματος. Ανακοινώσεις με σημαίες και ταμπούρλα σαν αυτή πριν από λίγα λεπτά από τον πρωθυπουργό για τον ΦΠΑ. Κι αναρωτιέμαι... Αν για τον ΦΠΑ ο πρωθυπουργός κάνει περίπου διάγγελμα, έτσι και γίνει κάνα ανέλπιστο, τύπου να γυρίσουν τα γλυπτά απ’ το Βρετανικό Μουσείο ή να βρούμε αρκετό πετρέλαιο για δέκα φορές το χρέος μας, τι θα κάνει; Θα έρχεται πόρτα-πόρτα να μας το πει ντυμένος σαν τη Σερ στο Vegas; 

Τι κάνει το Μαξίμου; Πάει να μαζέψει τ' ασυμάζευτα απόνερα της Μπαλτακιάδας. Πώς; Όπως ακριβώς κι οι εταιρείες αλλαντικών μετά τις ανακοινώσεις του ΕΦΕΤ για το σκάνδαλο με το DNA αλόγου. Ποιος δεν θυμάται εκείνη την περίοδο πόσο πύκνωσαν σε τηλεόραση και ραδιόφωνο τα σποτάκια που πλήρωναν οι εταιρείες για να φύγει απ' το αυτί του καταναλωτή το χλιμίντρισμα, κάθε που έπεφτε το βλέμμα του στο ράφι με τα παριζάκια; Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς κάνει τώρα κι η κυβέρνηση. Όλα τα λεφτά στην επικοινωνία! Λαλίστατος ο πρωθυπουργός για τον ΦΠΑ. Ούτε κουβέντα για το σκάνδαλο Μπαλτάκου.

Πιθανότατα δεν φταίει το Μαξίμου. Πιθανότατα, φταίμε οι πολίτες που δεν έχουμε ακόμη εκπαιδεύσει το πολιτικό προσωπικό ώστε να γίνει πια συνείδηση ότι στην πολιτική δεν λειτουργούμε ως καταναλωτές. Ότι η διαφήμιση περιττεύει και οφείλει να αντικατασταθεί από σαφείς απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα. 

Και μάλλον δεν τους έχουμε εκπαιδεύσει γιατί εξακολουθεί να ισχύει το αντίθετο. Την ψήφο μας εξακολουθεί να την κερδίζει αυτός που υπερθεματίζει σε πλειστηριασμό φανφάρας και επικοινωνιακού εντυπωσιασμού. 

Αν αρχίσουμε, σκέφτομαι, να προτιμάμε και να τιμάμε τους "αθόρυβους", θα έχει συντελεστεί στην Ελλάδα μια πραγματικά αποδοτική επανάσταση.

*Η φωτό τυχαίο στιγμιότυπο. Θα μπορούσε να δείχνει τον Τσίπρα να ναρκισσεύεται ως κορυφαίος ευρωπαίος ηγέτης, την "ανεκδιήγητη" Ραχήλ καβάλα στο κάγκελο, την Άντζελα Δημητρίου να σταυροκοπιέται στα εικονίσματα ή και τον Θεοδωράκη παρέα με την αγελάδα (ως άλλο Γρηγόρη Αρναούτογλου). Showbiz το ένα... showbiz και τ' άλλο.

Δεν θα το πιστέψεις, αλλά δεν έχω (ακόμη) άποψη για το Ποτάμι του Θεοδωράκη

Έχουμε, πάντως ένα θέμα. Ως λαός εννοώ. Είμαστε μονίμως κι a priori απέναντι. Στην απόρριψη.

Χαζός ο ένας, εξυπνάκιας ο άλλος. (Αραχτοί στον καναπέ)

Πολύ νέος ο ένας, πολύ γέρος ο άλλος. (Επαναστατώντας στο Facebook)

Πολύ φθαρμένος ο ένας, εντελώς άπειρος ο άλλος. (Με παρλάτες στο Twitter)

Επαγγελματίας πολιτικός ο ένας, ερασιτέχνης πολιτικός ο άλλος. (…)

Από οικογένεια ο ένας, «ήρθε απ το πουθενά ο άλλος». (…)

Με τις πλάτες γνωστών συμφερόντων ο ένας, ποιος ξέρει ποια σκοτεινά κέντρα εξουσίας προωθούν τον άλλο.

Τελικά τι; Τι θέλουμε; Ποιον θέλουμε; Αν κρίνω απ τις δημοσκοπήσεις θέλουμε τον Κανένα. Ή κάτι περίεργα υβρίδια που χτίζει η φαντασία μας. Ένα πλάσμα, λέει, σαν το Σημίτη, αλλά να μας χαϊδεύει τ’ αυτιά όπως ο Χριστόδουλος (μου το χε πει, σε μια συνέντευξη, στις αρχές του ’13 ο Δημήτρης Μαύρος της MRB, ως πόρισμα έρευνας «360 μοιρών» όπως μου εξηγούσε). Ή θέλουμε ολίγον από ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό Σαμαρά κι άλλα τέτοια όμορφα.

Οι απαντήσεις, βεβαίως, δίνονται συναρτήσει και των ερωτήσεων. Πάμε λοιπόν και στις ερωτήσεις. Να αποφασίσουμε (να κάνουμε ένα Συμβόλαιο που ‘χει ξανάρθει και στη μόδα-κατακαημένε Ρουσσώ τι σου ‘μελλε…) τι ερωτήματα θέλουμε να απαντάμε.

Όσο ο δημοσκόπος θα σε ρωτάει ως τζίνι, τόσο εσύ θα απαντάς μ’ ευχές.

« Άνθρωπέ μου», να μας πουν, «αυτά είναι. Ένα, δύο, τρία. Κουκιά μετρημένα. Δεν θα κοιμηθείς στην Ελλάδα και θα ξυπνήσεις στη Ζυρίχη (ούτε φυσικά και στη Σαουδική Αραβία-ευτυχώς για μας τα κορίτσια, δυστυχώς για τον κ. Σαμαρά που του χαλάμε την προεκλογική ρότα που χαράζει). Κι όταν σε ρωτάμε τι θες για το μέλλον της χώρας, δεν εννοούμε να μας πεις τι θες, όπως, ας πούμε, λένε οι φιναλίστ στα καλλιστεία πως θέλουν παγκόσμια ειρήνη και να μην πεινάνε τα παιδάκια στην Αφρική. Τι θες απ’ όσα φαίνονται εφικτά».

Ποιος αποφασίζει τι είναι εφικτό και τι όχι, θα πεις. Χοντρά -χοντρά, ο κοινός νους. Είναι, ας πούμε, κοινή λογική ότι δεν υπάρχει περίπτωση, την ώρα που είσαι με την πλάτη στον τοίχο, να σου χαρίσει κανένας τίποτε.  Είναι κοινή λογική ότι όταν βγάζεις φιλέτα στο σφυρί για να ξελασπώσεις δεν θα πιάσουν το τίμημα που εύχεσαι (ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, να μας τα αγοράσουν σε τιμή κοσμήματος, όχι απλώς χρυσού). Όλα αυτά λύνονται εύκολα αν απαντήσεις στην ερώτηση ποιος σ’ αυτή τη «μάζωξη» είναι στη δυσκολότερη θέση.

Στο θέμα μας τώρα. Την έφεση στο κράξιμο την θυμάμαι από παλιά (η γράφουσα άλλωστε αντιμάχεται τη ροπή της σ’ αυτό σε καθημερινή βάση, τις περισσότερες φορές με πενιχρά αποτελέσματα). Από κει, όμως, που, όσο είχαμε λεφτά, το εστιάζαμε στη γειτόνισσα και την τάδε τηλεστάρ, με τα καμώματά της στα πρωτοσέλιδα (για θυμήσου) του Λυμπέρη και του Κωστόπουλου, τώρα η μοίρα το ‘φερε, να χουν περιοριστεί οι επιλογές μας.

Τον Σταύρο Θεοδωράκη προσωπικά δεν τον ξέρω. Θα ‘θελα πολύ να τον γνωρίσω για πολλούς λόγους.

(Μεταξύ μας, τώρα, θα ‘θελα, ας πούμε, να μάθω αν γεννήθηκε με το σακίδιο στην πλάτη  ή αν του προέκυψε στην πορεία. Κι ακόμη αν παθαίνει ψυχοσωματικά όταν κάνει πάνω από δίωρο να συγχρωτιστεί με κάποιον απ’ τους λεγόμενους «περιθωριακούς» ή εναλλακτικούς που αγαπά υπέροχα να μας συστήνει τόσα χρόνια).

Για τους Πρωταγωνιστές του έχω άποψη. Για τη δημοσιογραφική του πορεία επίσης (όσο μου επιτρέπει η ηλικία μου- που, πάντως, φτάνει αρκετά πίσω… Απ’ τα χρόνια του Σημίτη ας πούμε). Για το Αλάτσι του έχω άποψη (κι αν και μαθαίνω ότι χρόνια τώρα έχει αλλάξει σεφ, παραμένω κάπως χλιαρή από τη μοναδική μου, μέχρι σήμερα επίσκεψη). Για το γεγονός ότι μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα (όπως αγαπά να μας θυμίζει) κι έφτασε να είναι από μόνος του brand name έχω άποψη επίσης. Για τον πολιτικό Σταύρο Θεοδωράκη και το Ποτάμι του, όμως, θα μου επιτρέψετε να πω ότι επιφυλάσσομαι.

 Το νέο κόμμα ανακοινώθηκε το μεσημέρι κι ως το απόγευμα πρόφτασε να κατέβει στην πλατεία ο όχλος. Μισοί κρατώντας πέτρες, μισοί προσκυνώντας τον νέο Σωτήρα. Ούτε λίγη υπομονή; Να μάθουμε τα πρόσωπα, να δούμε το στίγμα, να το χωνέψουμε; Όχι! Μισοί ανάβουν τις φωτιές για το παλούκωμα κι άλλοι τόσοι προεξοφλούν τη σωτηρία του τόπου.

Κι είναι πάλι θέμα ερώτησης. Πώς μου φαίνεται ο Θεοδωράκης; Ως τι; 

Ως άντρας; Ως δημοσιογράφος; Ως εστιάτορας; Ως μέτοχος του Protagon; Ως εργαζόμενος στο Mega; Ως τι; Έχω απάντηση για όλα αυτά. Όπως έχεις κι εσύ. Στην ερώτηση πώς μου φαίνεται ο Θεοδωράκης ως πολιτικός, δεν έχω. Και δεν έχεις ούτε κι εσύ.

ΥΓ: Βάλε να παίζει στο βάθος το Stray των Calexico. Και μόνο που το ξέθαψαν τα ραδιόφωνα από χθες το μεσημέρι προσφορά στον τόπο είναι… 

ΥΓ1: Το σήμα μου θυμίζει ολίγον από τη στιγμή της γονιμοποίησης, αλλά μπορεί να φταίνε και τα ορμονικά μου...

Τερματικός σταθμός: Στρασβούργο

Τον Απρίλιο του 2012 ο διάσημος τούρκος πιανίστας Φαζίλ Σάι, έκανε μια αξιόλογη παρατήρηση:  Ο μουεζίνης που κάλεσε τους πιστούς για προσευχή, αποφάσισε ότι, γι΄αυτήν τη φορά, η επικοινωνία με τον Προφήτη δεν χρειάζεται να διαρκέσει πάνω από 22 δευτερόλεπτα.

Μετά την αξιόλογη παρατήρηση, όμως, ο Φαζίλ Σάι έκανε και μια «κακή» επιλογή: Αποφάσισε τα δάχτυλα, που τον έχουν κάνει παγκοσμίως γνωστό, να τα χρησιμοποιήσει για ένα τιτίβισμα που θα εξέφραζε την έκπληξή του.

  

 «Γιατί τέτοια βιασύνη; Περιμένει κάποια ερωμένη ή μήπως κάποιο τραπέζι με ρακή;»

Ήταν ένα από τα πολλά tweets που ερέθισαν τα οξυμένα, πολλώ δε μάλλον στην Τουρκία του Ερντογάν, αντανακλαστικά της τουρκικής Δικαιοσύνης.

Τι κοινό, τώρα, μπορεί να έχει ένας διάσημος πιανίστας από την Άγκυρα μ' έναν άσημο υπάλληλο ιχθυοτροφείου από τον Βόλο; Τουλάχιστον ένα: το χιούμορ! Ίσως κι ένα ακόμη: Αμφότεροι απολαμβάνουν του θλιβερού προνομίου να ζουν σε μία από τις χώρες που διατηρούν σε ισχύ αλλά και πλήρη ενέργεια τον νόμο περί βλασφημίας/ περιύβρισης θρησκεύματος.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε τέτοια απόπειρα περιορισμού της έκφρασης θα προσέκρουε στην πρώτη τροπολογία του Συντάγματος (το 1st Amendment που μάθαμε απ το Hollywood). Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο σχετικός νόμος καταργήθηκε το 2008, αλλά παρέμενε νεκρό γράμμα εδώ και χρόνια. Στην Ιταλία, που δεν μπορεί κανείς να πει ότι στερείται θρησκευτικής ευαισθησίας, από το 1999 έχει ψηφιστεί αποποινικοποίηση κι οι σχετικές πράξεις τιμωρούνται με διοικητικές ποινές. Στη Νορβηγία η διάταξη παραμένει ανενεργή για σχεδόν έναν αιώνα.

Στον αντίποδα, βέβαια, θα πεις πως η Ρωσία του Πούτιν πριν από λίγους μήνες ψήφισε νέο "βελτιωμένο" νόμο που τιμωρεί τη βλασφημία. Κι εγώ πάλι θα σου πω πως στη Ρωσία πρόσφατα απαγορεύτηκε και η "gay προπαγάνδα" ή πώς είναι πάνω από 70 τα κράτη που τιμωρούν την ομοφυλοφιλία. Κι έπειτα, όπως καταλαβαίνεις, η συζήτηση μπορεί να συνεχίζεται για πάντα.

(Για την ιστορία πάντως, σε ό,τι αφορά εμάς τους Ευρωπαίους, η Επιτροπή της Βενετίας έχει, από τριετίας, γνωμοδοτήσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης, εισηγουμενη την κατάργηση όλων των διατάξεων που καθιστούν αξιόποινη πράξη τη βλασφημία και στα τελευταία κράτη που τις διατηρούν σε ισχύ.)

  

Θέλει ο θεός εισαγγελέα; Είναι η πίστη τόσο αδύναμη που πλήττεται και σηκώνει προσβολές;

Στην Τουρκία, το θέμα έθεσε, προσφεύγοντας στη Δικαιοσύνη, ένας πολίτης. Στην Ελλάδα, χρειάστηκε (πάλι καλά) να δοθεί μια επιπλέον ώθηση. Και τότε, ως από μηχανής διάολος (θα έγραφα θεός αλλά εδώ πράγματι θα επρόκειτο περί βλασφημίας), εμφανίστηκε ο χρυσαυγίτης βουλευτής και νυν προσωρινά κρατούμενος Χρήστος Παππάς.

Ο χουντικός "αφέτης" έδωσε το σήμα και χαράς ευαγγέλια!

Θεούσες, ψευτοσυντηρητικοί, υπερορθόδοξοι, αργόσχολοι και λοιποί (των οποίων η ψήφος μετράει ακριβώς όσο κι η δική σου) προσεβλήθησαν και βγήκαν στους "δρόμους" των social media για να μας κάνουν να διαπιστώσουμε ότι η απουσία του rexona, που σε γονάτιζε σ εκείνα τα αλησμόνητα συλλαλητήρια για τις ταυτότητες, μπορεί να ταξιδέψει και διαδικτυακά. Α ναι. Και για να αξιώσουν να μην πιάνει τον Γέροντα Παΐσιο στο στόμα του ένας πιτσιρικάς στο Facebook. Κι αν στην Ελεύθερη Ώρα είχαν έστω και μια στάλα χιούμορ, τότε ήταν που έπρεπε να βγει με πρωτοσέλιδο την "προφητεία" του Γέροντος που είχε πει πως "ο εχθρός θα έρθει καβάλα σε οπτική ίνα αλλά θα ηττηθεί από μια γυναίκα με χλαμύδα και ζυγαριά στο χέρι" κι άλλα τέτοια όμορφα, να τρως σαρδέλες  και να μη σου πάει να πετάξεις το εφημεριδόχαρτο του ψαρά.

Κι ύστερα εσύ που βλέπεις όλο αυτό το τσίρκο να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, σαν τότε με το Χυτήριο, σαν τότε με το καρπούζι που προσπάθησε να "γονιμοποιήσει" ο Τότσικας στην Τεχνόπολη, σαν πιο πριν με τη Ζωή του Μπράιαν, και σαν ακόμη πιο παλιά με τον Καζαντζάκη, λες "ε δεν μπορεί, ο δικαστής θα δώσει τη λύση".

Κι έπειτα μαθαίνεις πως τη δίνει. Και μαζί δίνει και λίγο απ αυτό το δίκιο που θέλει το άκρο κι η συντήρηση για να πάει λίγο παραπέρα. Για να φάει δικαίωση και να ηρεμήσει για λίγο. Για να ψηφίσει λίγο αριστερότερα της ακροδεξιάς. Για να θυμηθείς πως μερικά πράγματα, όση ώρα κι αν ταξιδεύουν, δεν πάνε μακριά. Κύκλους κάνουν.

Ο νόμος είναι νόμος. Σχεδόν όλα, όμως, είναι σχετικά θα πει, από πλευράς του, ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής Νομικής. Εν τέλει, ο δικαστής θα αποφασίσει κατά περίπτωση τι συνιστά προσβολή. Είναι αυτές οι αόριστες έννοιες που κάθε φορά περιμένουν κάποιον να τις ερμηνεύσει. Κάπως σαν το "δημόσιο συμφέρον" όπως το έκρινε η Δικαιοσύνη στις προσφυγές κατά των περικοπών μισθών και συντάξεων, στην Ελλάδα των μνημονίων. Aka, έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε...

Στην περίπτωση του τούρκου πιανίστα, στον δεύτερο βαθμό, η ποινή 10μηνης φυλάκισης με 5ετή αναστολή ακυρώθηκε για λόγους τυπικούς. Η δίκη θα επαναληφθεί. Εν τω μεταξύ, έχει μεσολαβήσει παρέμβαση της Κομισιόν κι ο διασυρμός (ακόμη ένας) για τη γείτονα.

Στην περίπτωση του Λοΐζου, θα 'ναι μια διαδρομή που όσο νωρίτερα (στον δεύτερο βαθμό ίσως;) ξαναβρει τον εθνικό δικαστή στο μονοπάτι του ορθού λόγου, τόσο καλύτερα. Αλλιώς, το Στρασβούργο είναι δυο βήματα μακριά κι η χώρα εδώ και χρόνια πρωταθλήτρια στις καταδίκες.

Φέτος το καρναβάλι άρχισε νωρίτερα...

Θλίψη και γέλιο. Αυτά μου προκάλεσε η χθεσινή "Βαβέλ" στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Αντιφατικό; Όχι βέβαια! Είναι, άλλωστε, γνωστό πως κηδεία χωρίς γέλιο δεν γίνεται. Και χθες τον (ξανα)θάψαμε τον μακαρίτη.
Στο κηδειόχαρτο ελεύθερα να γράψεις ό,τι αγαπάς.

Γράψε Παπακωνσταντίνου (αν κι εδώ έχουμε να κάνουμε με μνημόσυνο, όχι κηδεία. Η πολιτική κηδεία του πρώην υπουργού έχει γίνει απ' όταν πέρασε την έξοδο του ΥΠΕΚΑ-και πριν απ' αυτό, τον περιμέναμε καιρό...).

Γράψε κοινοβουλευτική τάξη (κι εδώ για μνημόσυνο πρόκειται. Βλ.κλείσιμο της Βουλής για να παραγραφούν τα αδικήματα του Βατοπεδίου).

Γράψε Σύνταγμα. (Εδώ γελάμε γιατί ο μακαρίτης έχει μείνει μια χούφτα κόκκαλα. βλ. ψήφο κατά συνείδηση/ εξεταστικές επιτροπές/ διασταλτική ερμηνεία-από τη Βουλή και τα δικαστήρια-της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος για να εξυπηρετεί τις εκάστοτε "νομοθετικές ανάγκες"(!)/ πράξεις νομοθετικού περιεχομένου για θέματα γνωστά από μήνες με τεχνητή ταμπέλα κατεπείγοντος.

Γράψε ήθος κοινοβουλευτικό. (Τώρα θα με βρίσεις αλλά κι εδώ τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: Τα παντελόνια του κ.Μειμαράκη, τους νενέκους, τις βρισιές, τα κενά έδρανα ακόμη και σε κρίσιμες συνεδριάσεις...)

Οι βουλευτές αξιοθρήνητοι. Κάποιοι ενεργητικά, άλλοι δια παραλείψεως. Εδώ, το ξέρω, θα τα χαλάσουμε. Οι θλιβεροί αντιπρόσωποι δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων, απλώς καθρέφτης τους. Μικροί, λίγοι...πολύ λίγοι. Λίγοι για να συνεννοηθούν σε πέντε βασικά πράγματα φύσης διαδικαστικής. Μην πας μακριά. Προσπάθησε να θυμηθείς, πόση ώρα σου πήρε να βγάλεις άκρη στην τελευταία συνάντηση των ενοίκων της πολυκατοικίας σου. (Εγώ είμαι χειρότερη, απέχω, όπως ακριβώς κι ο κ. Σαμαράς χθες).

Κι η αλήθεια; Μα τι δουλειά έχει η αλήθεια σ'αυτήν την ιστορία. Αν ήταν το ζητούμενο η αλήθεια, δεν θα υπήρχε άρθρο στο Σύνταγμα που να εξαιρεί τα πολιτικά πρόσωπα από τη συνήθη δικαιοδοτική διαδικασία. Τι δουλειά έχει η Βουλή να λειτουργεί ως δικαστήριο; Για ποιον λόγο οι τυχόν ποινικές ευθύνες, να διερευνώνται όχι από τη δικαιοσύνη αλλά από τους βουλευτές; Με ποια εχέγγυα; Με ποια εμπειρία; Με ποια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ανάγκη να αποκαλυφθεί η αλήθεια και εκείνην της εξυπηρέτησης (μικρό)πολιτικών σκοπιμοτήτων; Λες και δε μας έχει διδάξει αρκετά το παρελθόν. Από τα πιο ανώδυνα (βλ. μη άρση ασυλίας της κ. Αποστολάκη για θέμα επιμέλειας τέκνου-υπόθεση για την οποία καταδικάστηκε η Ελλάδα στο ΕΔΑΔ) ως εκείνα που μας πόνεσαν (Βατοπέδι, Siemens, ομόλογα κτλ κτλ).

Ποιος, αλήθεια, πιστεύει πως η ΝΔ, αν δεν ήταν κυβερνητικός της εταίρος το ΠΑΣΟΚ, θα κρατούσε εκτός προανακριτικής τον Ευάγγελο Βενιζέλο; Ο Τσίπρας, λένε, βρήκε ευκαιρία χθες να σολάρει. Να θυμίσει σε όλους μας τη Siemens, το Βατοπέδι κτλ κτλ. Έτσι μου φάνηκε κι εμένα. Φρόντισε να εξυπηρετήσει το κόμμα και τις σκοπιμότητές του. Έπραξε δηλαδή ακριβώς ό,τι και ο κ. Σαμαράς. Μόνο που ο πρωθυπουργός φρόντισε να ακολουθήσει την ίδια πρακτική δια παραλείψεως. Παραλείψεως ηχηρής και απαράδεκτης. Πώς εξηγείται η απόλυτη σιωπή του πρωθυπουργού την ώρα που συζητείται μια υπόθεση που απασχολεί τη χώρα τόσον καιρό; Πώς εξηγείται η επιλογή του να ψηφίσει μόνο σε μία κάλπη; Από πότε η κάθαρση αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους στην τραγωδία;

"Μα θα έπεφτε η κυβέρνηση, κι αυτήν την πολυτέλεια η χώρα δεν την έχει αυτή τη στιγμή". Έτσι είναι. Έτσι ακριβώς. Να, λοιπόν, για ποιον λόγο (συν τοις άλλοις), δεν έχει καμιά δουλειά η εκτελεστική εξουσία να υποκαθιστά τη δικαστική.

Την αλήθεια για την λίστα δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Το στικάκι, το cd, που ο ένας το πήρε και το έχασε ή το έδωσε στον άλλο που με τη σειρά του το αντέγραψε ή όχι και μετά το έχασε κι ύστερα το βρήκε και το εμπιστεύτηκε σε συνεργάτη του και και και... Η Πετροβασίλη με τη Γιαδικιάρογλου δηλαδή...Οχι στο πανί αυτή τη φορά. Στο θέατρο. Στο θέατρο της πλατείας Συντάγματος. Και μάλιστα σε μια εποχή που τα μέλη του Κοινοβουλίου θα πρέπει να προστατέψουν τον θεσμό περισσότερο από ποτέ και να τον αποκαταστήσουν στα μάτια όλων εκείνων που στρέφονται στους "αντισυστημικούς" με τα μαύρα μπλουζάκια. Αλήθεια, έκανε σε κάνεναν άλλο εντύπωση πώς στο χθεσινό μπάχαλο, η ΧΑ έμεινε αμέτοχη; Τι καλές υπηρεσίες προσέφερε στους φασίστες χθες το κοινοβούλιο. Ένα πρώτης τάξεως διαφημιστικό υλικό για του χρυσαυγίτες που λένε ότι "οι 300 μέσα στη Βουλή νοιάζονται μόνο για το κόμμα και την πάρτη τους".

Αυτή η μπεσαμέλ δεν πρέπει ν' αφήσουμε να δέσει...

-->

Η γενικότερη αναμόχλευση που καταγράφεται στην Ελλάδα, με αφορμή και χρονική αφετηρία το ξέσπασμα της κρίσης, φέρνει όλους και τον καθέναν από μας μπροστά στην ανάγκη ενός επαναπροσδιορισμού της θέσης μας έναντι κρίσιμων ζητημάτων, που μέχρι πρότινος είτε θεωρούσαμε ότι δεν έχουν θέση ως προβληματισμοί στην προοδευτική δυτική μας κοινωνία, είτε στερεοτυπικά η στάση μας ήταν δεδομένη σχεδόν αυτόματα.

Τα κρούσματα τον τελευταίο καιρό είναι πολλά. Από την υπόθεση Κιτσοπούλου και τον διωγμό των μεταναστών (παρανόμων τε και μη), από αυτοχρισθέντες προστάτες της συνοχής μιας «καθαρής» ελληνικής κοινωνίας (την οποία ζητούν ποιοι αλήθεια;), ως την πρόσφατη περίπτωση του "Γέροντος Παστιτσίου".

Την ώρα, λοιπόν, που οι ακρότητες των φανατικών του Ισλάμ τίθενται (και ορθώς) στο στόχαστρο κριτικής στη βάση της ελευθερίας του λόγου και της ανοχής ως αναπόσπαστης αρχής κάθε λειτουργικής δημοκρατίας, η Ελλάδα αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με τους δικούς της δαίμονες. Σκελετοί που παραμένουν κρυμμένοι στην εθνική μας ντουλάπα εδώ και δεκαετίες (τουλάχιστον) και που κάνουν τη θλιβερή τους εμφάνιση κάθε φορά που μια κρίση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, δημιουργούν το απαραίτητο κενό αφήνοντας χώρο σ' εκείνον που κάθε φορά βρίσκεται προ των πυλών.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα είναι σοβαρά. Πολύ σοβαρά. Η Ελλάδα και η κοινωνία της, χαμένη σε μια περιδίνηση που μετρά ήδη μια τριετία χωρίς σαφή χρονικό ορίζοντα εξόδου από τη μεγάλη περιπέτεια, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι κρίσιμο. Ή πορευόμαστε με δυσκολία αλλά αποφασιστικότητα στο μέλλον ή αναζητούμε καταφύγιο στη συντήρηση, τον σκοταδισμό και τον φασισμό, που δίνει πια το “παρών” στην πιο απτή, για τα ελληνικά μέτρα της σύγχρονης πορείας μας, μορφή του.

Σε αυτό το δίλημμα, η ευθύνη του κράτους είναι τεράστια. Ευθύνη που εκτείνεται από την ανάγκη εκκαθάρισης του νομοθετικού μας πλέγματος (αλήθεια, τηρουμένων των αναλογιών πάντα- πόσο απέχει η Αθήνα από την Τεχεράνη ως προς την ποινική αντιμετώπιση της βλασφημίας; ή-για το παρωχημένο του πράγματος- γιατί παραμένει διάταξη για τη μονομαχία στον ποινικό μας κώδικα;), ως την ανάγκη αναθεώρησης αναχρονιστικών, πρωτοφανών για τη σημερινή Ευρώπη, συνταγματικών εθίμων (όρκοι, επίσημη θρησκεία και τα συναφή) και τα αντανακλαστικά των αρμοδίων αρχών κάθε φορά που η δημοκρατία βάλλεται από κάθε είδους νοσηρής ιδεολογίας συμμορίες Αντίστοιχη, ωστόσο, είναι και η ατομική ευθύνη κάθε μέλους που απαρτίζει τον κοινωνικό ιστό. Σε αυτό το δίλημμα η ουδετερότητα δεν αποτελεί επιλογή.

Η πρόσφατη είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο ήλθε να τρομάξει κάθε νηφάλια σκεπτόμενο δημοκρατικό πολίτη. Αυτό καθ αυτό το γεγονός, ωστόσο, ανέδειξε και το μεγαλείο της δημοκρατίας που άφησε χώρο και επέδειξε ανοχή στην έκφραση μιας ιδεολογίας, που κατά πολλούς (της γράφουσας συμπεριλαμβανομένης) θα έπρεπε να έχει τεθεί εκτός νομιμότητας, κινούμενη στις παρυφές (ή και στα ενδότερα ίσως) της εγκληματικής δραστηριότητας. Όσο κι αν η μη απαγόρευση του συγκεκριμένου κόμματος με βρίσκει κάθετα αντίθετη, ως γεγονός έρχεται να υπογραμμίσει την ανοχή της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Το παράδοξο λοιπόν είναι πως την ώρα που αρνητές του Ολοκαυτώματος, υπερεθνικιστές, μισαλλόδοξοι εκφραστές της πιο σκοτεινής ιδεολογίας που γονάτισε την Ευρώπη και τον κόσμο, πριν από λίγες δεκαετίες, έχουν θέση στα έδρανα της Βουλής, ένας 27χρονος που επέλεξε να σατιρίσει τη θρησκοληψία και τους τσαρλατάνους που επενδύουν σ' αυτή, βλέπει να ανοίγει θέση για τον ίδιο στα κρατητήρια και τις δικαστικές αίθουσες.

Διάβασα κάπου πρόσφατα πως ο φονταμενταλισμός δεν έχει θρησκεία. Αυτά τα τελευταία περιστατικά το αποδεικνύουν περίτρανα. Σ' αυτή τη μάχη η Ελλάδα αναμετράται με τις αντοχές της, αντοχές που θα συνδιαμορφώσουμε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά με οξυμένα αντανακλαστικά και σθεναρή αντίσταση σε κάθε προσπάθεια και κρούσμα που δυναμιτίζει τα θεμέλια και των στοιχειωδέστερων δημοκρατικών κεκτημένων στη χώρα. Η ανοχή της φίμωσης, του ρατσισμού, των ακροτήτων, απ' όπου κι αν προέρχονται, ισοδυναμεί με συστράτευση στο πλάι όσων οραματίζονται την ανάσταση φαντασμάτων από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου.

Περί πατριωτισμού και άλλων δαιμονίων

Ανατριχιάζω  κάθε φορά που ακούω τον εθνικό ύμνο. Συγκινούμαι με ό, τι μπορεί να σκιαγραφεί μπροστά στις αισθήσεις μου το μεγαλείο αυτής της χώρας. Από τα σκαμμένα πρόσωπα των παππούδων, μέχρι τον αγνό κόπο των ψαράδων στο χωριό μου. Από πλάνα των νησιών μας, μέχρι καρέ της υπέροχης τελετής έναρξης του 2004. Αντίδραση ενστικτώδης. Έτσι μεγάλωσα. Νιώθοντας σπουδαία τύχη να γεννιέται κανείς σ αυτή τη χώρα.

Τα τελευταία δύο χρόνια, αυτές τις στιγμές συγκίνησης τις συνοδεύει και μια αγωνία. Ίσως και μια ντροπή. Σαν εκείνη που ένιωθα κάθε φορά που η γιαγιά μου με υποχρέωνε να σταυροκοπιέμαι όποτε το βλέμμα έπεφτε πάνω σε οποιαδήποτε εκκλησία. Εκείνο το χούι, ο οργανισμός με τα χρόνια το πέταξε. Η λογική υπερίσχυσε και η απόφαση ήταν εύκολη, αυτόματη. 

Με το άλλο θέμα όμως;

Είναι που η περιπέτεια της χώρας αναγκάζει πια τον καθένα μας να ορίσει τον εαυτό του πολιτικά με άλλα κριτήρια από κεινα που γνωρίζαμε μέχρι το 2009.

Απ όταν ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια, οι ταμπέλες του παρελθόντος (βλ.αριστεροί-δεξιοί) μένουν κενές νοήματος, να καθορίζουν πια μόνο τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται στους βουλευτές τα έδρανα του Κοινοβουλίου. Ο νέος μπούσουλας επιτάσσει, σ όποιον τουλάχιστον αρνείται να διατηρεί μια βολική ουδετερότητα erga omnes, να επιλέξει αν ανήκει στο "πατριωτικό συντηρητικό μέτωπο", ή αν αντίθετα συντάσσεται των ευρωπαϊστών, των λεγόμενων και μνημονιακών δυνάμεων.

Και μέσα στον ορυμαγδό, μια παρανόηση ή μια απορία. Ποιος είναι πατριώτης; Πώς ορίζεται η έννοια; Ποια είναι τα άκρα της και σε ποιο βαθμό μπορεί κανείς να νιώθει υπερήφανος που είναι Έλληνας, πριν φτάσει να χαρακτηρίζεται φασίστας;

Με εξαίρεση τα ακραία φαινόμενα και τους γραφικούς, με σαφείς προβολές αμφότεροι στο νέο πολιτικό σκηνικό, όπως το διαμόρφωσε η κάλπη της 17ης Ιουνίου, το υπόλοιπο τοπίο απλώνεται ομιχλώδες. 

Ποιος είναι εκείνος που αποφασίζει πως η εθνική υπερηφάνεια ταυτίζεται με τον λαϊκισμό, την ξενοφοβία και την επικίνδυνη εσωστρέφεια; Γιατί την ταμπέλα του πατριώτη νέμονται σήμερα εκείνοι που ελάχιστη σχέση έχουν με τις επιταγές της ιστορίας αυτής της χώρας, με εκείνα που διδάσκει η αρχαία της γραμματεία ή που επιβάλλουν οι παραδόσεις και τα ήθη του λαού της;  Και κυρίως, ποιους εξυπηρετεί ο εξοστρακισμός και η ταμπέλα του προδότη, που με τόση ευκολία απονέμεται σε όποιον τολμήσει να μιλήσει για ανάγκη εθνικής αυτοκριτικής; 

Κι απ την ανάποδη. Πώς η χρήση και μόνο λέξεων όπως "το έθνος", "η πατρίδα" κλπ, από πολιτικούς, προετοιμάζει τ αυτιά μας για το γνωστό πατριωτικό ντοπάρισμα, που συνήθως είναι ο πιο βολικός μανδύας για κάθε τοποθέτηση κενή νοήματος, ελλείψει σοβαρής πολιτικής πρότασης και διάθεσης ειλικρινούς  παράθεσης εκείνων (των δεινών) που έρχονται. 

Αυτό το παιχνίδι της σημαίας, που το παίζουν όλοι σχεδόν ανεξαιρέτως, απ την αριστερά και τους "σοσιαλιστές" μέχρι τους συντηρητικούς και τους φασίστες, είναι που με μπερδεύει. 

Σα να κατοχύρωσαν (και με δικαίωμα αποκλειστικό, όπως μας το σερβίρει ο καθένας), την έννοια της  αγάπης για τη χώρα που μας γέννησε, όποτε αν δεν ακολουθείς με μάτια κλειστά τις ηλιθιότητες περί "εκλεκτών Ελλήνων" κτλ, είσαι με τους άλλους. Αλλά και αντίστροφα: Αν νιώθεις ότι αγαπάς την Ελλάδα, αν σε συγκινούν τα σύμβολα, είσαι με τους γραφικούς. 

Ανατριχιάζω κάθε φορά που ακούω τον εθνικό ύμνο. Δεν πιστεύω, όμως, πως είμαστε μια χώρα 10 εκατομμυρίων θυμάτων, που το φερε η μοίρα ή κάποια διεθνής συνωμοσία να μπούμε στο στόχαστρο. Τις παρελάσεις τις βρίσκω γελοίες και αναχρονιστικές. Τις σχολικές γιορτές (όπως τις θυμάμαι τουλάχιστον με ποιηματάκια και τραγούδια) το ίδιο. Γιατί δεν γίνεται αυτός ο λαός να τα χει κάνει όλα σωστά. Να απαρτίζεται μόνο από ήρωες και να χει ιστορικά το μονοπώλιο του ένδοξου παρελθόντος. 

Η ιδέα του επιτρόπου Μπαρνιέ, σήμερα, να γίνει η ΕΕ Ομοσπονδία με ενθουσιάζει. Είμαι ανθέλλην;  Ανακυκλώνω και το τελευταίο υλικό που μπορεί να επεξεργαστεί το δίκτυο της πόλης και μαζεύω και το τελευταίο σκουπίδι πριν φύγω απ την παραλία. Ποιος είναι πιο πατριώτης; Εγώ ή η παρέα της διπλανής ξαπλώστρας που αφήνει ένα μικρό σκουπιδότοπο κι απομακρύνεται εξακολουθώντας να μιλά για μας που "χτίζαμε Παρθενώνες όταν οι άλλοι ακόμα έτρωγαν βελανίδια"; 

To δράμα ενός αποτυχημένου urban gardener...

Όλα ξεκίνησαν ένα ήσυχο μεσημέρι του περασμένου Σεπτέμβρη. Ξέρεις, από κείνα που μοιάζουν με Κυριακή απόγευμα, αλλά μονάχα με περισσότερη ζέστη και άφθονες υπαρξιακές αναζητήσεις, όπως μόνο το καυτό μπετόν της πρωτεύουσας ξέρει να εμπνέει...

Ατενίζοντας, με αγωνία το άδειο μου μπαλκόνι, πήρα τη μεγάλη απόφαση...Αφού κατάφερα επί 5 χρόνια να κρατήσω ζωντανό και kicking τον Ζαχαρία, ήλθε η ώρα να δοκιμάσω την τύχη μου και με το φυτικό βασίλειο. Άρχισα, θυμάμαι, με μια μέντα, που ακόμη και σήμερα (απότιστη κάνα δίμηνο), εξακολουθεί να φυτο :) ζωεί κι ίσως, ακόμη ακόμη, και να μεγαλώνει... Ακολούθησαν δυο φραουλιές που αγόρασα, σε πείσμα, του φυτωριούχου που μου εξηγούσε ο άνθρωπος ότι θα τις κάψει η παγωνιά. "Όχι" του είπα! "Τις θέλω. Θα τις προσέξω και δε θα πάθουν τίποτε". Δεν τις πρόσεξα ή μάλλον όσο κι αν τις πρόσεξα, έπαθαν. (Έτσι πάνε κάποια πράγματα...Δε πα να χτυπιέσαι, δε σώζεται το θέμα..). Θες έτσι θες αλλιώς, φραουλιές γιοκ. Μετά το ριξα στα σκληρά: Μια ελιά, πιπεριές και δεντρολίβανο. Το σκορ σ αυτό το ματς έκλεισε 2 στα 3 (Η ελιά απολιθώθηκε εξ αιτίας κάποιου μύκητα όπως μου εξήγησαν φίλοι που ξέρουν από ...χόρτα και λοιπά....)

Θα ήμουν τραγικά αχάριση αν παρέλειπα να μιλήσω για τη ρόκα. Αχ η ρόκα! Η πιο easygoing συγκάτοικος που είχα ποτέ. Πότε τη φύτεψα, πότε μεγάλωσε, πότε την έφαγα, ούτε που το κατάλαβα. Εξαιρετική επιλογή. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα...

Κι οι μήνες περνούσαν, και το αυτόματο πότισμα χάλασε, κι η πιπεριά έπαθε ακριβώς αυτό που τοσο παραστατικά εξηγεί και το 43 στο γνωστό έπος...(http://www.youtube.com/watch?v=nGnbXqvG9Mo)

Κι ύστερα ήλθε η άνοιξη και αποφάσισα ότι μετά από το πολύμηνο ζέσταμα, είμαι πια έτοιμη να γίνω και επισήμως ένας urban gardener (έτσι λένε εκείνοι που το προτιμούν πιο σικ, όποιον στήνει μποστανάκι στη βεράντα-δε με χάλασε).

Σκάω πάλι στο γνωστό φυτώριο κι αγοράζω τόσα φυτά, που ο ιδιοκτήτης με ρωτά πόσα τετραγωνικά είναι ο κήπος... Φυτεύω μελιτζανιές, τοματιές, πιπεριές (το φόρτε μου), φραουλιές, σκόρδα, μύρτιλο και μούρα. Α, και βάζω δίπλα στην σαρκοβόρα απέθαντη μέντα, θυμάρι, βασιλικό, μαιντανό και άνιθο.  Ποτίζω, βάζω λίπασμα και περιμένω (η αλήθεια είναι ότι δυο τρεις φορές μπήκα στον πειρασμό και είπα και δυο καλές κουβέντες στις μελιτζανιές μπας και πάρουν τα πάνω τους- τα λένε κάτι τέτοια οι γεωπόνοι, ποτέ δεν ξέρεις...)... Περιμένω, περιμένω, περιμένω....

Κι ώσπου μια μέρα, ξυπνάω, βγαίνω έξω και τι να δω;

Όπως το ακούς κι όπως το βλέπεις! Μεγάλη χαρά! Τότε βέβαια, πίστευα ακόμη ότι είναι η πρώτη απ τις πολλές τομάτες που θα μου κάνουν δώρο τα φυτά που φρόντισα ήδη πόσους μήνες. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα ήταν η πρώτη αλλά η μόνη. Ακριβώς. Αυτή είναι η φετινή μου σοδειά. Κι όπως καταλαβαίνεις, αυτή η συνείδηση της μοναδικότητας του πράγματος μου κέντρισε την προσοχή...Κι από κηπουρός έγινα φωτογράφος...Κι αυτή μεγάλωνε...

Και μεγάλωνε...

Και κοκκίνιζε μέρα με τη μέρα...

όλο και πιο πολύ...

Και τώρα που την ξέρω από πάντα, με τι ψυχή να τη φάω; :)

Παρλάτες παρλάτες παρλάτες... (D.Cameronwise)

Αν υπήρχε κανείς, μέχρι σήμερα, που να θεωρούσε ότι οι παρλάτες "ταχείας καύσεως" προς εσωτερική κατανάλωση αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των ελλήνων πολιτικών, τότε, πράγματι το πρόσφατο λαϊκίστικο παραλήρημα του Ντέιβιντ Κάμερον, λογικά τους εξέπληξε.

Δε θα πρεπε πάντως, αν σκεφτεί κανείς, ότι έρχεται λίγα 24ωρα μετά την, παρόμοιας αποστολής, αποστροφή της καγκελαρίου Μέρκελ αναφορικά με το ευρωομόλογο και τη συνάρτησή του με τη παρουσία της στον μάταιο τούτο κόσμο (και μάλιστα τη βιολογική- ούτε καν την πολιτική).

Γιατί πρόκειται για ατάκα άνευ περιεχομένου; Απλά γιατί, όπως -θέλω να πιστεύω- καλύτερα απ' όλους μας, ο ίδιος ο βρετανός πρωθυπουργός είναι σε θέση να γνωρίζει, η ελευθερία εγκατάστασης πολιτών/μισθωτών/ ελευθέρων επαγγελματιών εντός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη κεκτημένα του κοινοτικού και μετεπειτα ενωτικού οικοδομήματος (με πρόβλεψη ήδη από το 1957 και την -ιδρυτική της ΕΟΚ- Συνθήκη της Ρώμης).

Επιπλέον, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το ΔΕΚ σχετικές με το εν λόγω δικαίωμα υποθέσεις που κρίνονται ενώπιόν του, έρχεται να επιβεβαιώσει πως εξαιρέσεις από την εφαρμογή του και περιορισμοί μπορούν να γίνονται δεκτοί σε πολύ συγκεκριμένες και επαρκώς αιτιολογημένες  περιπτώσεις). Οι δε γενικές ρήτρες (ασφάλεια/δημόσια τάξη) σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν τόσο διασταλτικά ώστε να ταυτιστούν με απαγόρευση εισόδου και εργασίας σε συγκεκριμένες εθνικότητες (!).

Ακόμη και το γενικό opt out που εξασφάλισε μετά κόπων και βασάνων το Ηνωμένο Βασίλειο, να επιχειρούσε να ενεργοποιήσει για να επιβάλει εμπάργκο σε πολίτες των χρεωκοπημένων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, δεν μπορώ να φανταστώ ούτε έναν νοήμονα πρωτοετή φοιτητή νομικής σχολής οποιουδήποτε κράτους μέλους, που θα θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό ή μπορεί να γίνει δεκτό χωρίς να καταλυθεί στον πυρήνα της η αρχή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης/αμοιβαιότητας. Αυτό για το οποίο μιλά ο κ. Κάμερον θα ισοδυναμούσε με ένα ιδιότυπο apartheid στους κόλπους της Ένωσης. (Εκτός βέβαια, αν όπου Greexit εννοήσουμε όχι την έξοδο απ το ευρώ, αλλά από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, σενάριο που με ξεπερνά-οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας δεν ηταν ποτέ το φόρτε μου.)

Για να μην παρεξηγηθώ, συμφωνώ απολύτως με όλους εκείνους που εξαγριώθηκαν στο άκουσμα αυτών των πρωτοφανών δηλώσεων. Συμφωνώ με όσους ανατρέχουν στην ιστορία που δένει τις δυο χώρες και αξιώνουν μεταχείριση αντάξιά της. Και ναι, θα έπρεπε να συνυπολογίσει ο βρετανός πρωθυπουργός τα κεφάλαια που εισρέουν στη χώρα του από τους χιλιάδες έλληνες φοιτητές, το ελληνικό λόμπυ του City, ακόμη ακόμη και τις Καρυάτιδες, ιφ γου γουίς. Η κρίση, ωστόσο, είναι μεγάλη, τα λεφτά είναι πολλά, πεινασμένοι μαθητές λιποθυμούν και στα βρετανικά σχολεία κι επιπλέον, το γκελ στους θερμοκέφαλους (ναι, "φύεται" και εκτός συνόρων το είδος) ευρωσκεπτικιστές ήταν συχνά πυκνά χαρτί των εκάστοτε ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου.

*Και να μην ξεχάσω να σου μεταφέρω (για να κορδωθείς από εθνική περηφάνεια) - αν το χασες- την αξεπέραστη εξυπνάδα του πρώην υπουργου Ευρωπαϊκών Υποθέσεων(επί Εργατικών), Ντένις ΜακΣέιν, που είπε (και πολύ λογικά :)) : «Και σαφώς, εάν απαγορεύσουμε σε κάθε Έλληνα να έρθει στη Βρετανία, οι Έλληνες θα απαγορεύσουν σε κάθε Βρετανό να πάνε στην Ελλάδα - εξαιρετικός τρόπος για να αρχίσει κανείς την περίοδο των διακοπών».

Aλλά, ας το δούμε και λίγο απ' την άλλη... Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να ταρακουνήθηκαν λίγο όλοι εκείνοι που μιλούν (και όχι μόνο) για τους μετανάστες στην Ελλάδα; Πόσο πιο "τριτοκοσμικός ανεπιθύμητος βρωμερός μετανάστης" μπορείς να νιώσεις μετά τα σημερινά;

Γιατί μ' αρέσει το facebook...

Γιατί με μαθαίνει μουσικές που δεν ήξερα.

 Γιατί με βομβαρδίζει με εικόνες που αλλιώς δεν θα ψαχνα, δεν θα βλεπα.

 Γιατί σε βρήκα μετά από 25 χρόνια κοριτσάκι που έμενες στην ίδια πολυκατοικία και μετά μετακόμισες κι έμεινα να θυμάμαι τ όνομά σου και πώς χτενίζαμε παρέα τις κούκλες μας.

 Γιατί σου μιλάω αν και είσαι μακριά πολύ.

 Γιατί είναι σαν να υπάρχει πάντα σε μια οθόνη μια παρέα, όταν δεν θέλω μόνη και δεν έχω να επιλέξω αλλιώς.

 Γιατί διαβάζω πως το like σε σχόλιο προξενεί αντίδραση συγγενή του οργασμού (! Ναι κι εγώ απόρησα το ίδιο)

 Γιατί βλέπω πιο άμεσα από ποτέ πως υπάρχουν και χειρότερα.

 Γιατί βλέπω πιο άμεσα από ποτέ πως υπάρχουν και καλύτερα.

 Γιατί το τελευταίο βιβλίο που μου πρότεινες φίλε συγγραφευ (φευ) δεν άξιζε μία, αλλά, όπως και να χει, μ έκανε να σπεύσω στο βιβλιοπωλείο.

 Γιατί ικανοποιεί το ένστικτο της κλειδαρότρυπας (έλα που δεν ξέρεις).

 Γιατί βλέπω back stage photos από εκείνους που τα cd τους αγόραζα μαθήτρια με τα λεφτά του κουμπαρά :)

 Γιατί έχει πλάκα.

 Γιατί όταν χρειάζομαι επειγόντως να τσατιστώ με κάτι, αρκούν το πολύ 90 δευτερόλεπτα για να το βρω.

 Γιατί απόψε που είχε πανσέληνο, κατάφερα να τη δω στο Γκάζι, στην Ακρόπολη, στο Σούνιο, στον Λυκαβηττό, στην Κέρκυρα και όπου αλλού.

 Γιατί είναι απ τους εθισμούς ο πιο ακίνδυνος (?)

 Γιατί θα μείνει σαν το ημερολόγιο που ποτέ δεν κατάφερα να μην απογοητεύσω με την ασυνέπειά μου...

Όχι! Τα κακάκια του σκύλου σου δεν είναι χαριτωμένα!

Δεν ξέρω από που ξεκίνησε το θέμα, αν και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πρόκειται για μια απ τις πολλές παρανοήσεις, που συνόδευσαν το είδος μας όταν, εδώ και λίγες δεκαετίες, έφυγε απ' το όμορφο χωριό του με προορισμό την πρωτεύουσα... Λογικό. Σε ποιο χωριό κάθεται ο βοσκός να μαζεύει τα κακά του τσοπανόσκυλου (ή ακόμη περισσότερο αυτά τα αναρίθμητα που αφήνουν πίσω τους οι κατσίκες, τα προβατα κτλ κτλ); Να συμφωνήσω. Στο μεταξύ όμως, ήλθες κι εγκαταστάθηκες σε μια πόλη, που για να συναντήσεις χώμα πρέπει να κάνεις τάμα στον άγιο Φανούριο και το κοντινότερο πράμα σε στάνη που μπορείς να συναντήσεις είναι το ομώνυμο γαλακτοπωλείο στο κέντρο. Κι όπως κατάλαβες πως δεν ενδείκνυται η μικρή μας πόλη για φλογέρες και άρμεγμα, έτσι χρειάζεται σιγά σιγά τώρα, να προχωρήσουμε μαζί όλοι και στον επόμενο συνειρμό...Το βλέπεις, ότι έχει παντού μπετόν και κάδους για σκουπίδια. Πόσο μυαλό θέλει για να αντιληφθείς ότι το να αφήνεις τα περιττώματα του σκύλου σου, κάθε που τον βγάζεις βόλτα, δεν απέχει ιδιαίτερα απ' το να ρχεσαι και να τ' αμολάς εσύ ο ίδιος έξω απ την πόρτα μου;

Έχω την αίσθηση-βαθιά πεποίθηση είναι μάλλον- πως ο ορισμός του ζωόφιλου πρέπει λίγο να επαναπροσδιοριστεί (χωρίς σε καμια περίπτωση να διεκδικώ τον τίτλο προσωπικά). Δεν αρκεί, πάντως, να χεις έναν σκύλο και να τον ξαμολάς δεξια κι αριστερά σφυρίζοντας αδιάφορα.

ΜΑΖΕΥΕ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝ ΚΑΙ  !@#!#@#

Κι ας το δούμε κι αλλιώς. Μένοντας στο κέντρο της Αθήνας, νιώθω κι εγώ πολύ συχνά να απειλούμαι, ειδικά όταν το βράδυ βγαίνουμε βόλτα με τον "συγκάτοικο". Ε λοιπόν, δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο μέσο αυτοπροστασίας από τα κακάκια του τυλιγμένα στο προεκλογικό φυλλάδιο του Γιώργου Ανατολάκη (ένα από τα πολλά που 'χω κρατήσει κάβα απ΄ τις εκλογές για αυτήν ακριβώς τη δουλειά). Κραδαίνοντάς τα νομίζω ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα...(εκτός από κατσαρίδα βέβαια).

Πως να στο πω, δες το κι έτσι. Κι έπειτα, με δεδομένο ότι τα σκυλάκια είναι και μία από τις αποτελεσματικότερες "παγίδες", σκέψου τι εντύπωση προκαλείς, την ώρα που σε κοιτά κανείς να αφήνεις τον σκύλο σου να ανακουφίζεται, δημιουργώντας έναν πρώτης τάξεως λοφίσκο που περιμένει ανυπόμονα να εγκλωβίσει την επόμενη σαγιονάρα που θα κάνει το λάθος -τα χει πει ο σοφός λαός αυτά εδώ και χρόνια με τις λάσπες και τις νύχτες κτλ κτλ- να τον διαβεί.

Κι επιτέλους, μην το αναλύουμε περαιτέρω. Η Αθήνα είναι γεμάτη περιττώματα ζώων σε βαθμό τέτοιο που σε κάνει να αναρωτιέσαι, ποιο είναι το πραγματικό ζώον της υπόθεσης.
Κι ύστερα, υπάρχει και το σοφό ρητό που είδα κολλημένο στο αυτοκίνητο μιας γειτόνισσας πρόσφατα: Αν σιχαίνεσαι να τα μαζεύεις, πάρε γάτα!

Προσοχή! Κίνδυνος εξιδανίκευσης...

Στην αρχή είναι η μάνα σου. Κι ο πατέρας κι οι παππούδες...Είναι κι ο λούτρινος λαγός που έχεις μάθει να σφίγγεις κάθε που σου καρφώνεται πως κάτω απ το παιδικό σου κρεββάτι σου την έχει στημένη ένας κροκόδειλος από κείνους που (αλήθεια γιατί;) είδες στην εικονογράφηση του τελευταίου παραμυθιού που σου διάβασε η ιδανική σου μαμά, πριν σε φιλήσει για καληνύχτα.

Μετά είναι η δασκάλα σου που έχει όλες τις απαντήσεις κι ο συμπαθέστατος κύριος απ το ουράνιο τόξο της κρατικής, που σου μαθαίνει πράξεις, ζώα, χρώματα και χειροτεχνίες. Τα χρόνια περνούν και έρχεται η αποκαθήλωση. Εκεί κάπου στην εφηβεία αρχίζεις να αποδομείς την ιδανική μαμά σου, τον πατέρα σου που τελικά, ανάμεσα στις τόσες απαντήσεις, είπε και δυο τρεις μπαρούφες για να μην εκτεθεί ή -ακόμη ακόμη- για να σταματήσεις να τον ζαλίζεις. Ο καθηγητής έχει εγκαταλείψει το βάθρο προ πολλού- εκτός αν παίζεις στον κύκλο των χαμένων ποιητών- κι όσο για τον παρουσιαστή του ουράνιου τόξου, έχεις πια βάσιμες υποψίες ότι αυτό που έβλεπες και προβάλλεται ακόμη, ήταν πάντα μια κονσέρβα που έπαιζε για να περνά μηνύματα και να ελέγχει τη σκέψη σου.

Έπειτα είναι ο έρωτας. Ο πρώτος. Το φιλί που σε παραλύει και που γυρνώντας σπίτι σου είσαι τόσο σίγουρος πως έιναι γραμμένο στο μέτωπό σου. Αυτός ο πρώτος "σύντροφος"  έρχεται να γεμίσει το βάθρο που μετά από τόσα χρόνια με πυγμή κι επαναστατική αμφισβήτηση τόλμησες να αδειάσεις.

Κι είναι πολλά ακόμη στο ίδιο μοτίβο. Ιδανικοί ηγέτες. Ιδανική πατρίδα, ιδανικός λαός, ιδανικοί πολίτες, ιδανικός εαυτός, ιδανικό νόμισμα και ούτω καθ εξής.

Αλήθεια πόσες ζωές χρειάζεται για να γκρεμίσεις το βάθρο; Πόση δύναμη χρειάζεται για να αποτινάξεις την ανάγκη για ιδανικές καταστάσεις και ιδανικούς ανθρώπους; Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά με μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, όλο το οικοδόμημα αποδομείται. Ιδανικός δεν ήταν για την πλειοψηφία του κόσμου το 81 ο Αντρέας; Ιδανικός δεν ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που βγήκε απ τη ζωή σου ξαφνικά; Καταλαβαίνεις...
Στις 17 Ιουνίου οι έλληνες θα πάμε να ψηφίσουμε κι αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις, 1 στους 3 τσιμπάει με μια πρόταση ιδανική...όσο κι ανεφάρμοστη.

Πόσο απελευθερωτικό θα ήταν, σε κάθε τομέα της ζωής μας, να μπορούσαμε να αρκεστούμε στο χρήσιμο, το σωστό, το εντυπωσιακό, το ηδονικό, το πρακτικό, το αποτελεσματικό αλλά όχι σ αυτό που φαντάζει ιδανικό, μυθικό! Αν είναι too good to be true, να σαι σίγουρος πως είναι έτσι ακριβώς...

Εσύ, το δίπλωμά σου πόσο το πήρες;

Πριν από λίγες μέρες, άκουσα μια φίλη να μιλά στο τηλέφωνο με μια δική της φίλη που της ανακοίνωνε ότι πήρε τελικά το δίπλωμα οδήγησης...Και θα πρέπει να είναι εξαιρετικής ποιότητας το συγκεκριμένο, αν αναλογιστεί κανείς ότι το αγόρασε έναντι 250 ευρώ. Προφανώς, κανείς δεν πέφτει απ τα σύννεφα πόσο μάλλον η αφεντιά μου, που περίπου τόσο είχε αγοράσει και το δικό της πριν από 11 χρόνια...Τουλάχιστον η κρίση συγκρατεί τις τιμές.

Να λοιπόν γιατί σε αυτήν την χώρα πολύ δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα. Και σ αυτήν την κλίμακα δεν μας φταίει κανένα κόμμα και κανένας αποτυχημένος, λαϊκιστής, ανεύθυνος ή διεφθαρμένος πολιτικός με ακριβά γούστα (που είναι και επίκαιρο). Πόσο δύσκολο είναι να αρχίσουν οι καταγγελίες κατά των διεφθαρμέων εξεταστών -αλλά και των δασκάλων που έχουν τα ποσοστά τους επί του λαδώματος; Πόσο μυαλό χρειάζεται, επιπλέον, για να σκεφτεί κανείς ότι η επανεξέταση θα πρέπει να έχει συμβολικό κόστος, ώστε να μην έρχεται ο υποψήφιος οδηγός στη θέση να λαδώνει γιατί το αντίθετο είναι ασύμφορο;

Όσο αυτής της κλίμακας την παραβατικότητα την ανεχόμαστε όλοι ως κάτι αυτονόητο και απολύτως ανεκτό- ακόμη ακόμη και ως αφορμή για χιούμορ, η Ελλάδα θα παραμένει ένα τριτοκοσμικό μαγαζί με φρεσκογυαλισμένη ευρωπαϊκή μαρκίζα.
Όπου λάδωμα στο δίπλωμα ας βάλει ο καθένας μας ό,τι αντίστοιχο μπορεί να σκεφτεί. Από το τελάρο που με τόση ευκολία βάζει η γειτόνισσά μου στη θέση του αυτοκινήτου του άντρα της κάθε πρωί που εκείνος φεύγει για τη δουλειά, ως τις αυθαιρεσίες στη δόμηση και τη μη έκδοση απόδειξης απ το μανάβικο της γειτονιάς.
Με ευρώ, με δραχμή, με φοίνικα ή με μνα, αν αυτά δεν τα αλλάξουμε, στον αιώνα τον άπαντα θα παίζουμε τον γραφικό Nick δε Γκρικ και το σόι του, στη συνείδηση των εταίρων μας διεθνώς.

Πάρε το "μαζί τα φάγαμε" και κάντο "μαζί το χάσαμε το τρένο". Το  γεγονός ότι διατηρούνται τέτοιου είδους στρεβλώσεις ακόμη και μετά από δυο χρόνια σαρωτικής κρίσης, προφανώς εκεί οδηγεί.   

Κάντε εκλογές! Δημοκρατία είναι η λέξη που ψάχνετε...

Γιατί βρε άνθρωπε σου κάνει εντύπωση που δεν τα βρίσκουν; Από πού κι ως πού το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου στρώνει το χαλί για συνεργασίες όλων με όλους;
Αφήνοντας για λίγο στην άκρη το όλο αφήγημα περί τρομακτικών συνεπειών της ακυβερνησίας, που προφανώς το ενστερνίζομαι υπό την προϋπόθεση ότι διαρκεί όχι λίγες μέρες αλλά αρκετούς μήνες, ποια ένδειξη εκπορεύεται της κάλπης που να καθιστά τόσο φυσική κατάληξη των διεργασιών που ακολουθήθηκαν τον σχηματισμό κυβέρνησης;

Τι συζητάμε; Ποιοι με ποιους και βάσει ποιας σύγκλισης; Το εκλογικό σώμα εμφανίζεται σαφώς κατακερματισμένο την ώρα που οι εκλογές της 6ης Μαΐου ήλθαν να δώσουν στον λαό φωνή και δυνατότητα να δώσει εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης που προφανώς -αυτή τη φορά- θα απηχεί την πραγματική του βούληση.

Ξεχνάμε πόσο αναντίστοιχη ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, που με άλλη ατζέντα εξελέγη και εντελώς άλλη πολιτική εφήρμοσε; Ξεχνάμε τι συνέβη όταν ο τότε πρωθυπουργός πρότεινε την νομιμοποίηση της όποιας κρίσιμης επιλογής δια δημοψηφίσματος; Ξεχνάμε με ποιον τρόπο, υπό ποιες συνθήκες και κατόπιν τι είδους διεργασιών προέκυψε το ιδιότυπο γκοβέρνο Παπαδήμου;

Ναι, η κάλπη κατέδειξε περίτρανα εκείνο που καθένας από μας, με στοιχειώδη νου και επίσης στοιχειώδη αγωνία για το μέλλον το δικό του και της χώρας, γνώριζε εκ των προτέρων: επικρατεί η απόλυτη σύγχυση.  Εξ ου και το 20% από δω, το 17% από κει κτλ κτλ.

Κυβερνητικές συνεργασίες; Βεβαίως! Όχι όμως με λογική μπακαλίστικη-κουκιά να 'ναι κι ό,τι να 'ναι- αλλά επί τη βάσει προγραμματικών συγκλίσεων που καθίστανται στο εκλογικό σώμα γνωστές πριν ανοίξουν οι κάλπες. Να ψηφίσω και να ξέρω σε ποιο μόρφωμα προσμετράται η ψήφος μου. Τι τραβεστί σχήματα είναι αυτά που αναλύονται ως πιθανά σενάρια όλες αυτές τις μέρες; Η ΝΔ που τόσον καιρό δεν συγκυβερνούσε, με το ΠΑΣΟΚ που σε λίγο θα καταγράφει ποσοστά μονοψήφια και που όψιμα αποφάσισε ότι ο μύθος της επαναδιαπραγμάτευσης δεν είναι και τόσο μύθος τελικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις γνωστές του θέσεις για σειρά ζητημάτων και τις ανύπαρκτες (ή εκείνες που προσπαθούν και καταφέρνουν με μεγάλη επιτυχία να κρατήσουν μυστικές τα στελέχη του, με τις λαμπρές εξαιρέσεις των αναγκαστικών δανείων και των εγγυημένων καταθέσεων που θα αξιοποιηθούν) προτάσεις για την οικονομία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του κ Καμμένου που υπάρχει χάρη στα τσιτάτα περί δοσίλογων, προδοτών κτλ κτλ, χωρίς σαφές και ρεαλιστικό πρόγραμμα;
Η ΔΗΜΑΡ που φρόντισε καθ όλη τη διάρκεια της προεκλογικης περιόδου να μην ενοχλήσει κανέναν εφαρμόζοντας τον χρυσό κανόνα "η σιωπή είναι χρυσός" με το ΚΚΕ που δεν συνεργάζεται και δεν κυβερνά ποτέ, κτλ κτλ.
Όσο κιαν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την παραπάνω σκιαγράφηση, υποψιάζομαι πως όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι οι γέφυρες (ουσιαστικής και βιώσιμης ) συνεργασίας στην πολιτική απαιτούν πραγματικές συγκλίσεις και πολύ δουλειά. 

(Περιττό εδώ να επισημανθεί η εξαίρεση της Χρυσής Αυγής που αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση και εξετάζεται χωριστά, εφόσον και η ίδια εξαιρεί κατά το καταστατικό της εαυτόν από την προσήλωση στο δημοκρατικό πολίτευμα.)


Το καλύτερο που θα είχαν, λοιπόν, να κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας είναι, αντί να συνεχίζουν τις διαβουλεύσεις που ακόμη κιαν τελεσφορήσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων θα δώσουν ένα κυβερνητικό σχήμα με πολλούς καπετάνιους καμία νομιμοποίηση και λίγους μήνες ζωής, να φροντίσουν μέσω σειράς διαβουλεύσεων και επαφών να εμφανιστούν στο εκλογικό σώμα με πρόγραμμα σαφές και ατζέντα συγκλίσεων και σκοπούμενων συνεργασιών. Στις εκλογές του Ιουνίου (εκτός αν αυτή η διάσκεψη, που είναι σε εξέλιξη τούτη την ώρα και της οποίας το συνταγματικό έρεισμα ελέγχεται, τελεσφορήσει) οι ψηφοφόροι πρέπει να ξέρουμε ποιος προτίθεται να συνεργαστεί με ποιον, με ποια πολιτική και ποιους στόχους. Αυτή είναι η ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων. Ας σταματήσουμε να ψέγουμε τα κόμματα για την αδυναμία συνεργασίας. Το εκλογικό σώμα δεν έδωσε σαφή εντολή σχετικά, γεγονός βεβαια που καθιστά ακόμη πιο εύκολες τις ποικίλες και αντικρουόμενες αναγνώσεις του αποτελέσματος.

Αυτό που δεν μπορούν να διαβάσουν οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να ζητησουν από τον λαό να τους το ξαναπει με μεγαλύτερη σαφήνεια. Άλλες λύσεις του τύπου: οικουμενική κυβέρνηση, προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας και τεχνοκράτες μόνο κακό μπορούν να κάνουν.  Ο δεύτερος κατά σειρά σχηματισμός κυβέρνησης που δεν προέκυψε κατ εντολή του εκλογικού σώματος, ας σκεφτεί ο καθένας μας τι αποτελεί και πόσο απέχει από την εκτροπή. Κανείς δεν εξουσιοδότησε τον ΠτΔ ή τους αρχηγούς κομμάτων με δύναμη που πολύ απέχει των ποσοστών αυτοδυναμίας, να επιβάλουν μια κυβέρνηση μη εκλεγμένη από τον λαό. Εδώ, οι δικαιολογίες και τα άλλοθι του Νοεμβρίου δεν έχουν θέση. Οι εκλογές έγιναν και πρέπει να ξαναγίνουν. Να γίνουν το συντομότερο δυνατό. Όλα τα άλλα είναι σαφώς αντιτιθέμενα στο Σύνταγμα και την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος κι ας αναλογιστεί ο καθένας αν είναι η χώρα σε θέση να αντιμετωπίσει και κρίση πολιτειακή και μάλιστα προκληθείσα εκ των ένδον.

Όσο για εκείνους που υποστηρίζουν πως η χώρα θα βρεθεί εκτός ευρώ και ΕΕ λόγω της ακυβερνησίας, η απάντηση είναι προφανής και σαφής. Η δημοκρατία και οι κανόνες της δεν επιδέχονται εκπτώσεων. Πέραν των όποιων πιέσεων, που είναι λογικό να μας ασκούνται, κανένας εταίρος μας δεν μπορεί και δεν πρόκειται, μετά το συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα, να επιβάλει έτσι απροκάλυπτα την όποια πολιτική εξέλιξη. Ήδη, δηλώσεις κορυφαίων αξιωματούχων από διάφορες χώρες της ΕΕ αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο να αποφασίσει.


Κι επιτέλους, αν το 20, ή το 30 αύριο, τοις εκατό του σώματος απαρτίζεται από ανώριμους, ηλιθίους, ασχέτους, επικίνδυνους ανθρώπους που δεν διστάζουν την ώρα που στέκεται η χώρα στο χείλος του γκρεμού να κάνουν ένα βήμα μπρος (γιατί αυτός είναι ένας φόβος που εκφράζεται εκατέρρωθεν και διατυπώνεται απερίφραστα τουλάχιστον στον διάλογο που έχει ανοίξει στα social media), τότε so be it. Είναι η δημοκρατία ηλίθιε (και ευτυχώς)!

Μιλάμε για παράνοια...

Τη φοβάμαι. Δεν τη σιχαίνομαι. Τη φοβάμαι, την τρέμω. Κάθε που φτάνει η θερμοκρασία να ξεπερνά τους 20 μετά τη δύση του ήλιου, οι άλλοι καλωσορίζουν το υπέροχο ελληνικό καλοκαίρι κι εγώ οχυρώνομαι σαν την τρελή.

Μην μου πεις να το εκλογικεύσω. Δεν αρκεί δυστυχώς. Ξέρω πως είναι ακίνδυνη-τουλάχιστον δεν δαγκώνει με δηλητήριο όπως ο σκορπιός και τα φίδια, που συναντάω και προσπερνάω σα να μην τρέχει τίποτε τα καλοκαίρια στη Λευκάδα. Ξέρω πως είναι μικροσκοπική και πως το πρωί θα έχει εξαφανιστεί γιατί το φως δεν το γουστάρει καθόλου. 

Έφτασα 30 και κάθομαι πέντε η ώρα το πρωί να κάνω αναρτηση-ψυχοθεραπεία. Έχει προηγηθεί τετράωρο τελετουργικό που περιλαμβάνει: Καθάρισμα, ψεκασμό με φονικά δηλητήρια και φυσικά κλειστές μπαλκονόπορτες, κλάμα, υστερία, φαγούρα ακατάσχετη κι ενοχλητική, σπασμούς και ουρλιαχτά κάθε φορά που μια τούφα απ τα μαλλιά μου απροειδοποίητα ακουμπά το δέρμα μου. 

Μάταια προσπαθώ τόσα χρόνια να το ξεπεράσω στο μυαλό. Όλο τον χειμώνα προετοιμάζομαι και λέω ότι φέτος και να υπάρξει συναπάντημα, θα ναι αλλιώς. Αγγούρια. Την είδα απόψε, για πρώτη φορά μετά από δυο χρόνια και κάτι ζωής σ αυτό το σπίτι. Κατάφερε η άθλια να τρυπώσει ποιος ξέρει από που. Τι που σαν τη μουρλή κλείνω μπανιέρες, νιπτήρες και νεροχύτες κάθε που κάνω μπάνιο/πλένω τα χέρια μου/ πλένω πιάτα; Τι που τσεκάρω δυο φορές την εβδομάδα μια μια τις νάιλον σακούλες του σούπερ μάρκετ μην τυχόν και έχουν αβγά, φωλιές κτλ (το γνωστό: ό,τι μαλακία σου πει κάποιος για τη φοβία σου, καρφώνεται στον εγκέφαλο και γίνεται ψυχαναγκασμός); Αυτή καθόταν σήμερα στο χαλάκι του μπάνιου και κουνούσε τις κεραίες της σα να μην τρέχει τίποτε. 

Την τελευταία φορά που σε σπίτι που ζούσα δέχθηκα τέτοια επίσκεψη, μετακόμισα το ίδιο βράδυ και η ζωή μου πήρε βόλτες απερίσκεπτες...Για μία κατσαρίδα. Έτσι. Τετοια παράνοια. 

Ρωτάω τη μάνα μου να μου πει τι μπορεί να συνέβη όταν ήμουν μωρό ακόμη και ζω από τότε μ αυτόν τον εφιάλτη. Μη γελάς, εφιάλτης είναι για όποιον το ζει (και ζει και μόνος). Μάταια. Μου λέει πως όταν κάνω παιδιά θα αναγκαστώ να το ξεπεράσω για να τα "προστατεύσω" σε αντίστοιχη συνάντηση. Μ άλλα λόγια, τρία πουλάκια κάθονταν. 

Για μια περίοδο με είχαν πείσει πως αν δεν τις λέω κατσαρίδες αλλά βρω μια άλλη λέξη, μπορεί να το ξεπεράσω...Δε θέλω να σου πω τι έγινε στο πρώτο συναπάντημα, μετά από μήνες που αναφερόμουν σ αυτήν ως "κομμάντο"; Άστα...

Ωδή στον Λάμπρο είναι αυτό το κομμάτι. Αυτός, ως άνθρωπος καρδιάς είναι εκεί για μένα πάντα. Να τις σκοτώνει και να με αντέχει. Να ξεπερνάω τη γελοιοποίησή μου και να μην νιώθω άσχημα που τρόμαξα όλη τη γειτονιά λες και με σφάζουν μέσα στο σπίτι μου, μία η ώρα το πρωί. Να παραδίδω την αξιοπρέπειά μου και να γίνομαι παρανοική ζητώντας του να γεμίσει με φύλλα δάφνης όλες τις ήδη μονωμένες με σιλικόνη πρώην χαραμάδες του σπιτιού. Να αντέχει να κοιμάται-όπως τώρα που σου γράφω- στα μαξιλάρια του καναπέ, μην τυχόν και χρειαστεί να κάνει το κομμάντο ξημερώματα. 

Αν ξέρεις κάποιον που το χε και το γιάτρεψε, κάνε έναν κόπο και δώσε τα φώτα σου...Το καλοκαίρι δεν έχει καν σηκώσει αυλαία κι αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, φέτος δε με βλέπω καλά. 

ΥΓ: Γίνεται σας παρακαλώ, σε άρθρα για την αντιμετώπιση του θέματος να μη βάζετε σχετικές φωτό; Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να καταλάβεις ότι το άρθρο απευθύνεται σε αυτούς που έχουν τη συγκεκριμένη φοβία και που το τελευταίο που θέλουν είναι να τη δούν, έστω και ζωγραφιστή;

ΥΓ1:Επίσης, αν ξέρει κανείς αν αυτό με τα φύλλα δάφνης πιάνει, ας ενημερώσει γιατί έχω κάνει το σπίτι να μυρίζει σα στιφάδο...Μερσί εκ των προτέρων.

* Στη φωτό με τον ήρωα της βραδιάς σε κάποιες εκλογές του 984...

Το πολύ βολικό δόγμα της "θυμωμένης ψήφου"

Προσπαθώντας κανείς να εξαγάγει κάποια πρώτα συμπεράσματα από την εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου, χρήσιμο θα ήταν, κυρίως εξαιτίας της σύγχυσης που επικρατεί, να διακρίνει και να επιχειρήσει να ερμηνεύσει όχι συνολικά αλλά κατά περίπτωση. Σαφώς, έχουμε λοιπόν νικητές και ηττημένους. Στο δεύτερο μέτωπο είναι προφανές ότι κατατάσσονται αφενός τα δύο μέχρι πρότινος, αποκαλούμενα, και κόμματα εξουσίας, ο ΛΑΟΣ αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στο πρώτο αναμφισβήτητα ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου, η Χρυσή Αυγή, αλλά- κι ας το βρει κανείς ενδεχομένως υπερβολικό, το νεοσύστατο "Δημιουργία Ξανά" του Θάνου Τζήμερου. Στις πρώτες αναγνώσεις του εκλογικού αποτελέσματος θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι η ήττα των μεν συνδέεται με τη νίκη των δε. Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ίσως θα πρεπε να αφήσουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτές οι δύο συμπεριφορές να μην είναι παραπληρωματικές, να μην είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Για τους ηττημένους της υπόθεσης το μήνυμα είναι σαφές. Μπορεί οι ίδιοι να αποδίδουν την επιλογή του εκλογικού σώματος, εν όλω, σε "δικαιολογημένη οργή", αυτή η ερμηνεία, ωστόσο, παρότι εξαιρετικά βολική, δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να επιβεβαιώνει το πόσο έχουν απωλέσει την επαφή τους με την πραγματικότητα και τον παλμό της κοινωνίας (του εκλογικού σώματος, αν προτιμάτε) οι άλλοτε μεγάλες δυνάμεις της ελληνικής πολιτικής σκηνής.  Είναι μια προσέγγιση αφενός αλαζονική, αφετέρου εξαιρετικά υποτιμητική για τους πολίτες που άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα. Είναι σαν να έχει εθιμικά καθιερωθεί ένα "τεκμήριο νίκης" για τα δύο "μεγάλα" κόμματα. Ας ξεκαθαριστεί καταρχάς αυτό: η ιστορία και οι πολίτες που συγκροτούν το εκλογικό σώμα δεν χρωστούν την εξουσία σε κανέναν. Το γεγονός ότι συγκεκριμένοι πολιτικοί φορείς πρωταγωνιστούν εδώ και δεκαετίες δεν έχει παγιώσει κάποιο εκλογικό κεφάλαιο σώνει και ντε αδιαπραγμάτευτο.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καταψηφίστηκαν όχι μόνο γιατί οι πολίτες είναι δυσαρεστημένοι γιατί τους μείωσαν μισθούς και κατήργησαν προνόμια, αλλά γιατί επέλεξαν αυτόν τον δρόμο προκειμένου να μην ταράξουν τα νερά της παλαιοκομματικής πελατειακής τους κοίτης (λιμνάζοντα από δεκαετίες). Γιατί δεν στάθηκαν ικανοι να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση ή έστω να κάνει κάποια αποφασιστικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι έβαλαν πλάτη για μεγάλο χρονικό διάστημα από την αρχή αυτής της περιπέτειας. Καταψηφίστηκαν γιατί καθυστέρησαν να κάνουν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Απορρίφθηκαν γιατί φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Γιατί κατήργησαν εν τοις πράγμασι κάθε εναπομείναν ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης.  Γιατί δεν έμειναν πιστοί στον λόγο τους. Γιατί  υποτίμησαν τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων τόσο με τα πεπραγμένα της θητείας τους, όσο και με το προεκλογικό τους αφήγημα (εδώ ας προστεθούν και τα προεκλογικά θαύματα εξάρθρωσης κυκλωμάτων διαφθοράς, προστασίας της δημόσιας υγείας, σύλληψης πρώην υπουργού κτλ κτλ). Με λίγα λόγια, γιατί η πολιτική τους απέτυχε. Τι πιο απλό από αυτό; Τι πιο αρκετό για να δικαιολογήσει την απόρριψη; Δεν είναι καταψήφιση από θυμό και οργή λοιπόν. Είναι ενσυνείδητη πολιτική επιλογή που συνίσταται στο πολύ απλό: "εγκαταλείπω τις πολιτικές δυνάμεις που ενώ δοκιμάστηκαν ξανά και ξανά, απέτυχαν παταγωδώς". 

Η απόπειρα να εγκλωβιστούν οι πολίτες σε τρομοκρατικά ή εκβιαστικά διλήμματα τύπου "στάση πληρωμών αμέσως μετά τις κάλπες αν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό" ή τα τσιτάτα όπως "δίνη ακυβερνησίας" κτλ., δεν τελεσφόρησαν, όχι γιατί οι ψηφοφόροι γίναμε ξαφνικά οπαδοί της μπλόφας, που φαίνεται να πουλάει ο κ. Τσίπρας και ο κ. Καμμένος, αλλά γιατί υπάρχει ακόμη στην πολιτική μας νοοτροπία αξιωματικά αποτυπωμένο το νόημα και η αξία των εκλογών ως της ύψιστης και αδιαπραγμάτευτης δημοκρατικής λειτουργίας. Κοινώς, απέναντι στον τραμπουκισμό, ο πολίτης-προστατευμένος πίσω από την ανωνυμία της ψήφου του- ανθίσταται.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν τη χρυσή ευκαιρία να κάνουν πράξη αυτό που ψευδεπίγραφα επαγγέλλονται εδώ και χρόνια: την αλλαγή και την ανανέωση. Απ όταν ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών αλλά και προεκλογικά ο κ. Βενιζέλος συνήθιζε να λέει ότι είναι ανάγκη "να ξαναγνωριστούμε και να οργανώσουμε τη φυγή προς τα μπρος". Η Μεταπολίτευση, που γέννησε το ΠΑΣΟΚ από χθες πέρασε στην ιστορία. Αν δεν θέλουν να ακολουθήσει την ίδια πορεία και η "δημοκρατική παράταξη", πρέπει να σιωπήσουν, να ξαναγνωριστούν και κατόπιν να μας ξανασυστηθούν προτείνοντας το επόμενο "κοινωνικό συμβόλαιο".

Ως προς τη Νέα Δημοκρατία αποκλειστικά,  ίσως εδώ τα πράγματα να είναι κάπως διαφορετικά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κι εδώ ο πολίτης δεν καταψήφισε σε κάθε περίπτωση από οργή και μόνο. Η ανεύθυνη ρητορική που αναπτύχθηκε από την ηγεσία του κόμματος αναφορικά με το μνημόνιο, ενώ όλοι βλέπαμε και γνωρίζαμε ότι είναι θέμα χρόνου η αλλαγή στρατοπέδου, η διολίσθηση προς τα άκρα της δεξιάς, το όψιμο ενδιαφέρον για θέματα μείζονος σημασίας όπως το μεταναστευτικό- που ανέβηκε στην ατζέντα μόνο όταν έγινε αντιληπτό ότι η Χ.Α. ενισχύεται επικίνδυνα,οι σταλινικές πρακτικές στον χειρισμό των εσωκομματικών που οδήγησε στον κατακερματισμό και την γέννηση a priori ηρωοποιημένων πολιτικών φορέων (βλ. Ανεξάρτητοι Έλληνες), είναι ορισμένες από τις συνιστώσες της εκλογικής συντριβής. Εκ των ων ουκ άνευ σ αυτόν τον απολογισμό της ήττας και τα πεπραγμένα της Νέας Δημοκρατίας. Πόσοι έχουν ξεχάσει την καταστροφική οικονομική πολιτική του Κώστα Καραμανλή; Δεν πάνε πια και τόσα χρόνια από τότε...

Μετά την δεδηλωμένη που απωλέσθη, είναι καιρός το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να εγκαταλείψουν και την κεκτημένη τους ταχύτητα. Αυτή που κτήθηκε μέσω της εξουσίας χρόνο με τον χρόνο από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.


Για τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Η κωλοτούμπα στην κωλοτούμπα (και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ δεν γίνεται), το γεγονός ότι οι δυο μεγάλες φίρμες του μαγαζιού (βλ. Γεωργιάδης και Βορίδης) εμφανίζονται πια σε μεγαλύτερη πίστα αλλά και η εμφάνιση της Χρυσής Αυγής που έκανε τον εθνικισμό και τη φασιστική ρητορική του ΛΑΟΣ να παραπέμπει σε παιδική χαρά, έθεσαν τον κ. Καρατζαφέρη εκτός. (Τι να τον κάνεις τον γιαλαντζί φασίστα όταν έχεις τον original;)


Απλά φαίνεται να είναι τα πράγματα και για τον αριστερό χαμένο της υπόθεσης. Το ΚΚΕ προβάλει σαν ατού του αυτό που φαίνεται για τον ψηφοφόρο να είναι το μεγάλο του μειονέκτημα. Το πρόγραμμα του κόμματος είναι ίδιο από τη γέννησή του. Την ώρα που και τα τελευταία προπύργια του κομμουνισμού κάνουν παραχωρήσεις και εκλογικεύσεις για να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα, το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα παραμένει προσκολλημένο στις ανέφικτες μονολιθικές του προτάσεις. Και κάτι ακόμη: το ΚΚΕ δεν επιθυμεί να κυβερνήσει και δεν επιθυμεί να παραμείνει η Ελλάδα στην ΕΕ.

Το μήνυμα της κάλπης ήταν ηχηρό. Οι πολιτικές δυνάμηεις της ήττας έχουν την ιστορική ευκαιρία να αφουγκραστούν τους πολίτες και, χωρίς να διολισθήσουν στον λαϊκισμό που τις ανέδειξε κατά το πρόσφατο παρελθόν, να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία τους. Αν δεν τα καταφέρουν, πολύ δύσκολα θα αποσπάσουν ως θετική ψήφο, ποσοστά αντίστοιχα της ιστορίας τους.


*Η φωτό κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο. Ο ψηφοφόρος -η πολιτική ωριμότητα του οποίου ελέγχεται, αν αυτό το ψηφοδέλτιο έριξε στην κάλπη- αγνοείται!